" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pisanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pisanie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 czerwca 2015

Bez korekty #ileśtam

Chciałem jakoś luźno zacząć, wrzucić tutaj jakiś żart albo śmieszny obrazek, ale nic z tego. Nie umiem być zabawny, więc będę po prostu szczery. Może wyjdzie mi to na zdrowie?
Od mojego ostatniego wpisu wydarzyło się na świecie sporo złego. Nie wiem czy to moja wina, bo zapomniałem pisać tutaj o tym co wolno, a czego nie, czy może ludzie nie mają już żadnych zahamowań i wszystko im jedno.

Brak nowych postów da się w pewien sposób wytłumaczyć...
Foto: reddit

sobota, 20 września 2014

Ballada o pewnej nocy, a właściwie poranku (1)

Na sopockim peronie Szybkiej Kolei Miejskiej w piątkowy wieczór zawsze panuje niemożliwy, pijany tłok. Niezliczone ilości zeszmaconych niewiast i agresywnych samców prą w górę schodów, by następnie, nierówno i chaotycznie, rozlać się po wnętrzu stalowego smoka sunącego po przerdzewiałych szynach. Tak jest co noc, ale eskalacja tego zjawiska następuję wraz z końcem każdego tygodnia lub wraz ze wpływem wypłat na konta.
Jan odebrał stypendium i poszedł chlać z kumplami z roku, bo nie potrafił znaleźć dla siebie lepszej rozrywki. Książki mu zbrzydły, odkąd przekonał się, że życie jest dużo mniej przyjemne w obsłudze i odstaje od pisarskich wyobrażeń. Wierzył, że każdy dzień przyniesie mu wspaniałe przygody, że każdy człowiek spotkany na drodze okaże się fascynującą osobowością i odrębną opowieścią. Ufał i marzył, aż z czasem wszystko się w nim poprzestawiało. Miłość wcale nie była taka prosta i szlachetna jak u Szekspira, ani tak tajemniczo poplątana jak Gra w klasy.
Uświadomił sobie, że można kochać dwie kobiety jednocześnie, tak silnym i zróżnicowanym uczuciem, że jest ono wstanie zniszczyć niemądrego człowieka od środka, jeśli w porę nie wyrzuci ich z serca. Nie był przygotowany na ból, bo wszyscy obiecywali mu szlachetne ideały. Nie spodziewał się odrzucenia ze strony nieznajomych, ich strach i nieufność była dla niego czymś niezrozumiałym i nowym, dopiero z czasem do tego przywykł.
Żadna książka nie przygotowała go na zmaganie się z kacem, na walkę ze komfortowym życiem, którego nie potrafił sobie odmówić. Jan uwielbiał obwiniać wszystkich dookoła za swoje nieszczęścia.

Ludzie zapakowali się do kolejki i popędzili w stronę Gdynii. Wokół zrobiło się nagle dziwacznie pusto. Było sześć po trzeciej rano, Jan w samotności spędzał kolejne chwile totalnego, alkoholowego upojenia, przegryzając je frustrującym uczuciem. Czyżby zmarnował kolejny dzień swego, śmiertelnie nudnego, życia?
Nagle dostrzegł ruch z prawej strony. Ktoś usiadł na ławce obok. Jan obrócił powoli ciężką głowę, a mglisty obraz stopniowo wgrał się do jego myśli. Zaczęło się od długich, chudych nóg, zakończonych szarymi trampkami i sznurówkami oplatającymi kostki. Dalej, z perspektywy Jana, nie było już tak ciekawie. Krótkie, sztruksowe spodenki, jakaś ciemnawa bluzeczka, zegarek, bransoletka, wisiorek z krzyżykiem, ciemnorude włosy i dwa pozłacane kolczyki.
Całokształt odrobinę nie pasował do miejsca akcji. Swobodny ubiór bohaterki zdradzał więc, że nie przyszła tutaj dla zabawy w klubie.
 - Papierosa? - Powiedział, a raczej wybełkotał. Po chwili, gdy już wypuścił to słowo z ust, pomyślał, że, być może, uczynił to zbyt cicho i szkarłatnowłosa nie zauważyła jego komunikatu. Jednak po chwili odwróciła ku niemu swe zielone spojrzenie i rzekła:
 - Sory, nie mam.
Janek pomyślał, że to najpiękniejszy głos jaki kiedykolwiek słyszał. Lekko się wzdrygnął, zrobił głupią minę i sięgnął do kieszeni.
 - Ale ja mam. Chcesz?
 - Tu nie wolno... - Uniosła nieco głos, ale po chwili przerwała, widząc, że Jan już zapalił i teraz patrzy się na nią głupim wzrokiem, wyciągając przed siebie paczkę razem z zapalniczką.
 - Całe życie zamierzasz robić tylko to, na co pozwolą ci inni ludzie?
Dziewczyna nie odpowiedziała, wahając się jeszcze przez krótką chwilę nad propozycją Janka. Wreszcie wyciągnęła dłoń i delikatnie musnęła palcami jego palce. Ten niespodziewany kontakt fizyczny sprawił, że podświadomie zwalczył w sobie zmęczenie i, wspinając się na szczyty swoich możliwości, postanowił natychmiast wytrzeźwieć. Nie wiedział tylko w jaki sposób mógłby to osiągnąć.

piątek, 19 września 2014

Niekompletność

Ćpasz literaturę na okrągło, jednocześnie wkładając całe serce w pasję do liter. Odzwierciedlasz nimi swoje myśli, czule pieszcząc klawiaturę, która i tak woli żyć własnym życiem i dorzucać niepotrzebne znaki. Ale to nic, nikt się nie obraża, bo każdemu może się zdarzyć niewinny błąd. Za cenę rosnącej frustracji, odbudujesz ten misterny domek z kart, bo coś w środku każe ci stawiać go kolejny raz.
Gdy wreszcie się uda, ekscytujesz się jakbyś, co najmniej, urodził dziecko. Koniecznie pragniesz pokazać to światu, udowodnić, że coś potrafisz, że znaczysz znacznie więcej niż przypadkowy zlepek atomów. Twoja świadomość tak bardzo pragnie społecznej akceptacji, że nie czekasz już dłużej i chwalisz się wszystkim. Dobrze, że jest internet, dobrze, że teraz płodne myśli mogą być zdalne, przenośne i niezawodne. Na Twarzy masz trzy lubnięcia. Twoje Ćwierknięcie przepada bez odpowiedzi, zupełnie jakby połknęła je jakaś niezbadana moc.
Myślisz zbyt dużą liczbą znaków, nie mieścisz się w normie, wyznaczonej przez świat doznań wizualnych. Brakuje sekund niezbędnych na odkodowanie przekazu, który jest kroplą wpadającą do bezdennej studni. Wszystko krzyczy - spójrz  na mnie. Dlatego na ciebie, literaturo, jest już za późno.

piątek, 25 października 2013

Jesień bez celu

Takie poranki potrafiły popsuć Markowi cały dzień. W drodze do pracy, w tramwaju, było tak tłoczno, że ktoś, zapewne całkiem przypadkowo, uderzył go w brzuch łokciem. Bolało, lecz bał się do tego przyznać, nawet przed samym sobą.
Gdy dotarł do siedziby firmy i zasiadł przy swoim biurku, szef natychmiast wezwał go do siebie i zawalił robotą, która wymagała ciągłego biegania pomiędzy piętrami. Wtedy właśnie Marek uświadomił sobie, że nowiutkie spodnie, nabyte ledwie dwa dni temu, są potwornie niewygodne i uwierają go w kroku. Po dwóch godzinach marzył już tylko o tym, by rozsiąść się w fotelu i pogrążyć w bezmyślnej, pozbawiającej woli do życia, pracy przy komputerze. Niestety, cały dzień spędził na nogach, a na dodatek, w trakcie powrotu do domu tramwajem, gdzie ponownie był ogromny ścisk, ktoś kopnął go z całej siły w kostkę.

Szedł powoli aleją, wiatr ciskał mu mokre liście na głowę, w której miał tylko chaos i niekończące się pasmo kolejnych, coraz to wymyślniejszych, tortur na jakie posłałby swojego szefa, połowę firmy i ludzi z komunikacji miejskiej. Był głodny i zmarznięty, a z nosa ciekła mu wąska strużka jakiegoś paskudnego płynu. Czuł się martwy, jakby odessano z niego życie i zastąpione je jesiennym katarem, na którego nie mógł już znaleźć w myślach odpowiedniego przekleństwa. 
I tak do końca życia, pomyślał, dobijając się tym jeszcze bardziej. Był przecież młodym, energicznym człowiekiem, mógłby zdobyć cały świat w raptem kilka sekund, gdyby tylko dostatecznie mocno się uparł.
Jednak z tego, radosnego i pełnego życia, Marka pozostała jedynie zewnętrzna skorupa. Ciepły i przyjemny romans z letnimi miesiącami minął, motywacja do życia musiała odtąd płynąć z lichych zapasów, jakie udało mu się zgromadzić. Nie mógł uwierzyć, że spotkała go jesienna depresja.

