" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą listy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą listy. Pokaż wszystkie posty

środa, 28 listopada 2012

Jeszcze kilka listów


J.

Niektórzy zaczynają listy od przypomnienia jakiejś sympatycznej sytuacji z przed lat. Dla nas nie ma czasu, który by nas poprzedzał, bo od zawsze trwamy w teraz i jakoś nie mamy odwagi uganiać się za wtedy.
Może powinienem ująć to w nawias, albo przynajmniej przemyśleć dokładniej, skoro stawiam tak śmiałe tezy, bez wcześniejszej konsultacji z wewnętrznym organem decyzyjnym?
Cokolwiek bym pomyślał, nic nas nie odmieni, nasze nastawienie do świata wydaje mi się idealnym stanem zawieszenia, zdolnym do przetrzymania każdej wichury, jaką mogą zaserwować nam nasi bliźni. Tak, zupełnie nie mam wiary w ich pozytywne intencje względem nas, bo widzisz, jesteśmy skażeni naszym odmiennym podejściem do wielu spraw. To wszystko kłuje w oczy, razi i pali tych, co wierzą, że jedna jest tylko droga, ta słuszna ścieżka, i to oni nią podążają.
Każdy chce dokądś zmierzać, wyznacza sobie rozmaite cele. Ale ilu posiadło zdolność chodzenia, a ilu uroiło ją sobie?

F.

***

J.

Przed chwilą stało się coś dziwnego. Zmyśliłem kobietę w autobusie. Zmyśliłem ją od początku, od podstaw. Kawałek po kawałeczku.
Zdziwiłabyś się ile skomplikowanych elementów jest w takim niepozornym człowieczku, jak typowa starsza pani przemieszczająca się pomiędzy naszymi wymiarami. Wiecznie podkrążone i niewyspane oczy, cera pozbawiona jakichkolwiek znamion piękna, za to usiana bliznami po brodawkach, pryszczach i rozmaitych guzach. Albo siwe włosy upchnięte pod beretem, których skrawki obumierają na krawędzi płaszcza. Albo usta i zęby, które wyniszczyły choroby i połączenie tlenu z nikotyną.
A dłonie, zapytasz, co z dłońmi, bo one zawsze Cię ciekawią. Otóż jej palce opinała zużyta i znoszona skóra, którą ktoś siłą naciągnął na kości. Jej dolne kończyny drżały z zimna lub od przeciągającej się podróży w pozycji stojącej.
Ktokolwiek tworzy piękno, ma łatwe zadanie. Uroda, która zamiast zachwytu, porusza serce w stronę żalu i współczucia, jest czymś o wiele bardziej doskonalszy, subtelnie dopracowanym tworem, którego stworzenie wymaga ogromu pracy.
Jestem przemęczony i przedarty.

F.

***

J.

Mam z tym problem J. Bardzo duży problem. Znów zbyt wiele biorę do siebie. Ponownie podsycam wewnętrzną nienawiść, jakimiś próżnymi zagraniami, w stylu wystawiania słów ze swojego worka na murach.
Ty mi powiedziałaś, że ja nie piszę wierszy, tylko zmieniam twarze, zakładam nowe buty. W tym aspekcie mojego życia panuje chaos i nie ważne jak wielkim uczuciem będziesz mnie darzyć i jak wielką gwarantować stałość, w tym pudełeczku zawsze trzymać będę zbędne rupiecie, pozbierane od obcych ludzi każdego formatu.
Więc za każdym razem, gdy urzeczywistniam jakiś drobiazg, wydaje się on nie mieć większego znaczenia, poza manifestacją mojego aktualnego oblicza.

F.

***

J.

Zacząłem zbierać stare książki. Wyprułem wnętrzności największej szafie w moim pokoju i upycham tam literaturę i czasopisma. Nie wiem czy przeczytam kiedykolwiek to wszystko, ale chcę je posiadać, może tak na wszelki wypadek?
(Któregoś dnia wejdę do tej szafy i zniknę na zawsze. Jak w Narnii.)
Kiedyś napisałem, że jeśli skończy się węgiel, i temu podobne, to będę mógł nimi palić w piecu. Teraz nie mogę sobie tego nawet wyobrazi (jeszcze przypadkiem stanie się to prawdą), jak mógłbym pozbyć się moich skarbów?

