" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krótkie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krótkie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 20 września 2014

Ballada o pewnej nocy, a właściwie poranku (1)

Na sopockim peronie Szybkiej Kolei Miejskiej w piątkowy wieczór zawsze panuje niemożliwy, pijany tłok. Niezliczone ilości zeszmaconych niewiast i agresywnych samców prą w górę schodów, by następnie, nierówno i chaotycznie, rozlać się po wnętrzu stalowego smoka sunącego po przerdzewiałych szynach. Tak jest co noc, ale eskalacja tego zjawiska następuję wraz z końcem każdego tygodnia lub wraz ze wpływem wypłat na konta.
Jan odebrał stypendium i poszedł chlać z kumplami z roku, bo nie potrafił znaleźć dla siebie lepszej rozrywki. Książki mu zbrzydły, odkąd przekonał się, że życie jest dużo mniej przyjemne w obsłudze i odstaje od pisarskich wyobrażeń. Wierzył, że każdy dzień przyniesie mu wspaniałe przygody, że każdy człowiek spotkany na drodze okaże się fascynującą osobowością i odrębną opowieścią. Ufał i marzył, aż z czasem wszystko się w nim poprzestawiało. Miłość wcale nie była taka prosta i szlachetna jak u Szekspira, ani tak tajemniczo poplątana jak Gra w klasy.
Uświadomił sobie, że można kochać dwie kobiety jednocześnie, tak silnym i zróżnicowanym uczuciem, że jest ono wstanie zniszczyć niemądrego człowieka od środka, jeśli w porę nie wyrzuci ich z serca. Nie był przygotowany na ból, bo wszyscy obiecywali mu szlachetne ideały. Nie spodziewał się odrzucenia ze strony nieznajomych, ich strach i nieufność była dla niego czymś niezrozumiałym i nowym, dopiero z czasem do tego przywykł.
Żadna książka nie przygotowała go na zmaganie się z kacem, na walkę ze komfortowym życiem, którego nie potrafił sobie odmówić. Jan uwielbiał obwiniać wszystkich dookoła za swoje nieszczęścia.

Ludzie zapakowali się do kolejki i popędzili w stronę Gdynii. Wokół zrobiło się nagle dziwacznie pusto. Było sześć po trzeciej rano, Jan w samotności spędzał kolejne chwile totalnego, alkoholowego upojenia, przegryzając je frustrującym uczuciem. Czyżby zmarnował kolejny dzień swego, śmiertelnie nudnego, życia?
Nagle dostrzegł ruch z prawej strony. Ktoś usiadł na ławce obok. Jan obrócił powoli ciężką głowę, a mglisty obraz stopniowo wgrał się do jego myśli. Zaczęło się od długich, chudych nóg, zakończonych szarymi trampkami i sznurówkami oplatającymi kostki. Dalej, z perspektywy Jana, nie było już tak ciekawie. Krótkie, sztruksowe spodenki, jakaś ciemnawa bluzeczka, zegarek, bransoletka, wisiorek z krzyżykiem, ciemnorude włosy i dwa pozłacane kolczyki.
Całokształt odrobinę nie pasował do miejsca akcji. Swobodny ubiór bohaterki zdradzał więc, że nie przyszła tutaj dla zabawy w klubie.
 - Papierosa? - Powiedział, a raczej wybełkotał. Po chwili, gdy już wypuścił to słowo z ust, pomyślał, że, być może, uczynił to zbyt cicho i szkarłatnowłosa nie zauważyła jego komunikatu. Jednak po chwili odwróciła ku niemu swe zielone spojrzenie i rzekła:
 - Sory, nie mam.
Janek pomyślał, że to najpiękniejszy głos jaki kiedykolwiek słyszał. Lekko się wzdrygnął, zrobił głupią minę i sięgnął do kieszeni.
 - Ale ja mam. Chcesz?
 - Tu nie wolno... - Uniosła nieco głos, ale po chwili przerwała, widząc, że Jan już zapalił i teraz patrzy się na nią głupim wzrokiem, wyciągając przed siebie paczkę razem z zapalniczką.
 - Całe życie zamierzasz robić tylko to, na co pozwolą ci inni ludzie?
Dziewczyna nie odpowiedziała, wahając się jeszcze przez krótką chwilę nad propozycją Janka. Wreszcie wyciągnęła dłoń i delikatnie musnęła palcami jego palce. Ten niespodziewany kontakt fizyczny sprawił, że podświadomie zwalczył w sobie zmęczenie i, wspinając się na szczyty swoich możliwości, postanowił natychmiast wytrzeźwieć. Nie wiedział tylko w jaki sposób mógłby to osiągnąć.