Wtem na uliczkę weszła smukła, choć niewysoka, rudowłosa dziewczyna, o wiele młodsza od niego. Miała na sobie skromny, szary płaszcz, przewiązany w pasie i brązową czapkę, pod którą ukryła burzę swych włosów. Wyglądała na licealistkę, wracającą do domu z pobliskiej szkoły.
Gdy ich wzrok spotkał się na chwilę, a ona posłała mu ciepły uśmiech, Marek poczuł się kompletnie oczarowany. To go wyzwoliło i jesień stałą się niezaprzeczalnie cudowna.

wtorek, 10 września 2013

Burza nad jeziorem

 To było nasze jezioro. Ponad dwa kilometry za twoim domem, w niewielkiej dolinie otoczonej przez pola chmielu, wiśniowe sady i złocisty rzepak, zbiegało się kilka małych strumieni zasilających niewielki zbiornik wodny. Zaciągałaś mnie tam całe lato, chodziliśmy na skróty przez sad Michalskich, jedząc po drodze owoce. Dobrze cię znali, a mnie polubili od pierwszego wejrzenia, dlatego dostawaliśmy pełen kosz owoców od Michalskiej za kilka polnych kwiatów zebranych po drodze.
Pamiętam pomost, na którym nakrył nas kiedyś stary rybak. Był wielce zaskoczony naszymi nagimi pośladkami niknącymi w tafli jeziora. Nie bałaś się skoczyć, to ja wahałem się przez chwilę, chwyciłaś mnie szybko za rękę i pociągnęłaś za sobą na dno, by wkrótce się od niego odbić.
Kiedyś czekałem na ciebie półnagi siedząc tuż przy brzegu, byłem szalenie zakochany, poświęcałem się całkowicie. Przyszłaś w sukience od ciotki, z kwiatami we włosach i zacałowałaś mnie na powitanie. Zrobiło się ciemno i ciepło, zaczął kropić deszcz. Moje barki coraz mocniej przyciskały cię do pnia młodej sosny, która użyczyła nam swoich rozłożystych gałęzi jak zielonego parasola. Deszcz wzmógł się, ciężki grzmot przeszył dolinę i przywołał wiatr rozczesujący nasze włosy. Całowałem cię namiętnie w szyję, a ty zachwycałaś się zapachem moich perfum, przykładając nos do mojej spoconej skóry. 
Nagle zrobiło się chłodno, więc przykryliśmy nasze głowy moim kocem i onieśmieleni popędem zaczęliśmy pozbywać się swoich ubrań. Twoja sukienka mocno przemokła i idealnie przyległa do kształtnych bioder. Zsunęłaś ją z siebie powoli, przepełniona majestatem i gracją, odkryłaś przede mną cały swój urok, który chciałem pochłonąć każdym kolejnym pocałunkiem. Objąłem cię, a ty zrzuciłaś ze mnie mokre spodnie, odwróciłaś się plecami i powiedziałaś:
- Teraz.
Dobrze wiedziałem co chciałaś ze mną zrobić.

piątek, 12 lipca 2013

Dwa

J.

Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w jakiejś kawiarni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie. Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radość słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram.

Ja porzucony na desce do krojenia, albo zaplatany w strony modnego czasopisma. na podłodze, obok kosza, w korytarzu, przy butach. I jeszcze jeden ja na krawędzi Twojej poduszki. Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki.
Więc powiedz mi, ile jeszcze "ja" zostało we mnie? A jeśli nie potrafię już istnieć samodzielnie?

F.

***

Ucieknijmy od niej J.

Czy nie masz dość terroru jej dłoni, odwiecznie trzymanej na naszym pulsie? I tej dzikiej niepewności drzemiącej w pytaniu "co będzie potem?". Chyba przez lata nauczyliśmy się żyć niezależnie, odwlekając coraz śmielej widmo lodowatego ostrza rozpruwającego serce. Dalej i dalej. Nasz zachód niknie za widnokręgiem. Jednak ona nadal tam jest, czai się na nasze największe skarby, które tak ochoczo gromadzimy odkąd w głowach nam świadomość.
Tylko, że ona nie uznaje pamiątek, po prostu odbiera wszystko i wyrzuca na śmietnik. A my, bezradne dzieci z pootwieranymi ustami, musimy patrzeć.
Szepczę Ci do ucha J. "ucieknijmy". Nalegam, wymknijmy się nim ona wstanie z krzesła i odtańczy swój taniec.


F.


***

wtorek, 23 kwietnia 2013

Klatka

Sylwester otworzył gwałtownie oczy. Autobus wybił się właśnie na bliżej nieokreślonej nierówności drogi i gwałtowny wstrząs przeszył cały pojazd, budząc co wrażliwszych pasażerów. Przez kilka pierwszych sekund po przebudzeniu, czuł się nieswojo, jak ryba wyciągnięta z wody, co wije się w dłoniach rybaka, chcąc odzyskać utraconą wolność. Sylwester wiercił się na swoim miejscu, a człowiek siedzący obok niego, unosząc nieco powieki, spytał:
 - Zły dzień w pracy?
 - Powiedzmy...
Wymamrotał bezmyślnie, a po chwili westchnął, jakby dopiero teraz spadł na niego cały ciężar zmęczenia i pustka po utraconym śnie, który pierzchnął przed nim w nieznane. Wiedział jedynie, że coś działo się po drugiej stronie kurtyny jego świadomości, ale choćby wytężał swoją pamięć całą noc, nie był w mocy wrócić tego co rozmyło się wraz z mrokiem hulającym za oknem.

Przywarł do swojego kąta i zrósł z szybą przez którą, raz na jakiś czas, przechodził pomarańczowy promień przydrożnych latarni. Właśnie taki, wpadający z ulicy blask, związał Sylwestra z jej spojrzeniem. Siedziała naprzeciwko niego, nie dalej jak półtora metra od jego miejsca, ale on dopiero teraz ją zauważył. Ale czy to możliwe, że wcześniej jej tutaj nie było, że dopiero co usiadła na tym miejscu? Wydawało mu się niemożliwym, by tak po prostu mógł ją przegapić czy nie zwrócić uwagi w odpowiednim kierunku, przez cały ten czas, gdy mknęli wraz z autobusem w coraz większą nicość.
Ona była inna. Jej oczy skąpane były w świetle, nawet, gdy autobus przetaczał się przez najciemniejszy odcinek drogi, a zwątpienie ogarniało nawet fanatycznie wiernych. Jej nie imał się strach, Sylwester widział to wyraźnie, tą rozpaloną wyobraźnie, która była jej niewyczerpaną kopalnią pewności siebie. Mogłaby przejść po szkle, krusząc wszystko co złe pod swoimi delikatnymi stopami, ratując tym samym nasz świat przed zagładą.

To nie była kochająca dziewczyna, córka czy siostra. Sylwester widział jej zagmatwany charakter, wypisany gdzieś na zakamarkach twarzy i na ubraniu, przetartym swetrze i podziurawionych spodniach. Na siedzeniu obok leżała jej szmaciana torba i kremowy płaszcz, z którego na pewno nie była dumna. Przygryzała sine wargi, bawiła się swoimi kolczykami, których kształt imitował zastygłe w locie ważki, choć rozmiarem dorównywały jedynie pszczołom. Jej natura była dwoista, a świat tak bardzo złożony, że gdyby Sylwester nagle zapragnął znaleźć się tam, po drugiej stronie, u jej boku, prawdopodobnie zatraciłby się na zawsze w jej włosach z karmelu.
Zresztą, kim mógłby być dla niej, jeśli nie kolejnym przystankiem na trasie do nieuchwytnego szczęścia albo nieco słodszym dodatkiem do samotnych chwil, przestanych w deszczu? Nie wiedział. Wątpił i kurczył się, stopniowo zamieniając się w rozumiejącego tylko pojedyncze sylaby, szaleńca, obdartego z odpowiedzialności za swoje myśli i czyny. 

Autobus zatrzymał się na przystanku i wypluł z siebie wszystkich pasażerów z wyjątkiem dwójki, bezmyślnie wpatrzonych w siebie, młodych osób. Ona, przygryzając nieznacznie dolną wargę, skąpana w cieple i dziwnym półuśmiechu, przyglądała mu się z fascynacją. On, niczym wycieńczonych bezsennością narkoman, lękający się światła, mogącego skazić jego przekrwione gałki oczne, krył się przed jej wzrokiem w najciemniejszym miejscu autobusu.
Pewnie trwaliby w tym niemożliwym napięciu przez resztę życia, gdyby ona nie wyciągnęła ręki w kierunku Sylwestra i powiedziała, ledwie słyszalnym szeptem, którego strzępki zdołały rozproszyć się po zakamarkach jego uszu.
 - Cześć. 
I wtedy coś potrząsnęło autobusem gwałtownie, a człowiek siedzący obok niego spytał.
 - Zły dzień w pracy?
 - Powiedzmy...
Sylwester odpowiedział mu bezmyślnie. Był odrętwiały, jakby ktoś zdarł z niego skórę, a wnętrzności zmielił w sokowirówce. Zacisnął powieki i delikatnie rozmasował swoje skronie. Nie miał pojęcia skąd pojawiło się to napięcie. Może złapał jakiegoś wirusa i teraz zaczął potwornie gorączkować? To tłumaczyło światłowstręt, ból mięśni i ogólne osłabienie. Ale co ma zrobić z tym poczuciem, że był już tutaj wielokrotnie, że gdy tylko odwróci wzrok od tego co jest za oknem zobaczy... ją.
Ona była inna. Patrzyła na niego płonącym wzrokiem, jakby chciała zagarnąć resztki jego świadomości tylko dla siebie i zdrapać z jego twarzy ostatni wyraz oporu, silnej woli, a może nawet męskości. Dusiła go swoją pewnością siebie, niczym pętla skazańca. Ale czym Sylwester jej zawinił? Nawet jej nie znał, nigdy jej nie kochał, nie porzucił i nie okłamywał. Tylko dlaczego miał wrażenie, że nie jest mu kompletnie obca?

Z autobusu wysiedli wszyscy postronni pasażerowie, pozostawiając jedynie dwoje ludzi. Ona przebijała go spojrzeniem na wylot. On łapał się za serce i za wszelką cenę pragnął ukryć się w czeluściach swojej kurtki, jakby palił się ze wstydu. Chyba bezskutecznie.
 - Cześć.
Cały świat zatrząsł się w swych posadach.

czwartek, 18 kwietnia 2013

Przekichany los

Korneliusz to ten chłopak, który wiecznie kicha i zawsze ma przy sobie dwie paczki chusteczek. To tak na wszelki wypadek. Gdy go pytają, przy okazji powtarzając piąty raz "na zdrowie", czy jest na coś uczulony, odpowiada im, że to wstręt do ludzkiej głupoty, albo wrażliwość na kurz i wiosenne pyłki.
Oczywiście prawda jest bardziej złożona.

 - Oby ci ryj urwało. - Z wyraźną sympatią w głosie, swe obawy o zdrowie Korneliusza, wyraża jego przyjaciel K., który nie ma w zwyczaju owijać w bawełnę. Ale żadne słowa nie pomagają, kichania nie można powstrzymać, z oczu leją się łzy, a po uszach rozchodzi się trzask za trzaskiem.

