J.
Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w Twojej jadalni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie.
Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radości słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram. Ja porzucony na desce do krojenia. Albo zaplątany w strony modnego czasopisma. Na podłodze obok kosza. W korytarzu, obok butów. I jeszcze jeden ja leżę na krawędzi Twojej poduszki.
Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki. Więc ile jest mnie w Tobie?
F.
***
J.
Jestem dobrym poetą. Palę papierosy. Drogie papierosy sprzedawane na sztuki. Odpalam je kradzioną zapalniczką i zawsze w niedozwolonym miejscu. Na przystankach lub w trakcie niekończącej się podróży pociągiem.
I czekam, aż nie będzie niczego, bo jestem dobrym poetą. Z lubością wyglądam ostateczności i dywaguję o tym w jaki sposób powinienem się do niej zbliżyć. Ironizuję. Odrywam się od materii tego świata najróżniejszymi znieczulaczami, bo przecież trzeźwy nie mogę mierzyć się z błędną rzeczywistością. To nie przystoi przystojnemu pisarzowi.
A co jeśli jestem zbyt dobry? Jeśli mój talent przerasta pojęcie moich przyjaciół po fachu? Wielcy zawsze będą nierozumiani, a zamiast sławy i bogactwa, otaczać ich będą drwiny i pogarda. Może kiedyś, po mojej śmierci, zacytuje mnie ktoś i tym wywoła pewne poruszenie. Wtedy może nastanie moda na dobrych poetów.
Jestem dobrym poetą J. Nie mam przyjaciół, a nawet jeśli jakiś by się znalazł, pewnie zawiódłbym go przy pierwszej próbie na jaką życie często wystawia ludzkie związki. Ale dobrzy poeci nie potrzebują innych ludzi, my jesteśmy samowystarczalni, napędzamy się od wewnątrz. Nie mamy w sercach miejsca na zrozumienie, empatię i miłość, a jeśli zdarzy się jakaś luka, to będzie ona oznaką rychłego upadku.
F.
***
Przepraszam Cię J., ale znów się spóźnię.
Pociąg zmierza do Łodzi i to wszystko co wiadomo o nim. Pasażerowie, jak zawsze w takie dni, upchnięci w środku po sam sufit, ochoczo wymyślają coraz to nowe obelgi i sposoby policzenia się z osobą odpowiedzialną za taki stan rzeczy. Miałem wysiąść wcześniej, ale pociąg się nie zatrzymał, więc wlokę się trzecią godzinę i chyba minąłem już wszystkie znane mi stacje. W tej chwili odkrywam nowy ląd, ciągnący się bez końca za skrawkiem okna, do którego dostęp udało mi się wywalczyć.
Krajobraz ani trochę nie jest znajomy. Jakieś góry zatopione w gęstych lasach majaczą gdzieś na horyzoncie. Są monstrualne, choć z pewnością leżą wiele kilometrów od linii kolejowej. Bliżej mnie nie ma drzew, jedynie bezkresne pola i wiatr, grający na trawach ludowe piosenki. Chyba zdarzyło mi się na jakiś czas zapomnieć gdzie jestem.
Gdyby nie cały ten syf jaki nam zostawili byłoby tu całkiem piękne miejsce do życia.
List wyrzucę na następnej stacji licząc na życzliwość lokalnych listonoszy. Jeśli pogoda dopisze i nie będzie awarii, to za kilka dni pociąg wyruszy w drogę powrotną i może tym razem uda mi się wyskoczyć na czas.
F.
***
J.
A co jeśli powiem Ci, że nie umiem pisać? Kradnę słowa z worka, tego w mojej głowie, a on, niestety, nie jest bezdenną studnia. Cała sztuka jest w tym by umiejętnie poskładać wyrazy i, jeśli dopisze szczęście, to pojawi się jakiś sens, który powiąże je logicznie. I wszystko gotowe, tak opróżniając swoją głowę do cna, wylewam na świat kubeł gówna. Może nikt się nie domyśli, że wszystko zmyśliłem.
F.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.