To było nasze jezioro. Ponad dwa kilometry za twoim domem, w
niewielkiej dolinie otoczonej przez pola chmielu, wiśniowe sady i
złocisty rzepak, zbiegało się kilka małych strumieni zasilających
niewielki zbiornik wodny. Zaciągałaś mnie tam całe lato,
chodziliśmy na skróty przez sad Michalskich, jedząc po drodze
owoce. Dobrze cię znali, a mnie polubili od pierwszego wejrzenia,
dlatego dostawaliśmy pełen kosz owoców od Michalskiej za kilka
polnych kwiatów zebranych po drodze.
Pamiętam pomost, na którym nakrył nas kiedyś stary rybak. Był
wielce zaskoczony naszymi nagimi pośladkami niknącymi w tafli
jeziora. Nie bałaś się skoczyć, to ja wahałem się przez chwilę,
chwyciłaś mnie szybko za rękę i pociągnęłaś za sobą na dno,
by wkrótce się od niego odbić.
Kiedyś czekałem na ciebie półnagi siedząc tuż przy brzegu,
byłem szalenie zakochany, poświęcałem się całkowicie. Przyszłaś
w sukience od ciotki, z kwiatami we włosach i zacałowałaś mnie na
powitanie. Zrobiło się ciemno i ciepło, zaczął kropić deszcz.
Moje barki coraz mocniej przyciskały cię do pnia młodej sosny,
która użyczyła nam swoich rozłożystych gałęzi jak zielonego
parasola. Deszcz wzmógł się, ciężki grzmot przeszył dolinę i
przywołał wiatr rozczesujący nasze włosy. Całowałem cię
namiętnie w szyję, a ty zachwycałaś się zapachem moich perfum,
przykładając nos do mojej spoconej skóry.
Nagle zrobiło się chłodno, więc przykryliśmy nasze głowy moim
kocem i onieśmieleni popędem zaczęliśmy pozbywać się swoich
ubrań. Twoja sukienka mocno przemokła i idealnie przyległa do
kształtnych bioder. Zsunęłaś ją z siebie powoli, przepełniona
majestatem i gracją, odkryłaś przede mną cały swój urok, który
chciałem pochłonąć każdym kolejnym pocałunkiem. Objąłem cię,
a ty zrzuciłaś ze mnie mokre spodnie, odwróciłaś się plecami i
powiedziałaś:
-
Teraz.
Dobrze wiedziałem co chciałaś ze mną zrobić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.