Może, ku zdziwieniu innych, Kornel również tego sobie życzy. W młodości nauczył się by mieć wszystkich w nosie, ignorować wszelkich osobników, którzy w nieprzyjemny sposób obchodzili się z nim przez te wszystkie lata. Z czasem zaczął upychać do nozdrzy dziewczyny, które raczyły omijać go szerokim łukiem i wszystkie te małostki, do których młode serce pragnęło wkładać, jeszcze świeżą, wolę życia. O dziwo, zmieściła się tam też cała szkoła, ze wszystkimi jej urojeniami w postaci sztucznych przeszkód, mających stymulować intelektualny rozwój i tymi popieprzonymi bachorami, dla których szczytem marzeń było granie w piłkę całe popołudnie, a potem, wraz z upływem lat, picie piwa zaraz po lekcjach.

Korneliusz ma teraz największą kichawę w rodzinie (jeśli nie w mieście). Ciągle w niej dłubie, co wielu ludzi spostrzega i natychmiast obraca przeciw niemu, bo jest srogim nietaktem, grzebać w swej przeszłości, szczególnie, gdy jest ona tak mało istotna. Jednak, skąd piętnastolatek może wiedzieć, co jest dla niego istotne, skoro dopiero dwudziestodwulatek, stosunkowo niedawno, się o tym przekonał? Korneliusz miał, i najwidoczniej nadal ma, wszystko w nosie. Czy nadal was to dziwi, że nosi przy sobie tyle chusteczek? Jeśli raz na jakiś czas, gdy jakiś zapach czy widok, przywoła w umyśle właściwe wspomnienie, ono natychmiast pragnie wydostać się na zewnątrz i istnieć, jak istniało, nim młody chłopak zniszczył je raz na zawsze.

Korneliusz kicha przeszłością, wysmarkuje jej skrawki i wyrzuca, ale to nie przynosi żadnej ulgi, a może nawet pogarsza sprawę. Życzenie mu "na zdrowie", jak to w zwyczaju mają ludzie w naszym kręgu kulturowym, uważający się za ułożonych i niepozbawionych ogłady, mija się niejako z sensem, gdyż jego stan nie ma prawa się poprawić, dopóki nie oczyści nosa raz na zawsze. Ale taka operacja jest droga.

środa, 23 stycznia 2013

Nasz skowyt

"Widziałem najlepsze umysły mego pokolenia zniszczone szaleństwem"

Cały stół w pustych butelkach i popielniczkach. Z laptopa siódmy raz leci Gangnam Style. Koleś stojący naprzeciwko, w śmiesznej koszuli i dziwnym "czymś" na głowie, najwyraźniej próbuje zachować równowagę. Bezskutecznie. Po chwili klei się do podłogi. Głośne rozmowy zlewają się z muzyką. Ktoś pod ścianą mąci jakiejś dziewczynie w głowie, ona się uśmiecha, po chwili znikają za drzwiami. Ludzie krążą, witają się, krzyczą i toną w kolejnych falach konwulsyjnego śmiechu.
W kiblu czuć fekalia. Podłogę zalała jakaś niezidentyfikowana mieszanka wydostająca się z klozetu. Teraz jedynym marzeniem, jest uciec na świeże powietrze.

Dzień się jeszcze nie skończył, a wielu już przysiadło na schodach przed wejściem, by dać odpust wieczysty swoim organom. Dwie dziewczyny nie widzą, że zarzygały sobie buty. Toną w dymie. Powietrze przesiąka zapachem mentolu i drobinami mrozu.
Ktoś przechodzi, trąca łokciem, pyta czy piję, czy mam dziewczynę, czy jestem stąd i, tak w ogóle to, gdzie moje piwo? Nie czeka na odpowiedź, wyciąga z torby czteropak.

Pierdolę, uczę się od jutra.


***

Słyszysz? Ucichł nasz skowyt, który zwykł nieść się ponad horyzontem miasta. To już nawet nie jest płacz, czarna rozpacz czy zwykły strach, lecz tragiczna nicość, w którą popadamy każdego dnia, z każdym kolejnym piwem pitym do dna. Nie ma nas, a w niebo mierzą już tylko kominy. Tylko ktoś wyjątkowo głupi lub bardzo silny, mógłby chwycić się wiary, że wzbudzi ruch w apatycznej młodzieży.

środa, 28 listopada 2012

Jeszcze kilka listów


J.

Niektórzy zaczynają listy od przypomnienia jakiejś sympatycznej sytuacji z przed lat. Dla nas nie ma czasu, który by nas poprzedzał, bo od zawsze trwamy w teraz i jakoś nie mamy odwagi uganiać się za wtedy.
Może powinienem ująć to w nawias, albo przynajmniej przemyśleć dokładniej, skoro stawiam tak śmiałe tezy, bez wcześniejszej konsultacji z wewnętrznym organem decyzyjnym?
Cokolwiek bym pomyślał, nic nas nie odmieni, nasze nastawienie do świata wydaje mi się idealnym stanem zawieszenia, zdolnym do przetrzymania każdej wichury, jaką mogą zaserwować nam nasi bliźni. Tak, zupełnie nie mam wiary w ich pozytywne intencje względem nas, bo widzisz, jesteśmy skażeni naszym odmiennym podejściem do wielu spraw. To wszystko kłuje w oczy, razi i pali tych, co wierzą, że jedna jest tylko droga, ta słuszna ścieżka, i to oni nią podążają.
Każdy chce dokądś zmierzać, wyznacza sobie rozmaite cele. Ale ilu posiadło zdolność chodzenia, a ilu uroiło ją sobie?

F.

***

J.

Przed chwilą stało się coś dziwnego. Zmyśliłem kobietę w autobusie. Zmyśliłem ją od początku, od podstaw. Kawałek po kawałeczku.
Zdziwiłabyś się ile skomplikowanych elementów jest w takim niepozornym człowieczku, jak typowa starsza pani przemieszczająca się pomiędzy naszymi wymiarami. Wiecznie podkrążone i niewyspane oczy, cera pozbawiona jakichkolwiek znamion piękna, za to usiana bliznami po brodawkach, pryszczach i rozmaitych guzach. Albo siwe włosy upchnięte pod beretem, których skrawki obumierają na krawędzi płaszcza. Albo usta i zęby, które wyniszczyły choroby i połączenie tlenu z nikotyną.
A dłonie, zapytasz, co z dłońmi, bo one zawsze Cię ciekawią. Otóż jej palce opinała zużyta i znoszona skóra, którą ktoś siłą naciągnął na kości. Jej dolne kończyny drżały z zimna lub od przeciągającej się podróży w pozycji stojącej.
Ktokolwiek tworzy piękno, ma łatwe zadanie. Uroda, która zamiast zachwytu, porusza serce w stronę żalu i współczucia, jest czymś o wiele bardziej doskonalszy, subtelnie dopracowanym tworem, którego stworzenie wymaga ogromu pracy.
Jestem przemęczony i przedarty.

F.

***

J.

Mam z tym problem J. Bardzo duży problem. Znów zbyt wiele biorę do siebie. Ponownie podsycam wewnętrzną nienawiść, jakimiś próżnymi zagraniami, w stylu wystawiania słów ze swojego worka na murach.
Ty mi powiedziałaś, że ja nie piszę wierszy, tylko zmieniam twarze, zakładam nowe buty. W tym aspekcie mojego życia panuje chaos i nie ważne jak wielkim uczuciem będziesz mnie darzyć i jak wielką gwarantować stałość, w tym pudełeczku zawsze trzymać będę zbędne rupiecie, pozbierane od obcych ludzi każdego formatu.
Więc za każdym razem, gdy urzeczywistniam jakiś drobiazg, wydaje się on nie mieć większego znaczenia, poza manifestacją mojego aktualnego oblicza.

F.

***

J.

Zacząłem zbierać stare książki. Wyprułem wnętrzności największej szafie w moim pokoju i upycham tam literaturę i czasopisma. Nie wiem czy przeczytam kiedykolwiek to wszystko, ale chcę je posiadać, może tak na wszelki wypadek?
(Któregoś dnia wejdę do tej szafy i zniknę na zawsze. Jak w Narnii.)
Kiedyś napisałem, że jeśli skończy się węgiel, i temu podobne, to będę mógł nimi palić w piecu. Teraz nie mogę sobie tego nawet wyobrazi (jeszcze przypadkiem stanie się to prawdą), jak mógłbym pozbyć się moich skarbów?

Kobieta pracująca w niedalekim antykwariacie zna mnie z imienia i nazwiska. Podejrzewam, że przypadłem jej do gustu regularnym wypytywaniem o nowości i wielogodzinnym przesiadywaniem w ciasnym pomieszczeniu pełnym skarbów. Wie, że zazdroszczę jej tej pracy i tego towarzystwa.
Sama nie czyta zbyt wiele, pochłania jeden tytuł tygodniowo, twierdząc, że na więcej nie ma sił. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym się nią nasycić. Jest zupełnie inna niż Ty, taka prostolinijna, wręcz odpychająca. Chyba specjalnie zwiększa dystans, nawet do tych wszystkich książek.

F.

piątek, 12 października 2012

Listem nigdy nie wysłane

J.

Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w Twojej jadalni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie.
Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radości słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram. Ja porzucony na desce do krojenia. Albo zaplątany w strony modnego czasopisma. Na podłodze obok kosza. W korytarzu, obok butów. I jeszcze jeden ja leżę na krawędzi Twojej poduszki.

Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki. Więc ile jest mnie w Tobie?

F.

***

J.

Jestem dobrym poetą. Palę papierosy. Drogie papierosy sprzedawane na sztuki. Odpalam je kradzioną zapalniczką i zawsze w niedozwolonym miejscu. Na przystankach lub w trakcie niekończącej się podróży pociągiem.
I czekam, aż nie będzie niczego, bo jestem dobrym poetą. Z lubością wyglądam ostateczności i dywaguję o tym w jaki sposób powinienem się do niej zbliżyć. Ironizuję. Odrywam się od materii tego świata najróżniejszymi znieczulaczami, bo przecież trzeźwy nie mogę mierzyć się z błędną rzeczywistością. To nie przystoi przystojnemu pisarzowi.
A co jeśli jestem zbyt dobry? Jeśli mój talent przerasta pojęcie moich przyjaciół po fachu? Wielcy zawsze będą nierozumiani, a zamiast sławy i bogactwa, otaczać ich będą drwiny i pogarda. Może kiedyś, po mojej śmierci, zacytuje mnie ktoś i tym wywoła pewne poruszenie. Wtedy może nastanie moda na dobrych poetów.

