Miałam odpisać wcześniej, wiem. nie będę się tłumaczyć, wcale to nie jest tak naprawdę potrzebne ;). Postaram się odpisać na wszystkie Twoje komentarze, po kolei, i jeszcze raz przepraszam, że nie odpisywałam regularnie-z jednej prostej przyczyny, nie zawsze mi się chcę, a 'nie chce' za to bardzo często :).
Ładnie piszesz, widać masz to samo co każdy twórca - najlepiej mu się tworzy na bazie cierpienia i innych bolesnych doświadczeń.
Ładnie, nie ładnie, punkt patrzenia zależny od miejsca siedzenia. Za dużo chaosu, nieudolność wyrażenia myśli od początku do końca, stylistyka z tyłka- mi się nie podoba, ale piszę bo lubię,to chyba ważne. A z drugim zdaniem się nie zgodzę, to chyba nie jest reguła. Najpiękniejsze teksty dla mnie, to te które powstają w chwilach radości i szczęścia, bo są przepełnione pięknem zgubnej nadziei, ale to moje zdanie tylko.
Przez to zdjęcie nie mogę skupić się na tekście... Kocham takie kolory.
A dziękuję :). Ja też lubię bardzo, szkoda, że w miejscu z którego mam taki bajeczny widok, bywam teraz bardzo rzadko, a w niedługim czasie, zupełnie się stamtąd wyprowadzam :(.
Lęk może wywołać wszystko - ja się boję, że poprzez rozpuszczanie swojej świadomości w błogich wspomnieniach przegapię teraźniejszość.
To możliwe, ja im mocniej staram się odczuwać, to co trwa teraz[chociaż tak naprawdę, zawsze zostajemy w przeszłości, niezależnie od tego, jak szybko starami się biec] tym częściej się zawodzę, i uciekam w to co było. A im częściej uciekam, tym częściej tracę, to co trwa-nie tylko te złe chwile, ale możliwość zyskania także tych dobrych. To nie jest dobry sposób.
Co do odpowiadania na komentarze, to spoko nie śpiesz się, najlepiej wrzuć to gdzieś pod moją najnowszą notką lub, jeśli czujesz taką potrzebę, mam jeszcze maila, facebooka i takie tam inne nowinki.
Wrzucam pod najnowszą więc :), może kiedyś odezwę się gdzie indziej :).
I napisz coś weselszego bo dołującymi słowami nie uspokoisz myśli.
Bloga[nie lubię tego określenia, ale chyba inaczej też nie bardzo to można nazwać] prowadzę już od dwóch lat, ale systematycznie kasuję starsze notki-tak już mam. Nie raz zdarzyło mi się napisać coś weselszego, ale fakt faktem, sporadycznie :). Czytaj, może kiedyś trafisz ;).
Piękna? Nie powiedziałabym, i nie z powodu pruderii tak mówię, ale jak patrzy się na swoją twarz blisko 20 lat, dzień w dzień, po kilkadziesiąt razy-może zbrzydnąć ;). Przynajmniej w moim wypadku.
Miałam odpisać wcześniej, wiem. nie będę się tłumaczyć, wcale to nie jest tak naprawdę potrzebne ;).
OdpowiedzUsuńPostaram się odpisać na wszystkie Twoje komentarze, po kolei, i jeszcze raz przepraszam, że nie odpisywałam regularnie-z jednej prostej przyczyny, nie zawsze mi się chcę, a 'nie chce' za to bardzo często :).
Ładnie piszesz, widać masz to samo co każdy twórca - najlepiej mu się tworzy na bazie cierpienia i innych bolesnych doświadczeń.
Ładnie, nie ładnie, punkt patrzenia zależny od miejsca siedzenia. Za dużo chaosu, nieudolność wyrażenia myśli od początku do końca, stylistyka z tyłka- mi się nie podoba, ale piszę bo lubię,to chyba ważne. A z drugim zdaniem się nie zgodzę, to chyba nie jest reguła. Najpiękniejsze teksty dla mnie, to te które powstają w chwilach radości i szczęścia, bo są przepełnione pięknem zgubnej nadziei, ale to moje zdanie tylko.
Przez to zdjęcie nie mogę skupić się na tekście... Kocham takie kolory.
A dziękuję :). Ja też lubię bardzo, szkoda, że w miejscu z którego mam taki bajeczny widok, bywam teraz bardzo rzadko, a w niedługim czasie, zupełnie się stamtąd wyprowadzam :(.
Lęk może wywołać wszystko - ja się boję, że poprzez rozpuszczanie swojej świadomości w błogich wspomnieniach przegapię teraźniejszość.
To możliwe, ja im mocniej staram się odczuwać, to co trwa teraz[chociaż tak naprawdę, zawsze zostajemy w przeszłości, niezależnie od tego, jak szybko starami się biec] tym częściej się zawodzę, i uciekam w to co było. A im częściej uciekam, tym częściej tracę, to co trwa-nie tylko te złe chwile, ale możliwość zyskania także tych dobrych. To nie jest dobry sposób.
Co do odpowiadania na komentarze, to spoko nie śpiesz się, najlepiej wrzuć to gdzieś pod moją najnowszą notką lub, jeśli czujesz taką potrzebę, mam jeszcze maila, facebooka i takie tam inne nowinki.
Wrzucam pod najnowszą więc :), może kiedyś odezwę się gdzie indziej :).
I napisz coś weselszego bo dołującymi słowami nie uspokoisz myśli.
Bloga[nie lubię tego określenia, ale chyba inaczej też nie bardzo to można nazwać] prowadzę już od dwóch lat, ale systematycznie kasuję starsze notki-tak już mam. Nie raz zdarzyło mi się napisać coś weselszego, ale fakt faktem, sporadycznie :). Czytaj, może kiedyś trafisz ;).
Piękna? Nie powiedziałabym, i nie z powodu pruderii tak mówię, ale jak patrzy się na swoją twarz blisko 20 lat, dzień w dzień, po kilkadziesiąt razy-może zbrzydnąć ;). Przynajmniej w moim wypadku.
Pozdrawiam Cię :).