Kobieta pracująca w niedalekim antykwariacie zna mnie z imienia i nazwiska. Podejrzewam, że przypadłem jej do gustu regularnym wypytywaniem o nowości i wielogodzinnym przesiadywaniem w ciasnym pomieszczeniu pełnym skarbów. Wie, że zazdroszczę jej tej pracy i tego towarzystwa.
Sama nie czyta zbyt wiele, pochłania jeden tytuł tygodniowo, twierdząc, że na więcej nie ma sił. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym się nią nasycić. Jest zupełnie inna niż Ty, taka prostolinijna, wręcz odpychająca. Chyba specjalnie zwiększa dystans, nawet do tych wszystkich książek.

F.

piątek, 12 października 2012

Listem nigdy nie wysłane

J.

Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w Twojej jadalni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie.
Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radości słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram. Ja porzucony na desce do krojenia. Albo zaplątany w strony modnego czasopisma. Na podłodze obok kosza. W korytarzu, obok butów. I jeszcze jeden ja leżę na krawędzi Twojej poduszki.

Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki. Więc ile jest mnie w Tobie?

F.

***

J.

Jestem dobrym poetą. Palę papierosy. Drogie papierosy sprzedawane na sztuki. Odpalam je kradzioną zapalniczką i zawsze w niedozwolonym miejscu. Na przystankach lub w trakcie niekończącej się podróży pociągiem.
I czekam, aż nie będzie niczego, bo jestem dobrym poetą. Z lubością wyglądam ostateczności i dywaguję o tym w jaki sposób powinienem się do niej zbliżyć. Ironizuję. Odrywam się od materii tego świata najróżniejszymi znieczulaczami, bo przecież trzeźwy nie mogę mierzyć się z błędną rzeczywistością. To nie przystoi przystojnemu pisarzowi.
A co jeśli jestem zbyt dobry? Jeśli mój talent przerasta pojęcie moich przyjaciół po fachu? Wielcy zawsze będą nierozumiani, a zamiast sławy i bogactwa, otaczać ich będą drwiny i pogarda. Może kiedyś, po mojej śmierci, zacytuje mnie ktoś i tym wywoła pewne poruszenie. Wtedy może nastanie moda na dobrych poetów.

Jestem dobrym poetą J. Nie mam przyjaciół, a nawet jeśli jakiś by się znalazł, pewnie zawiódłbym go przy pierwszej próbie na jaką życie często wystawia ludzkie związki. Ale dobrzy poeci nie potrzebują innych ludzi, my jesteśmy samowystarczalni, napędzamy się od wewnątrz. Nie mamy w sercach miejsca na zrozumienie, empatię i miłość, a jeśli zdarzy się jakaś luka, to będzie ona oznaką rychłego upadku.

F.

***

Przepraszam Cię J., ale znów się spóźnię.

Pociąg zmierza do Łodzi i to wszystko co wiadomo o nim. Pasażerowie, jak zawsze w takie dni, upchnięci w środku po sam sufit, ochoczo wymyślają coraz to nowe obelgi i sposoby policzenia się z osobą odpowiedzialną za taki stan rzeczy. Miałem wysiąść wcześniej, ale pociąg się nie zatrzymał, więc wlokę się trzecią godzinę i chyba minąłem już wszystkie znane mi stacje. W tej chwili odkrywam nowy ląd, ciągnący się bez końca za skrawkiem okna, do którego dostęp udało mi się wywalczyć.
Krajobraz ani trochę nie jest znajomy. Jakieś góry zatopione w gęstych lasach majaczą gdzieś na horyzoncie. Są monstrualne, choć z pewnością leżą wiele kilometrów od linii kolejowej. Bliżej mnie nie ma drzew, jedynie bezkresne pola i wiatr, grający na trawach ludowe piosenki. Chyba zdarzyło mi się na jakiś czas zapomnieć gdzie jestem.
Gdyby nie cały ten syf jaki nam zostawili byłoby tu całkiem piękne miejsce do życia.

List wyrzucę na następnej stacji licząc na życzliwość lokalnych listonoszy. Jeśli pogoda dopisze i nie będzie awarii, to za kilka dni pociąg wyruszy w drogę powrotną i może tym razem uda mi się wyskoczyć na czas.

F.

***

J.

A co jeśli powiem Ci, że nie umiem pisać? Kradnę słowa z worka, tego w mojej głowie, a on, niestety, nie jest bezdenną studnia. Cała sztuka jest w tym by umiejętnie poskładać wyrazy i, jeśli dopisze szczęście, to pojawi się jakiś sens, który powiąże je logicznie. I wszystko gotowe, tak opróżniając swoją głowę do cna, wylewam na świat kubeł gówna. Może nikt się nie domyśli, że wszystko zmyśliłem.

F.