Jestem dobrym poetą J. Nie mam przyjaciół, a nawet jeśli jakiś by się znalazł, pewnie zawiódłbym go przy pierwszej próbie na jaką życie często wystawia ludzkie związki. Ale dobrzy poeci nie potrzebują innych ludzi, my jesteśmy samowystarczalni, napędzamy się od wewnątrz. Nie mamy w sercach miejsca na zrozumienie, empatię i miłość, a jeśli zdarzy się jakaś luka, to będzie ona oznaką rychłego upadku.

F.

***

Przepraszam Cię J., ale znów się spóźnię.

Pociąg zmierza do Łodzi i to wszystko co wiadomo o nim. Pasażerowie, jak zawsze w takie dni, upchnięci w środku po sam sufit, ochoczo wymyślają coraz to nowe obelgi i sposoby policzenia się z osobą odpowiedzialną za taki stan rzeczy. Miałem wysiąść wcześniej, ale pociąg się nie zatrzymał, więc wlokę się trzecią godzinę i chyba minąłem już wszystkie znane mi stacje. W tej chwili odkrywam nowy ląd, ciągnący się bez końca za skrawkiem okna, do którego dostęp udało mi się wywalczyć.
Krajobraz ani trochę nie jest znajomy. Jakieś góry zatopione w gęstych lasach majaczą gdzieś na horyzoncie. Są monstrualne, choć z pewnością leżą wiele kilometrów od linii kolejowej. Bliżej mnie nie ma drzew, jedynie bezkresne pola i wiatr, grający na trawach ludowe piosenki. Chyba zdarzyło mi się na jakiś czas zapomnieć gdzie jestem.
Gdyby nie cały ten syf jaki nam zostawili byłoby tu całkiem piękne miejsce do życia.

List wyrzucę na następnej stacji licząc na życzliwość lokalnych listonoszy. Jeśli pogoda dopisze i nie będzie awarii, to za kilka dni pociąg wyruszy w drogę powrotną i może tym razem uda mi się wyskoczyć na czas.

F.

***

J.

A co jeśli powiem Ci, że nie umiem pisać? Kradnę słowa z worka, tego w mojej głowie, a on, niestety, nie jest bezdenną studnia. Cała sztuka jest w tym by umiejętnie poskładać wyrazy i, jeśli dopisze szczęście, to pojawi się jakiś sens, który powiąże je logicznie. I wszystko gotowe, tak opróżniając swoją głowę do cna, wylewam na świat kubeł gówna. Może nikt się nie domyśli, że wszystko zmyśliłem.

F.

czwartek, 30 sierpnia 2012

Ciąg dalszy koszmaru


2
Właz wejściowy zatrzasnął się za nim. Zdjął hełm od skafandra i położył go na blacie, który wydawał się być stworzony wyłącznie do tego. Opuścił komorę ciśnieniową i wszedł do przestronnego pomieszczenia, w którym panował półmrok, a jedynym źródłem światła było kilkanaście, jasnozielonych diod, migoczących kilka metrów przed nim.
 - Halo? – Odezwał się swym stanowczym głosem, trochę za głośno i z lekką dozą agresji ukrytej gdzieś w tle. Gdy okazało się, że jedyną reakcją na jego słowa, jest cisza, postanowił, dość nierozważnie, sprecyzować swoje zapytanie. – Jest tu ktoś?
Oczywiście pustka nie odpowiedziała, potęgującą wrażenie, że nikt nie odwiedzał tego miejsca od wieków. Jedynie migotanie zielonkawych diod, sugerowało, że ma tu swoje miejsce jakaś forma mechanicznej egzystencji.
Pewnie oszczędzają energie.
Nie zastanawiając się nawet przez sekundę, czy coś mu grozi i czy przypadkiem za chwile nie straci swojego szóstego życia, zbliżył się do świateł tańczących w oddali. Wtem spostrzegł na podłodze ledwie widoczną ścieżkę, wyznaczoną przez dwa rzędy słabowitych lampek. Nie zwlekając, ruszył tą drogą.
Chodnik, po którym stąpał, z każdym pokonanym metrem robił się coraz jaśniejszy, aż doprowadził go do monumentalnej ściany, w której żarzyły się dwie zielone diody. Gdy zdołał wreszcie pojąć swoją głupotę, złapał się za głowę. Wokół niego było już całkowicie jasno.
Naprowadzanie światłem. A ja sobie myślałem, że ktoś tu oszczędza energię.
Rozejrzał się szukając wejścia i wtedy usłyszał całkowicie naturalny, niczym niezakłócony, głos mężczyzny.
 - Tożsamość potwierdzona. Doktorze Kurt. Witamy na Róży. – Diody żarzące się tuż przed nim, zapłonęły nagle czerwonym światłem i uciekły na bok, odsłaniając wejście do windy. – Zapraszam na mostek.
 - Przepraszam, a z kim mam przyjemność? – Spytał zaskoczony. Z każdą sekundą coraz bardziej oswajał się z nowymi szczegółami dotyczącymi jego własnej osoby i życia sprzed lodowego snu, które napływały do jego pamięci w jakiś chaotyczny sposób. Gdy właśnie docierało do niego, że ma na imię Kurt i zapewne jest lekarzem, w głośnikach ponownie odezwał się mężczyzna o gładkim głosie.
 - Jestem interfejsem głosowym zespołu zarządzania statkiem.
 - Acha. To komputer, a co z ludźmi?
Kurt miał wrażenie, że winda nawet nie drgnęła, ale mimo to skromny wyświetlacz obok drzwi wskazywał, że zbliża się do celu. Nie słyszał szumu, nie odbijał się od ścian czy sufitu, nawet uszy mu się nie zatkały. Była to najdziwniejsza i najspokojniejsza podróż windą, jaką kiedykolwiek odbył. Przestraszył się, gdy nagle drzwi rozsunęły się przednim, zastępując zdumienie szokiem. Nie tak to sobie wyobrażał.
Jego oczom ukazał się mostek, czyli prawie puste pomieszczenie o owalnym kształcie, z gładkimi ścianami w jasnym kolorze i jednym fotelem stojącym na podwyższeniu pośrodku. Właściwie było to legowisko, o wiele za duże jak na potrzeby zwykłego człowieka, na którym raczej leżało się niż siedziało, opierając ciało na powyginanej listwie.
Kurt podszedł niepewnie do jedynego „mebla” w pomieszczeniu i zaczął go ostrożnie sprawdzać. Brakowało przycisków, ekranów lub chociaż hełmu z wizjerem, a w dodatku listwa nie była szersza niż jego dłoń.
Przecież to mnie nie utrzyma.
- Proszę się położyć doktorze. – Zahuczał komputer gdzieś niedaleko jego ucha.
Nie mając innego wyboru, usiadł na listwie, która, o dziwo, nie ugięła się pod jego ciężarem, a następnie spróbował przenieść na nią nogi, choć nie mógł sobie wyobrazić, w jaki sposób miałby by się tam zmieścić. I wtedy fotel ożył, zaczął się rozszerzać i jednocześnie zmniejszał swoją długość. Listwa szybko dopasowała się do kształtu jego pośladków, a jego nogi dotknęły miękkiego materiału, który nijak nie przypominał tego co wcześniej dotykał dłonią.
 - Obecnie ma pan sto osiemdziesiąt trzy centymetry wzrostu, z wahaniem do czterech milimetrów. – Komputer odezwał się gdzieś ponad nim. – Fotel uwzględnił pana wzrost i fakt, że przez bardzo długi czas, leżał pan w jednej pozycji.
 - Dziękuję. – Odpowiedział lekko zmieszany.
Skąd on wie, że nie chcę się kłaść na czymkolwiek? Pomyślał, czując jak drętwieją mu palce. Może to jakiś syndrom po hibernacyjny, który zbadano już lata temu? Jako lekarz powinien wiedzieć takie rzeczy.
Zamknął oczy i oparł plecy o listwę, która dopasowała się do kształtu jego kręgosłupa, ale nie rozszerzyła się tak jak w przypadku pośladków, czy nóg, nadal pozostała wąska. Pojawił się też pewien zaskakujący dla Kurta szczegół. Listwa, a więc i cały fotel, kończył się w połowie jego szyi, tak, że jego głowa nie miała podparcia i całą siłą, jaka pozostała mu w mięśniach, musiał ją unosić by móc cokolwiek widzieć. Kolejnym problemem wydały mu się ręce, które położył na brzuchu, ale instynktownie czuł, że powinny być gdzieś indziej.
 - Proszę rozluźnić wszystkie mięśnie. – Kurt czuł, ze komputer wcale nie ułatwia mu zadania, ale postąpił tak jak mu nakazano i spróbował się rozluźnić. Jego głowa opadła nieco do tyłu i przez to jego wzrok utkwił w dziurze, której dwie minuty temu tam nie było. Z otworu w suficie zsuwało się coś, co najpierw go przeraziło (jak zwykle), a następnie zaciekawiło. Przypominało maskę, lecz nie miało otworów na oczy lub usta. Ledwie zdążył zamyślić się nad tym, co zmierza w jego stronę od góry, a poczuł pod sobą ruch. Fotel oplótł jego nogi i brzuch czarnymi wstęgami, które zapewne miały usztywnić jego pozycje.
 - Dłonie wzdłuż ciała. – Komputer rzucił krótkie polecenie, które Kurt natychmiast pojął i wykonał. Wtedy listwa z pod jego szyi rozciągnęła się, aż po krawędzie palców, podpierając ramiona i łokcie. Maska była już blisko, widział jej wnętrze, nieskazitelnie ciemne jak najgłębszy kosmos.
 - Uwaga. Za chwilę zespoli się pan z komputerem, może to wywołać u pana szok, dlatego zaczniemy od krytycznych funkcji statku i stopniowo będziemy przechodzić do bardziej zaawansowanych i absorbujących pański mózg.
Kurt chciał przytaknąć, ale ze zdenerwowania nie mógł wypluć nawet jednej głoski. Właśnie przypomniało mu się, że przeraża go nieskończona ciemność, jaka występuje w kosmosie i, choć nie pamiętał dlaczego się w nim znalazł, był pewien, że nie zrobił tego z własnej woli. Bowiem przerażał go ogrom przestrzeni, której nie mógł objąć wzrokiem.
Komputer ostrzegł go jeszcze, że za chwile przebije się przez kombinezon, o którym Kurt już dawno zapomniał, choć był cholernie niewygodny i krępował nawet najprostsze ruchy. Cała jego uwaga skupiła się na masce, która zawisła nad jego twarzą. Nie bardzo wiedział co powinien zrobić, odwrócić twarz i starać się uciec z fotela? Nie było cienia szansy, że zdoła wyrwać się ze szczelnego kokonu, jaki tworzyła wokół niego maszyna. Więc jakie miał wyjście? Jego głowa wciąż zwisła luźno, w nienaturalny sposób wyginając szyje i powodując irytujący, choć niezbyt mocny, ból we wszystkich mięśniach.
Zacisnął zęby i postanowił chociaż raz wziąć sprawy w swoje ręce. Zmusił całe swoje ciało do wysiłku i uniósł głowę wyżej, przyciskając twarz do maski. Od stóp do pasa czuł na skórze chłodny płyn przelewający się do wnętrza kombinezonu przez dziury, które zrobił w nim fotel. Reszta ciała przeszła nagły wstrząs elektryczny, który pobudził każdy nerw w ciele. Od przyjemnego uniesienia, porównywalnego z dziecinnymi łaskotkami, przez ból porównywalny z utratą ręki, aż po całkowite wyciszenie, jakby wszystko w nim umarło, łącznie ze świadomością.