piątek, 19 września 2014

Niekompletność

Ćpasz literaturę na okrągło, jednocześnie wkładając całe serce w pasję do liter. Odzwierciedlasz nimi swoje myśli, czule pieszcząc klawiaturę, która i tak woli żyć własnym życiem i dorzucać niepotrzebne znaki. Ale to nic, nikt się nie obraża, bo każdemu może się zdarzyć niewinny błąd. Za cenę rosnącej frustracji, odbudujesz ten misterny domek z kart, bo coś w środku każe ci stawiać go kolejny raz.
Gdy wreszcie się uda, ekscytujesz się jakbyś, co najmniej, urodził dziecko. Koniecznie pragniesz pokazać to światu, udowodnić, że coś potrafisz, że znaczysz znacznie więcej niż przypadkowy zlepek atomów. Twoja świadomość tak bardzo pragnie społecznej akceptacji, że nie czekasz już dłużej i chwalisz się wszystkim. Dobrze, że jest internet, dobrze, że teraz płodne myśli mogą być zdalne, przenośne i niezawodne. Na Twarzy masz trzy lubnięcia. Twoje Ćwierknięcie przepada bez odpowiedzi, zupełnie jakby połknęła je jakaś niezbadana moc.
Myślisz zbyt dużą liczbą znaków, nie mieścisz się w normie, wyznaczonej przez świat doznań wizualnych. Brakuje sekund niezbędnych na odkodowanie przekazu, który jest kroplą wpadającą do bezdennej studni. Wszystko krzyczy - spójrz  na mnie. Dlatego na ciebie, literaturo, jest już za późno.

wtorek, 23 kwietnia 2013

Klatka

Sylwester otworzył gwałtownie oczy. Autobus wybił się właśnie na bliżej nieokreślonej nierówności drogi i gwałtowny wstrząs przeszył cały pojazd, budząc co wrażliwszych pasażerów. Przez kilka pierwszych sekund po przebudzeniu, czuł się nieswojo, jak ryba wyciągnięta z wody, co wije się w dłoniach rybaka, chcąc odzyskać utraconą wolność. Sylwester wiercił się na swoim miejscu, a człowiek siedzący obok niego, unosząc nieco powieki, spytał:
 - Zły dzień w pracy?
 - Powiedzmy...
Wymamrotał bezmyślnie, a po chwili westchnął, jakby dopiero teraz spadł na niego cały ciężar zmęczenia i pustka po utraconym śnie, który pierzchnął przed nim w nieznane. Wiedział jedynie, że coś działo się po drugiej stronie kurtyny jego świadomości, ale choćby wytężał swoją pamięć całą noc, nie był w mocy wrócić tego co rozmyło się wraz z mrokiem hulającym za oknem.

Przywarł do swojego kąta i zrósł z szybą przez którą, raz na jakiś czas, przechodził pomarańczowy promień przydrożnych latarni. Właśnie taki, wpadający z ulicy blask, związał Sylwestra z jej spojrzeniem. Siedziała naprzeciwko niego, nie dalej jak półtora metra od jego miejsca, ale on dopiero teraz ją zauważył. Ale czy to możliwe, że wcześniej jej tutaj nie było, że dopiero co usiadła na tym miejscu? Wydawało mu się niemożliwym, by tak po prostu mógł ją przegapić czy nie zwrócić uwagi w odpowiednim kierunku, przez cały ten czas, gdy mknęli wraz z autobusem w coraz większą nicość.
Ona była inna. Jej oczy skąpane były w świetle, nawet, gdy autobus przetaczał się przez najciemniejszy odcinek drogi, a zwątpienie ogarniało nawet fanatycznie wiernych. Jej nie imał się strach, Sylwester widział to wyraźnie, tą rozpaloną wyobraźnie, która była jej niewyczerpaną kopalnią pewności siebie. Mogłaby przejść po szkle, krusząc wszystko co złe pod swoimi delikatnymi stopami, ratując tym samym nasz świat przed zagładą.

