" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



sobota, 26 lutego 2011

Pod jarzmem...

 - Może rzucisz palenie?
Spojrzała na mnie z wyraźną dezaprobatą i ostentacyjnie zaciągnęła się papierosem. Jej twarz spowił dym, który wypuściła z płuc wprost na mnie. Uśmiechnąłem się.
 - Urzekłaś mnie tą odpowiedzią. To było genialne.
 - Opiszesz to?
 - Jasne, ale pewnie ci się to nie spodoba.
Nie wiem czy miałem wtedy racje i raczej nigdy się tej niewiedzy nie pozbędę, gdyż nie mam zamiaru pokazywać komukolwiek swych myśli.
W porządku. Znów oszukuje sam siebie. Na pewno ktoś to zobaczy i zignoruje jak wszystko to co nakreśliłem wcześniej ołówkami i wszystko to co wytworzy mój umysł w przyszłości.
 - Jestem jakby monochromatyczny. Mam łóżko – wskazałem na mebel stojący pod oknem. – Mogę spać godzinami, mam odtwarzacz, mam co robić bo czeka na mnie nauka. No i zawsze mogę pisać. Nie potrzeba mi nic więcej.
 - To jest raczej minimalizm.
 - Tak, w jakimś sensie tak, ale mi chodzi o to, że wszystko jest czarno białe. Śpię samotnie, bateria w odtwarzaczu mi padła, nie ruszyłem nic, a nic z zadanego mi materiału, a pisanie nie idzie mi tak jakbym chciał.
 - Słodko-gorzkie.
Lubię, gdy na mnie tak patrzy i z każdym słowem dostrzega kogoś więcej. To czyni ją wyjątkową, tą jedną na wiele tysięcy, które myślą w podobny sposób i ignorują wszystko i wszystkich do tego stopnia, że nie wiedzą już czego tak naprawdę chcą. Ona była, jest i mam nadzieje, że  zawsze będzie inna. Fascynuje ją, a nawet w jakimś stopniu pociągam, choć może to być moja nadinterpretacja.
 - Wszystko jest względne. Zależne od naszej interpretacji.
 - Świat jako rzeka postrzegań. Ta metafora mi odpowiada.
 - To ładnie tłumaczy rzeczywistość.
Wstała i wyrzuciła niedopałek przez okno. To był piąty lub szósty papieros. Nie wypominałem jej tego, gdyż wyglądała tak zabójczo seksownie za każdym razem, gdy opróżniała płuca z dymu. Jest w pewnym sensie uosobieniem mych myśli i niestety jedyne co mogę zrobić to myśleć o niej, o tym jak całuje i dotyka mnie palcami.
 - Tamten wrześniowy dzień… - Zacząłem głośno wspominać. – To była definicja czystej spontaniczności. Nie wiem czy ktoś byłby zdolny zrobić coś takiego.
Uśmiechnęła się, a ja poczułem się niezręcznie, że znów wracam do tego tematu.
 - Tak. To było coś.
Obserwuje jej postać stojącą w ciemnym korytarzu. Pada na nią mój cień i chyba bliżej jej ciała już nie będę nigdy. Boję się puszczać ją samą przez to paskudne osiedle, ale jest zbyt zimno i jestem zbyt zmęczony by iść z nią.
Rozmyślam. Może jestem skazany na długie rozmowy z kobietami, które kończą się nagle, zwykle bezowocnie bo jeśli nie liczyć towarzystwa i wymiany poglądów, nic ta rozmowa nie wnosi. Może lubimy się bardziej, ale ja nie mam złudzeń, ona zresztą też ich nie ma. Oboje wiemy, że do siebie nie pasujemy, jesteśmy skrajnościami, które jakimś cudem zetknęły się ze sobą. Ty lubisz słuchać, a ja uwielbiam mówić i odwrotnie. Chyba właśnie to nas spaja, ta niezrozumiała dla mnie więź, która pozwala nam rozmawiać na każdy temat i być ze sobą choćby na jeden dzień. Na kartce, którą pokrywam właśnie zapiskami na jej temat zostawiła swój podpis w języku bułgarskim. Mała pamiątka po dziewczynie palącej papierosy.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.