To co przeżył komputer nazwał szokiem doznaniowym. Niewiele z tego pamiętał, bo trwało to kilka setnych części sekundy. Trochę więcej i jego mózg ugotowałby się od przeładowania informacjami, które poprzez specjalne połączenia w masce, przebijały się przez czaszkę wprost do pojedynczych neuronów, zapewniając w ten sposób ostatnie ogniwo niezbędne do kontroli całego statku, który notabene okazał się być gigantycznym okrętem wojennym.
To co przeżywał w kilka chwil po odzyskaniu przytomności, nie potrafiłaby nazwać nawet najmądrzejsza maszyna. Komputer szybko zmniejszył ilość danych, docierających wprost z sensorów, ale i tak Kurt widział więcej niż potrafił ogarnąć. Zupełnie zapomniał o swoim strachu, który, choć nie zdawał sobie z tego sprawy, przezwyciężył, wciskając twarz w nieskończoną ciemność maski.
To jest… kosmos… ja to chyba… czuję!
Krążąc wzrokiem we wszystkie strony, widział nieskończoną przestrzeń wokół okrętu.
Odwrócił głowę i ujrzał za sobą gigantyczny owalny obiekt o brunatnej powierzchni. Gdy skupił na nim swoją uwagę, natychmiast dotarły do niego informacje, które zdawały się od zawsze mieszkać w jego pamięci.
Nolan. Księżyc. Średnica 4653 kilometry.
Kilka dłuższych chwil zajęło mu oswojenie się z nowym otoczeniem, z pustką, która go otaczała i z potokiem informacyjnym. Stan poszczególnych podzespołów okrętu, jak i podstawowe funkcje życiowe Kurta, wylewała się albo wprost do jego myśli, albo gdzieś obok niego, na niematerialny wyświetlacz zawieszony w przestrzeni.
 Potencjał jednostki zmniejszył się do dwóch procent. – Wiedział, że to nie są jego myśli, że ta część świadomości jest sztuczna i przyszła wraz z maską do wnętrza jego czaszki. Aktywne są jedynie sektory pierwszy i drugi, funkcje podtrzymywania życia w normie. Sugeruję by powierzył mi pan kontrolę nad sektorami od trzy do siedem, byśmy mogli dokonać pełnej aktywacji Róży.
Kurt zgodził się bez wahania, choć przez chwile nie miał pojęcia za co odpowiadają poszczególne części systemu. Za bardzo pochłaniał go nowy widok i doznania. Tylko jeden fakt nie dawał mu spokoju.
Możesz oddzielić jakoś swój głos od moich myśli? Nie chcę by coś obcego panoszyło się w mojej głowie.
 - Przepraszam. – Usłyszał głos komputera, łudząco podobny do jego własnego głosu. Był odległy, ale wyraźny. – Ten sposób komunikacji jest nieco bardziej kłopotliwy i powoduje opóźnienia, ale do czasu uzyskania pełnej kontroli nad Różą, możemy stosować interfejs głosowy.
 Cieszy mnie to. Zdziwił się nagle, bo myślał, że wypowiedział te słowa na głos, ale usłyszał je tylko w swojej głowie.
 - Nie może pan mówić, gdyż ma pan w ustach specjalny płyn przewodzący. Proszę odpowiadać w myślach.
Płyn w ustach? W ogóle go nie czuję. Mimo zapewnień komputera, o niemożliwości wydobycia z siebie choćby najmniejszego piśnięcia, Kurt nadal próbował i całkiem nieźle szło mu poruszanie językiem, otwieranie ust i formowanie z nich całych, rozbudowanych zdań. Gorzej było z usłyszeniem czegokolwiek prócz głosu komputera z oddali.
 Przecież mogę mówić, ruszam ustami, tylko siebie nie słyszę. Coś mam z uszami.
 - Doktorze, z narządem słuchu ma pan wszystko w porządku, przecież mnie pan słyszy. Cokolwiek pan odczuwa jest złudzeniem, które ma na celu podnieść pana komfort psychiczny. W chwili, gdy pana twarz, zetknęła się…
Tak wiem, nie musisz mi mówić, już rozumiem. Nie będzie mi się tu wymądrzał bez potrzeby.
Komputer zamilkł, jakby urażony, a Kurt dalej oswajał się z otoczeniem. Jakie to było uczucie? Jakby unosił się na wodzie, dryfował w czystym płynie, pod stopami czuł jakąś powierzchnie, ale naciskał na nią tak delikatnie, że nie czuł swego normalnego ciężaru. Był prawie pewien, że nie stoi, ani nie leży, lecz wisi. Nawet spróbował sobie wyobrazić swoje ciało przymocowane do jakiś strasznych elementów z groźną maską na czele. Wtedy do głowy przyszedł mu pomysł.
Podgląd mostka.
Wydał w myślach polecenie i całe jego otoczenie zamieniło się na wnętrze okrętu. Stał przed samym sobą, i rzeczywiście wisiał, ale do góry nogami. To mu przypomniało, że na Róży, głównym uczuciem, jest zdezorientowanie.

wtorek, 14 sierpnia 2012

Kwaśny strzał


Kwaśno w ustach. To pierwszy znak, że coś jest inaczej. Dołóż światłowstręt i szybko oswój się ze świadomością, iż, być może, wczoraj przekroczyłeś jakiś rubikon i wziąłeś w okupację jakąś rzymiankę. Warto zadać sobie nieco trudu i zbadać najbliższe otoczenie, uchylając przynajmniej jedną powiekę. Gdzieś w pobliżu zawsze jest woda, jeśli nie w butelce, to w kranie, w sedesie lub rynnie. Kwas w ustach ustępuje stopniowo, a zanika dopiero po trzecim piwie, ale teraz nie ma co zaprzątać sobie tym głowy. Są ważniejsze sprawy, jak choćby namiastka Wenus, która majestatycznie rozrzuciła się na całe łoże, korzystając z naszej nieobecności. Ponownie, warto zadać sobie nieco trudu i zadbać o odpowiednie nawilżenie organizmu, a jeśli przepełnia nas energia, można sprawdzić jak nonsensownym pomysłem jest próba wydzielenia skrawka legowiska dla siebie.
Kwaśność w ustach nie odpuszcza. Podobnie nasza wyśniona Wenus. Wtedy naprawdę warto usiąść na podłodze i nie próbować już niczego. Przy czwartym lub jedenastym wdechu, do stacji w naszej czaszce dociera nocny pociąg ze świeżą dostawą wspomnień. I nie mamy już wątpliwości, skąd w naszej Wenus taka odmiana i skąd, w miejsce rozkosznej czułości, nagły napad gniewu i przerażenia. Kwas w ustach ustępuje stopniowo i wszystko staje się oślepiająco jasne. Warto zmrużyć oczy by nie stracić wzroku, gdy nasza Wenus, ogromnie niezadowolona z pierwszej homoseksualnej przygody, ciśnie w nas stanikiem i zbudzi cały wieżowiec panicznym krzykiem, godnym Madame Butterfly. Jakimś cudem fakt, iż nagle jesteśmy dziewiętnastoletnią dziewczyną, schodzi na margines, teraz liczy się wyjście cało z opresji.



czwartek, 26 lipca 2012

Posadzka

Czasem, by czegokolwiek się nauczyć, należy znaleźć w sobie odwagę i przyznać się do popełnionych błędów. Lepsze delikatne upokorzenie niż uparte trwanie przy własnej głupocie. Poniższy tekst nie wywołał jak dotąd żadnej sensacji w internecie, ale mi już nawet na tym nie zależy.