To nie była kochająca dziewczyna, córka czy siostra. Sylwester widział jej zagmatwany charakter, wypisany gdzieś na zakamarkach twarzy i na ubraniu, przetartym swetrze i podziurawionych spodniach. Na siedzeniu obok leżała jej szmaciana torba i kremowy płaszcz, z którego na pewno nie była dumna. Przygryzała sine wargi, bawiła się swoimi kolczykami, których kształt imitował zastygłe w locie ważki, choć rozmiarem dorównywały jedynie pszczołom. Jej natura była dwoista, a świat tak bardzo złożony, że gdyby Sylwester nagle zapragnął znaleźć się tam, po drugiej stronie, u jej boku, prawdopodobnie zatraciłby się na zawsze w jej włosach z karmelu.
Zresztą, kim mógłby być dla niej, jeśli nie kolejnym przystankiem na trasie do nieuchwytnego szczęścia albo nieco słodszym dodatkiem do samotnych chwil, przestanych w deszczu? Nie wiedział. Wątpił i kurczył się, stopniowo zamieniając się w rozumiejącego tylko pojedyncze sylaby, szaleńca, obdartego z odpowiedzialności za swoje myśli i czyny. 

Autobus zatrzymał się na przystanku i wypluł z siebie wszystkich pasażerów z wyjątkiem dwójki, bezmyślnie wpatrzonych w siebie, młodych osób. Ona, przygryzając nieznacznie dolną wargę, skąpana w cieple i dziwnym półuśmiechu, przyglądała mu się z fascynacją. On, niczym wycieńczonych bezsennością narkoman, lękający się światła, mogącego skazić jego przekrwione gałki oczne, krył się przed jej wzrokiem w najciemniejszym miejscu autobusu.
Pewnie trwaliby w tym niemożliwym napięciu przez resztę życia, gdyby ona nie wyciągnęła ręki w kierunku Sylwestra i powiedziała, ledwie słyszalnym szeptem, którego strzępki zdołały rozproszyć się po zakamarkach jego uszu.
 - Cześć. 
I wtedy coś potrząsnęło autobusem gwałtownie, a człowiek siedzący obok niego spytał.
 - Zły dzień w pracy?
 - Powiedzmy...
Sylwester odpowiedział mu bezmyślnie. Był odrętwiały, jakby ktoś zdarł z niego skórę, a wnętrzności zmielił w sokowirówce. Zacisnął powieki i delikatnie rozmasował swoje skronie. Nie miał pojęcia skąd pojawiło się to napięcie. Może złapał jakiegoś wirusa i teraz zaczął potwornie gorączkować? To tłumaczyło światłowstręt, ból mięśni i ogólne osłabienie. Ale co ma zrobić z tym poczuciem, że był już tutaj wielokrotnie, że gdy tylko odwróci wzrok od tego co jest za oknem zobaczy... ją.
Ona była inna. Patrzyła na niego płonącym wzrokiem, jakby chciała zagarnąć resztki jego świadomości tylko dla siebie i zdrapać z jego twarzy ostatni wyraz oporu, silnej woli, a może nawet męskości. Dusiła go swoją pewnością siebie, niczym pętla skazańca. Ale czym Sylwester jej zawinił? Nawet jej nie znał, nigdy jej nie kochał, nie porzucił i nie okłamywał. Tylko dlaczego miał wrażenie, że nie jest mu kompletnie obca?

Z autobusu wysiedli wszyscy postronni pasażerowie, pozostawiając jedynie dwoje ludzi. Ona przebijała go spojrzeniem na wylot. On łapał się za serce i za wszelką cenę pragnął ukryć się w czeluściach swojej kurtki, jakby palił się ze wstydu. Chyba bezskutecznie.
 - Cześć.
Cały świat zatrząsł się w swych posadach.

piątek, 12 października 2012

Listem nigdy nie wysłane

J.

Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w Twojej jadalni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie.
Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radości słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram. Ja porzucony na desce do krojenia. Albo zaplątany w strony modnego czasopisma. Na podłodze obok kosza. W korytarzu, obok butów. I jeszcze jeden ja leżę na krawędzi Twojej poduszki.

Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki. Więc ile jest mnie w Tobie?

F.

***

J.

Jestem dobrym poetą. Palę papierosy. Drogie papierosy sprzedawane na sztuki. Odpalam je kradzioną zapalniczką i zawsze w niedozwolonym miejscu. Na przystankach lub w trakcie niekończącej się podróży pociągiem.
I czekam, aż nie będzie niczego, bo jestem dobrym poetą. Z lubością wyglądam ostateczności i dywaguję o tym w jaki sposób powinienem się do niej zbliżyć. Ironizuję. Odrywam się od materii tego świata najróżniejszymi znieczulaczami, bo przecież trzeźwy nie mogę mierzyć się z błędną rzeczywistością. To nie przystoi przystojnemu pisarzowi.
A co jeśli jestem zbyt dobry? Jeśli mój talent przerasta pojęcie moich przyjaciół po fachu? Wielcy zawsze będą nierozumiani, a zamiast sławy i bogactwa, otaczać ich będą drwiny i pogarda. Może kiedyś, po mojej śmierci, zacytuje mnie ktoś i tym wywoła pewne poruszenie. Wtedy może nastanie moda na dobrych poetów.

Jestem dobrym poetą J. Nie mam przyjaciół, a nawet jeśli jakiś by się znalazł, pewnie zawiódłbym go przy pierwszej próbie na jaką życie często wystawia ludzkie związki. Ale dobrzy poeci nie potrzebują innych ludzi, my jesteśmy samowystarczalni, napędzamy się od wewnątrz. Nie mamy w sercach miejsca na zrozumienie, empatię i miłość, a jeśli zdarzy się jakaś luka, to będzie ona oznaką rychłego upadku.

F.

***

Przepraszam Cię J., ale znów się spóźnię.

Pociąg zmierza do Łodzi i to wszystko co wiadomo o nim. Pasażerowie, jak zawsze w takie dni, upchnięci w środku po sam sufit, ochoczo wymyślają coraz to nowe obelgi i sposoby policzenia się z osobą odpowiedzialną za taki stan rzeczy. Miałem wysiąść wcześniej, ale pociąg się nie zatrzymał, więc wlokę się trzecią godzinę i chyba minąłem już wszystkie znane mi stacje. W tej chwili odkrywam nowy ląd, ciągnący się bez końca za skrawkiem okna, do którego dostęp udało mi się wywalczyć.
Krajobraz ani trochę nie jest znajomy. Jakieś góry zatopione w gęstych lasach majaczą gdzieś na horyzoncie. Są monstrualne, choć z pewnością leżą wiele kilometrów od linii kolejowej. Bliżej mnie nie ma drzew, jedynie bezkresne pola i wiatr, grający na trawach ludowe piosenki. Chyba zdarzyło mi się na jakiś czas zapomnieć gdzie jestem.
Gdyby nie cały ten syf jaki nam zostawili byłoby tu całkiem piękne miejsce do życia.

List wyrzucę na następnej stacji licząc na życzliwość lokalnych listonoszy. Jeśli pogoda dopisze i nie będzie awarii, to za kilka dni pociąg wyruszy w drogę powrotną i może tym razem uda mi się wyskoczyć na czas.

F.

***

J.

A co jeśli powiem Ci, że nie umiem pisać? Kradnę słowa z worka, tego w mojej głowie, a on, niestety, nie jest bezdenną studnia. Cała sztuka jest w tym by umiejętnie poskładać wyrazy i, jeśli dopisze szczęście, to pojawi się jakiś sens, który powiąże je logicznie. I wszystko gotowe, tak opróżniając swoją głowę do cna, wylewam na świat kubeł gówna. Może nikt się nie domyśli, że wszystko zmyśliłem.

F.