Posadzka


Od zawsze wyobrażał sobie dwa tuziny żeńskich stóp depczących po jego plecach. Taki mały, intymny sekret, fetysz, który pozostał mu po latach względnie niespokojnej młodości. Teraz, gdy udało mu się opuścić swoje ciało i dostać się piętro wyżej, do mieszkania swojej przeuroczej, młodej sąsiadki, zrozumiał, że jego upodobania zmieniły się już dawno temu.
Tomasz. Nieszczęsne imię dla najbardziej pechowego kawalera, jakiego znał świat. Od momentu, gdy komornik skonfiskował jego gitarę na rzecz niezapłaconych mandatów (Hura niech żyje samodzielność!), Tomasz przeistoczył się w najgorszą niedorajdę w promieniu wielu kilometrów. Kumple z kapeli, w której grywał od ośmiu lat, szybko wyczuli tą zmianę i w raczej przykry sposób, zakończyli znajomość jednym telefonem.
Tomasz przeniknął przez swój sufit i zlał się z podłogą w mieszkaniu, a dokładnie w niewielkim pokoju, wynajmowanym przez bardzo młodą i przeuroczą dziewczynę. Bez gitary i z ogromnym piętnem największego niedorajdy, nie było mowy o konwencjonalnych próbach bliższego zaznajomienia się z siedemnastoletnią sąsiadką. Jak już wcześniej wspominałem, pobyt w podłodze przypomniał mu jego dawne fantazje i dał do zrozumienia, że jego młody i niedorozwinięty umysł, zbytnio upodobał sobie kobiece stopy. Dopiero teraz, w wieku dwudziestu ośmiu lat, zdał sobie sprawę, że kobiety pociągają go w całości, a nie w kawałkach. Tomasz nie był przecież jakimś zwyrodniałym erotomanem, który przed przystąpieniem do otwartego kontaktu z kobietą, ćwiartował ją przy użyciu siekiery. Nie, takie rzeczy nie wchodziły w grę i dlatego właśnie zdecydował się na opuszczenie podłogi i przeciśnięcie się do jednej ze ścian by ze spokojem obserwować rozwój sytuacji w pokoju dziewczyny.
Siedemnastolatka nadal spała, gdyż Tomaszowi dopiero o szóstej rano udało się odczepić zmysły od ciała i unieść się kilka metrów wyżej. Na domiar złego, nieletnia dość szczelnie okryła swe przeurocze ciało kocem i piżamą. Była sobota, słońce stało już wysoko, ale w pokoju panował mrok, bo ktoś opuścił żaluzje. Tomasz spodziewał się najgorszej zmory każdego podglądacza, czyli kilku godziny bezczynnego czekania, aż ofiara raczy odsłonić jakiś fragment swego ciała, choćby kostkę czy nadgarstek.
Siedemnastolatka o imieniu Laura była naprawdę pilną uczennicą katolickiej szkoły średniej. Miała najlepsze stopnie w klasie, szczególnie z historii, której uczył przemiły pan o imieniu Radosław. Rodzice obdarzyli ją kasztanowymi włosami, wzbudzającymi zachwyt w piersi jej koleżanek, ciotek, babć i całej dalszej rodziny, a także większości mężczyzn, którzy, choćby przypadkiem, obcowali z jej pięknem. Przyciągała wzrok pałający męskim pożądaniem i kobiecą zazdrością. Laura od dawna zdawała sobie sprawę ze swej wyjątkowej urody. Od jakiegoś czasu potrafiła manipulować chłopakami ze swego otoczenia, używając do tego swych piwnych oczu lub głębokiego dekoltu. Na lekcjach historii zawsze siadała w pierwszej ławce, tuż obok nauczyciela, by skutecznie skupiać jego wzrok przez znaczącą większość czasu. Na religii bywało podobnie, ksiądz Henryk lubił, gdy Laura przychodziła w spódnicy sięgającej przed kolana, które jak mówił, są wprost stworzone do klękania. Siedemnastolatka podejrzewała, że duchowny miał na myśli coś więcej niż modlitwę, ale swoje rozważania zostawiła dla siebie. Głęboko w duchu cieszyła się, że mężczyźni reagują w ten sposób, jednak z drugiej strony chciałaby ktoś docenił jej wnętrze. Nic dziwnego, że stopniowo wszelcy adoratorzy zaczęli ją nudzić.
Tomasz zauważył, że Laura rozchyliła powieki. Chwile później dziewczyna poruszyła dłońmi i przetarła zaspane oczy. Kasztanowe włosy rozlane na lekko różowej poduszce, powoli uniosły się wraz z głową i resztą ciała, która postanowiła opuścić łóżko. Tomasz nie mógł opanować zachwytu obserwując poczynania swej przeuroczej sąsiadki. Laura podniosła się na równe nogi, uniosła wysoko ręce, odsłaniając gładki brzuch razem z malutkim pępkiem i ziewnęła głośno, nabierając ogromnej porcji świeżego powietrza. Następnie odsłoniła żaluzje i otworzyła okno by wpuścić choćby odrobinę poranka do małego pokoju. Tomasz czekał niecierpliwie, aż dziewczyna postanowi coś z siebie zrzucić, lecz Laura podrapała się po głowie i wyszła z pokoju. W tym samym momencie jakiś przeraźliwy dźwięk wyrwał go ze snu i ściągnął z powrotem do łóżka. Tomasz zaklął okrutnie pod adresem telefonu, z którego rozległo się ciche pobrzękiwanie.
Odkąd komornik zabrał mu połowę jego nędznego majątku, dzwonili do niego tylko rodzice, była dziewczyna z wiecznymi (ciągnącymi się od pięciu lat) pretensjami oraz wszelcy urzędnicy z groźbami, żądaniami i zapewnieniami o rychłym spotkaniu na sali sądowej.
Spojrzał na telefon i natychmiast jeszcze mocniej znienawidził swoją Alicję, znów dzwoniącą z wyrzutami. Po tym, gdy jego niedoszła narzeczona wylała z siebie wszystkie poranne żale i rzuciła słuchawką, Tomasz jeszcze długo leżał w łóżku i pogrążał się w coraz mroczniejszych fantazjach na temat brzucha Laury.

***

O ósmej wieczorem ponownie udało mu się wejść do ściany jej maleńkiego pokoiku, lecz ku jego rozpaczy, nie zastał Laury przy jej biurku, gdzie jak zwykle zapisywałaby coś w swoim pamiętniku, ani na łóżku, gdzie zaczytywałaby się w Pilipiuku. Szybko zrozumiał, że jego przeurocza, młoda sąsiadka, musiała wybrać się na wieczorny spacer lub jakieś spotkanie towarzyskie.
Chłodnawy, jak na tą porę roku, wiatr, wypędził z niego resztki ciężkiego snu. Szedł spokojnie i co chwile dawał się ponieść instynktowi, by ten obierał za niego dalszą ścieżkę. Takim sposobem Tomasz dotarł nad brzeg rzeki, gdzie licealiści urządzili sobie sobotnią imprezę. W tych sprawach zmysły nigdy go nie zawiodły, zawsze potrafił dotrzeć tam, gdzie ciągnęło go pragnienie doznania czegoś wyjątkowego.
Usiadł na ławce i z odległej ciemności obserwował kilkudziesięciu młodych ludzi bawiących się nad brzegiem. Wiedział, że Laura tam jest, wyczuwał to, ale dopiero po dłuższej chwili zauważył jej kosmatą, bordową czapkę i kasztanowe włosy sterczące spod niej. Tonęła w uśmiechach i objęciach jakiegoś chłopaka w jej wieku. Tomasz był mocno zaniepokojony, bo liczył, że uda mu się z nią chociaż porozmawiać, gdy wpadną na siebie w trakcie powrotu do domu.
Zimne powiewy rozkołysały drzewa, które zagłuszyły nocny szum miasta. Tomasz przemarzł do kości, a młodzieży zostało jeszcze dużo wódki. Nie miał wyboru, czekał. Czuł się jak drapieżnik czający się na swoją ofiarę w bezpiecznym ukryciu. Idealna okazja do ataku mogła nadarzyć się w każdej chwili, więc wciąż musiał pozostawać czujny, co nadwyrężało jego zmysły. Gdy zauważył, że Laura zaczyna się ze wszystkimi żegnać, ruszył w swoją stronę by zastawić na nią pułapkę.
Laura wyszła z nadrzecznego parku i ruszyła szybkim krokiem wąskimi uliczkami starego miasta w stronę swojego domu. Było jej zimno, choć prawie cały wieczór tuliła się do swego dwumetrowego kolegi, przydającego się jedynie w tak ekstremalnych sytuacjach jak nagłe ochłodzenie klimatu. Wydawało jej się, że miasto opustoszało. Widziała przed sobą jedynie jakąś szarą sylwetkę ciągnącą w tą samą stronę, poza tym ulica świeciła pustkami, co było nieprawdopodobnym zjawiskiem w sobotnią noc. Chłód przegonił spacerowiczów.
Laura dogoniła Tomasza, który świadomie ociągał się z powrotem do domu. Znali się, bo przecież mieszkali w tym samym bloku. On świetnie udawał, że ma wszystko gdzieś i za każdym razem, gdy spotykali się gdzieś przypadkowo, dawał jej do zrozumienia, że jest raczej typem wiecznie zbuntowanego indywidualisty. Ona wprost ubóstwiała jego podejście do życia, lecz widywała go zbyt rzadko by myśleć o Tomaszu, jak o potencjalnym partnerze życiowym.
Oboje szli powoli mocno schłodzonym chodnikiem, w stronę bloków, przebijających się przez cienie wysokich drzew. On opowiadał jej o swoim życiu i o tym jak bardzo nienawidzi systemu, który pragnie pozbawić go życia. Kłamał jak tylko mógł by stworzyć w jej głowie odpowiedni obraz siebie. Nie było to trudne, wystarczyło wnikliwie przyglądać się Laurze przez wiele dni, raz z poziomu posadzki, a raz z sufitu.
Nie mógł wiedzieć czy Laura mu wierzy, ale wyczuwał, że udało mu się zdobyć jej zaufanie. Przynajmniej częściowe, bo gdyby nagle zaproponował by skręcili w jedną z bocznych uliczek, gdzie stoi jakieś stare i porzucone domostwo, na pewno by się na to nie zgodziła.
Wystarczyło drobne kłamstwo. Subtelna sugestia, iż Tomasz chce jej coś pokazać. Laura zgodziła się, zapewne lekko podpuszczona przez zwodniczą odwagę przychodzącą wraz z alkoholem. Trochę trudniej przyszło Tomaszowi namówić ją do zwiedzenia razem z nim starego domostwa. Jednak po dłuższych chwili wahania, weszli razem do środka.

***

Posadzkę w piwnicy mocno nadgryzł ząb czasu. W wielu miejscach były głębokie bruzdy wyrządzone przez rozmaitej maści tymczasowych lokatorów. Szczury, myszy, bezdomni i młodzi ludzie, niszczyli co popadnie, dodając temu miejscu niesamowitej mocy. W jedno tchnienie serce stawało człowiekowi przy gardle, by chwile później przygwoździć całe ciało do lodowatej ziemi. Ręce i nogi dzielnie próbowały ocalić resztę organizmu przed niebezpieczeństwem, ale nie było w nich dość siły by wywalczyć sobie wolność.
Laura próbowała krzyczeć i wyrwać się z jego objęć, ale gdy ponownie przydusił ją do ziemi, lodowaty beton wybił z jej głowy świadomość. Tomasz dostał to, czego tak bardzo pragnął. Miał swą przeuroczą, młodą sąsiadkę na własność przez resztę nocy.
Świt nie zastał Laury.

wtorek, 26 czerwca 2012

Koszmarna nadzieja


 - Jeff! Ej, Jeff! – Krzyknęła Anita, jednocześnie szarpiąc go za ramię. Zatrzymał się i podążył wzrokiem za ręką dziewczyny, która wskazywała na niebo. – Leci prosto na nas, nie zdążymy!
Wtedy to zobaczył. Ciemna plama na pomarańczowym niebie, z sekundy na sekundę, robiła się coraz większa. Jeff przetarł dłonią spocone czoło, chwycił Anitę za rękę i zerwał się do biegu. Minie nas. Zdążymy.
Myśli były szybsze od nóg. Bez zbędnego przyglądania się, potrafił ocenić ich szanse na przetrwanie, oscylujące wokół skrajnie niskich wartości.
 - Jeff widziałeś jak ten poprzedni trafił w Iglicę? – Spytała kolejny raz. Jeff nie odpowiedział, wolał skupić się na ucieczce. Jednak nie mógł zapomnieć piekła, które rozpętało się po tym, gdy z nieba zaczęły spadać głazy wielkości domów. Jeden z nich uszkodził siedzibę gubernatora, popularnie nazywaną Iglicą. Anita, która była świadkiem apokalipsy, zamarła w osłupieniu, zanosząc się płaczem, więc Jeff musiał siłą zmusić ją do ucieczki.
Biegli kładką, ponad setkami innych ludzi, którzy szukali schronienia na lądowisku. Tuż przed nimi rozciągały się zabudowania portu kosmicznego, a dokładniej, biuro przepustek, gdzie tłoczyło się kilkanaście osób. Meteoryty uderzały w miasto leżące w kotlinie poniżej, zmieniając je w rozpaloną pustynię, przerytą kraterami najróżniejszej wielkości. Głazy spadały też na pobliskie wzgórza, niszcząc instalacje obrony naziemnej i na samo lądowisko, uszkadzając stojące tam promy i statki.
 - Jeff, on zaraz nas trafi, jest już blisko!
Nie zdążył się odwrócić. Podmuch zrzucił go wprost na głowy tłoczących się przed wejściem ludzi. Meteoryt uderzył nie dalej niż pięćset metrów od niego, wzbijając w niebo wielką chmurę kurzu, ognia i odłamków skalnych.
Człowiek, na którym Jeff wylądował, stracił przytomność, tracąc tym samym szanse na ratunek. Dla rannych nigdy nie ma litości, pomyślał, rozglądając się wokół. Anita zniknęła mu z oczu, a ogólne zamieszanie i wrzawa, dodatkowo potęgowało jego problemy. W ten sposób stanął przed moralnym problemem, czekać na nią, szukać jej, czy samemu się ratować? Wydawało mu się, że czas zwolnił, a ludzie nagle, nie wiedzieć czemu, przestali biec. Jakiś mężczyzna zatrzymał się tuż przed nim, spojrzał mu w oczy, albo na oczy kogoś obok niego, i upadł na ziemię, odsłaniając potylice, w której tkwił rozżarzony kamyk.
Jeff gwałtownie podniósł się z ziemi i ruszył w stronę bramy, którą chwile wcześniej sforsował tłum, domagający się dostępu do ostatnich ocalałych promów. Gdy udało mu się przecisnąć przez zniszczone wrota, powietrze momentalnie wypełniło się gorącym pyłem, parzącym drogi oddechowe. To spotęgowało zamieszanie. Wszelkie wartości, wpajane w obywateli od wieków, zostały zaprzepaszczone, a chaos osiągnął swój punkt kulminacyjny. Ludzie, którzy dotąd tłoczyli się by zbliżyć się do statków, nagle rozbiegli się we wszystkie strony, szukając schronienia przed trującą mieszanką niosącą się z wiatrem. Nie było lepszych czy gorszych, nikt nie interesował się losem pozostałych, nagle, ktoś odmienił tysiące zgromadzonych tu osób i wszyscy stali się egoistami, rybami w sieci, szukającymi ratunku.
Jeff zasłonił dłonią usta i mrużąc oczy, zaczął biec przed siebie na ślepo, aż do jego uszu dotarło wołanie.
 - Czy ktokolwiek umie to pilotować? Potrzebujemy pilota!
Chciał krzyknąć, lecz w gardle miał żywy ogień.
 - Ja! Byłem pilotem! – Usłyszał, ale to nie był jego głos. To ktoś inny przebiegł obok niego, jednocześnie trącając łokciem. Zdążył jedynie pomyśleć, że tam musi być powietrze i jakiś statek, a to oznaczało ratunek. Nie widząc innego wyjścia z sytuacji, ruszył przed siebie, w ślad za głosem. Wpadając na innych ludzi, chwytających się za szyje lub brnących bezradnie przez płonącą mgłę, na wpół nieprzytomny, wyrwał się wreszcie z piekielnej chmury i wypełnił płuca chłodnym powietrzem.
Spojrzał w niebo. Prawdopodobnie ostatni prom wznosił się już kilkadziesiąt metrów ponad jego głową. Wygląda przepięknie na tle pomarańczowego nieba. Jeff nie zdążył nawet nasycić przekrwionych oczu tym widokiem, gdyż kolejny meteoryt rozrył ten obraz swym brunatnym warkoczem i wytrącił statek z kursu.
Eksplozja przygniotła Jeffa do ziemi. Deszcz gorejących odłamków posypał mu się na głowę.

*

Kapsuła z nieśmiertelnej stali nagle ożyła. Aparatura podtrzymująca funkcje życiowe, dotąd martwa, nagle weszła w tryb rozruchu. Komputer pokładowy przełączył się na normalny tryb pracy i rozpoczął procedurę wybudzania załogi, jednocześnie wydając polecenia pozostałym podzespołom odpowiedzialnym za inne, drobne elementy, niewielkiej, metalowej trumny dryfującej w przestrzeni kosmicznej.
Najpierw otworzył lewe oko i poczuł mrowienie w podniebieniu. Uniósł prawą powiekę i zawahał się czy udało mu się to zrobić. Dopiero, gdy jego oczy przyzwyczaiły się do nowych warunków, zauważył delikatne, czerwone światełko pulsujące nie dalej niż metr przed nim. Było na wyciągnięcie ręki, więc spróbował je sięgnąć. Jednak mięśnie nie podążyły w ślad za myślami. Poczuł dreszcz, który przemieścił się wzdłuż kręgosłupa. Znajome uczucie. To była jego pierwsza, całkowicie świadoma myśl.
Już po chwili czuł dreszcze w kończynach, a mięśnie szyi i barków zaczęły reagować na jego pierwsze, niezdarne ruchy. Gdyby nie przenikliwy ból głowy i uczucie potwornego zmęczenia, można by powiedzieć, że był jak nowonarodzony.
Zostało mi jeszcze sześć żyć, jeśli wierzyć starym przesądom. Pomyślał i wyciągnął przed siebie język, zginając go szybko na kilka różnych sposobów. Następnie odchrząknął, połknął ślinę i nieśmiało spróbował powiedzieć.
 - Ko... pu… er… eh.
 - Gotowy. – Automatyczny głos maszyny nie mógł wydać się bardziej martwy.
 - Sta…ss…?
 - Hibernacja przerwana po pięćdziesięciu trzech tysiącach sześciuset dziewięćdziesięciu jeden dniach.
Westchnął i spróbował sobie przypomnieć ile dni trwał jeden ziemski rok. Jednocześnie zaczął powoli podnosić i prostować rękę by móc dosięgnąć czerwonego światła, pulsującego subtelnie tuż przed nim.
 - Chole… arghhh… - Zaklął, gdy ramię opadło powrotem na swoje miejsce niczym metalowy pręt. Po krótkiej chwili odpoczynku, zdał sobie sprawę z tego jak długo spał.
 - Krótka… kur… wa… drzemka… No… niech… ja cię tylko dorwę!
Komputer ocknął się nagle, z niezrozumiałego dla żywych istot, zamyślenia i zaczął coś dukać mechanicznym głosem.
 - Przeciążenie dwa i sześćdziesiąt trzy, wektor obrotu…
 - Zamknij się i wy… uść… mnie. – Maszyna nie chciała słuchać i kontynuowała swój szczegółowy raport ze stu pięćdziesięciu lat dryfowania w przestrzeni kosmicznej oddzielającej jedną planetę od drugiej.
 - ...NL piętnaście, satelita Nolen w układzie…
 - Komputer… - Krzyknął donośnie. Jego głos powielił się we wnętrzu hibernatora. - Hamowanie do parametru zero. Już!
 - Odmawiam. – Odparła maszyna, prawie opryskliwie. – Napęd uszkodzony.
Nie, ja już tego nie wytrzymam. Podparł się na łokciach i z całej siły uderzył w czerwone światło głową. Wieko hibernatora odskoczyło na kilkanaście centymetrów, wydając z siebie przeciągliwe westchnienie, zupełnie jakby od ponad stu lat marzyło tylko o tym by się uwolnić.
Widząc, że maszyna nie ma zamiaru go wypuścić, postanowił użyć wszystek sił. Podkulił nogi, unosząc kolana i mocniej zaparł się łokciami, a następnie naparł na półprzezroczystą szybę całym ciałem. Wieko ustąpiło pod jego naporem i po kilku sekundach, wylądował półnagi na podłodze. Nie pobył tam jednak zbyt długo, gdyż komputer doznał nagłego olśnienia i uruchomił niesprawny napęd.
Procedura hamowania rzuciła nim gwałtownie o przeciwległą ścianę, trochę powyżej panelu kontrolnego kapsuły.
 - Ku… aaaaaaa… - Nie zdołał wydusić z siebie żadnej obelgi pod adresem maszyn, które tak brutalnie zabawiają się jego kosztem, gdyż przeciążenie wcisnęło jego język w głąb czaszki. Wnętrze kapsuły zaczęło gwałtownie drżeć, a wszystko, co tylko mogło, zaczęło świecić, migać lub wirować w setce krwistych odcieni.
Tak, to zdecydowanie najlepsza metoda poskramiania ludzkich zapędów w dziedzinie wulgarnego słownictwa.
Po kilku minutach nieznośnego naporu, wielkiej, niewidzialnej masy, która z całych sił pragnęła zmiażdżyć mu klatkę piersiową, przyspieszenie zaczęło się zmniejszać, umożliwiając mu oderwanie się od ściany i stanięcie na własnych nogach. Nim jednak zdołała się wyprostować, jego metalowa trumna przestała przyspieszać i zaczął dryfować w powietrzu.
Rozluźnił swoje ciało. Westchnął i spróbował przypomnieć sobie jakieś szczegóły z przed jego osobistej, małej epoki lodowcowej.
 - Jak ja mam w ogóle na imię?
 - Brak danych.
 - Co się stało?
 - Uszkodzono główny rdzeń procesora. Pamięć została zresetowana.
 Cudownie. Cóż jeszcze mnie czeka?
Potarł dłońmi twarz, starając się odnaleźć znajome kształty. W głowie miał kilka pourywanych wspomnień, które, mówiąc oględnie, nie pasowały do siebie. Pamiętał człowieka, który kazał mu wejść do kapsuły ratunkowej. Wysoki, z pociągłą twarzą i pulchnym nosem. Był praktycznie pozbawiony włosów na głowie, za to sporo miał ich na brodzie. Tylko, kto to był? Nie pamiętam imienia, stopnia, ani nawet funkcji. To mógłby być każdy.
W jego wspomnieniach pozostały szczegóły, których nie mógł zrozumieć i połączyć ze sobą, zupełnie jakby kilka różnych snów przytrafiło mu się jednej nocy, a on próbował z nich ułożyć jedną, spójną historię.
Pamiętał kilkaset osób bezskutecznie próbujących dostać się do hangaru startowego. Ich ciała zlały się w jedną, bezmyślną i wrzeszczącą, masę, która domagała się otwarcia wrót. W pamięci utkwił mu strach, paraliżujący kończyny i mózg oraz płacz dziecka, którego nie mógł znać, ale z jakiegoś powodu czuł, że było mu ono naprawdę bliskie.
Usiadł przy kokpicie i spojrzał na parametry lotu. Nie znalazł w nich niczego niepokojącego, jedynie ślady po awarii napędu i uszkodzeniu głównego procesora.
 - Dlaczego mnie obudziłeś?
 - Warunek pierwszy został wykonany. Najbliższa, bezpieczna kolonia, księżyc Nolan.
 - Udało ci się uzyskać kontakt z kimkolwiek?
 - Nie.
Nagle obraz ludzi tłoczących się w korytarzu nabrał zupełnie nowego znaczenia. Oni już nie żyją. Wszyscy tam zginęli. Znów usłyszał rozpaczliwie głośny, dziecięcy płacz, który nagle przeszedł w nieustający ryk.
Dobra. Uratowałem się z zagłady statku, ale nie pamiętam jego nazwy. Wiem, że były na nim kobiety i dzieci, ale także żołnierze, co raczej się nie zdarza. Coś tu nie pasuje, coś musiałem przeoczyć, jakiś ważny szczegół uleciał z mojej głowy. Z zamyślenia wyrwał go jeden z wyświetlaczy, żarzący się na czerwono.
 - Jakieś obiekty na kursie?
 - Tak. Za pięć okresów start procedury dokowania.
Wytrzeszczył oczy zdumiony i przysunął głowę do wyświetlacza. Duży, ciemny kształt przesłaniał prawie całe aktywne pole sensorów, pozostawiając niewielką ilość białego tła. Obiekt, który ujrzał w niczym nie przypominało stacji kosmicznej, ani nawet statku.
 - Procedura dokowania? Do czego dokujemy?
 - Struktura sygnału wykazuje ponad pięćdziesięcioprocentową zgodność z kodem standardowym. Wysokie prawdopodobieństwo, że jest to struktura zbudowana przez ludzi.
 - Przerwij dokowanie. – Nie mógł swego życia kolejny raz zwierzyć przypadkowi. Poza tym nie ufał maszynie, która potraktowała go brutalnymi siłami przeciążeń zaraz po przebudzeniu.
 - Odmawiam. Polecenie zdalne. Brak autoryzacji.
Zdrętwiały mu palce. Nawet nie próbował walczyć lub kłócić się z komputerem, który i tak nie miał na to żadnego wpływu. Zdalne polecenie, więc jest tam ktoś żywy, kto to polecenie wydał. Uśmiechnął się, lecz nadal ze wszystkich stron atakowała go trwoga i niepewność.
Siedząc przed kokpitem we wnętrzu niewielkiej, metalowej trumny, czekał, aż procedura się zakończy. Rozmyślając nad swoją obecną sytuacją, doszedł do wniosku, że miał niesamowicie dużo szczęścia. Sto pięćdziesiąt lat dryfowania w przestrzeni i żyję. Ciekawe czy komuś jeszcze się udało.



Ciąg dalszy nastąpi...

niedziela, 10 czerwca 2012

Popołudniowe spacery inspirują


Niech przyjdzie

W roku dwa tysiące czterdziestym piątym odpaliłem ostatniego papierosa w swoim życiu, stojąc przy grobie dziadka, który był najbardziej utalentowanym pisarzem dwudziestego pierwszego wieku. Jerzy strzelił sobie w łeb, gdy księgarnia, która przez ponad pięćdziesiąt lat funkcjonowała naprzeciwko jego domu, splajtowała. Prawdopodobnie wtedy stracił resztki wiary w społeczeństwo i wybrał drogę Hemingwaya, chcąc po raz ostatni wzruszyć skostniałe sumienie opinii publicznej.
 - Nastał zupełnie nowy świat. Nie przypomina tego, opisanego przez Huxleya, ale zmierzamy w najlepszym kierunku by dorównać tej wizji. – Stwierdził mój ojciec, gdy wracaliśmy z pogrzebu. – Jeszcze parę lat i nic nikogo nie będzie obchodzić.
Minęło sześć, może siedem lat. Świat zaczął przypominać komórki mózgowe po ostro zakrapianej nocy. Wszystko obumarło, włącznie ze społeczną świadomością, zatrutą przez ludzi, którzy bezmyślnie i egoistycznie, szarpią się przez całe życie by wyrwać dla siebie choćby najmniejszy kawałek tortu. Nikt nawet nie zauważył, że owe ciasto od dawien dawna jest przegnitą pożywką dla różnych apatycznych stworzeń. Bakterie i robaki obsiadły resztki mojej ojczyzny, z której wyemigrowali prawie wszyscy, głodni szczęścia, mieszkańcy.
Wracałem z cmentarza przez osiedle duchów i ruin, pomiędzy którymi czaiły się pijane spojrzenia bezdomnych. Tylko alkoholu nigdy tutaj nie zabraknie, a nędza w końcu dosięgnie nas wszystkich. Gdzieś tam dalej, na obrzeżach miasta, ludzie nie budują już domów, tylko fortece, odporne na wścibskość sąsiadów i nachalność rozgniewanej natury. Natomiast ja żyję w kamienicy na pierwszy piętrze, we własnym mieszkaniu, które dostałem pod warunkiem, że codziennie będę zaglądać na cmentarz. Z okna mam widok na lokal, gdzie w miejscu dawnej księgarni, urządzono klub nocny. Śmiech i muzyka przebija się przez ciemność ulicy i wypełnia moje mieszkanie, w którym przesiaduję przy świeczce i czytam. Czasem cały wieczór czekam w moim fotelu, na powrót żony z pracy, by powiedzieć jej, że wreszcie rzuciłem palenie.
Świeca wypaliła się doszczętnie. Rozróba w burdelu zakończyła się strzelaniną, jak w prawie każdy piątek. Później zgasły światła i noc znów była cichym mrokiem, opasanym tajemniczym spojrzeniem księżyca.
Dziś znów nie powiedziałem jej, ze w roku dwa tysiące czterdziestym piątym rzuciłem palenie już na zawsze, a sto lat temu skończyła się wielka wojna.


poniedziałek, 23 kwietnia 2012

Inspirowane Laurą

Gorąca plama krwi rozmazała się na chmurach opasających zachód. Trwale wypaliła się na powierzchni mojej siatkówki. Przez chwile cały świat był szkarłatnym tworem zrodzonym z czystego ognia. Naprzeciwko mnie siedziała dziewczyna, której nie spytałem o imię. Gdy pociąg stanął na stacji, gdzieś między Tczewem, a Bydgoszczą, moje oczy połykała senność, jednak zdążyłem zarejestrować mały, czerwonawy notes. Wyjęła go ze swojej torby i wyprostowała plecy. Na małym, rozkładanym stoliczku, zaczęła zapisywać jakieś słowa. Może były to osobiste notatki, zwyczajne przypomnienie o spotkaniu lub zadaniu do wykonania. Tylko, że coś podpowiadało mi w duchu, że ta młoda dziewczyna, w swym małym notesie, zapisuje drobnymi literami, krótki wiersz o krwawiącym niebie.
Sztywne plecy i brązowy wodospad włosów. Zamknąłem oczy i już więcej na nią nie patrzyłem. Pociąg zatrząsł się gwałtownie, Bydgoszcz była blisko.