" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



czwartek, 18 października 2012

Jaki piękny to kraj

Słucham sobie Brodki, bo dobra...



I zamiast zająć się czymś poważnym, przypadkiem spoglądam na komentarze. Nie rozumiem piętnastoletnich (lub młodszych) "patriotów", którzy piszą: "Przepraszam ale to jest internet i tutaj mówimy po polsku ;/".
Przeglądam kanał tego użytkownika i, naprawdę, szkoda słów.

Pisał już o tym G. G. na swoim blogu TUTAJ jednak dotyczyło to graczy, a ja skupię się na ludziach, z którymi zdarzyło mi się przebywać.

Jaki piękny to kraj.
Ilu utalentowanych ludzi zmarnowało swój potencjał? A ilu wyjechało? Ile z cudów, jakie zrodziła ta ziemia, jest w obcych rękach, bo my, taki dumny naród, pozwoliliśmy innym rozkraść nasze skarby?

Jak wielu ten piękny kraj zmusił do wyjazdu? Ilu artystów zrezygnowało z tworzenia w rodzinnym języku, by rozwinąć swój talent przed wrażliwszą publicznością? Nie jest to przecież nowy proceder, był Conrad, teraz jest Brodka i bardzo wielu innych, młodych artystów widzących w tym swoją szanse. Przeciwko czemu możemy to postawić? W polskim radiu puszcza się przeciętną muzykę, dla przeciętnego słuchacza, któremu podoba się to przeciętne lub to co podoba się ludziom na zachodzie. Chociaż, jeśli dokładniej się temu przyjrzeć, to nie my, a dokładniej, nasz gust, kieruje poczynaniami radia, lecz to stacja, puszczając konkretną muzykę, nastawiając się na konkretnych wykonawców muzyki "popularnej", ryje w naszym guście muzycznym głęboki wyłom. To gorsze wynarodowienie niż germanizacja po upadku pierwszej RP.

Jeśli w 1890 roku 20% ludności używającej codziennie języka polskiego, posiadało świadomość narodową (czyli uważało się za polaków), to jak można mówić, że my jesteśmy dumnym, trwającym od wieków narodem, o silnych tradycjach patriotycznych?
Cała nasza wiara w "naród" i ten patriotyzm panoszący się w internecie, który, moim zdaniem, jest dla nas powodem do wstydu, to wszystko jest czyjąś propagandą, wymysłem władzy i nijak ma się do rzeczywistości.
Ale my lubimy mówić o tym jacy jesteśmy świetni, a przy okazji nie możemy przestać narzekać na wszystko co nas otacza. A to szpitale są złe i długo trzeba czekać, a to pociągi nie jeżdżą. Oczywiście wszystko jest winą rządu.
Na przykład:

Ktoś pomylił ciała i dopiero przy ekshumacji okazało się, że w grobie leży nie ta osoba co trzeba? Premier mówi "chcieliśmy oszczędzić rodzinom dodatkowego cierpienia". I ja to rozumiem. Dlaczego?

Wczoraj widziałem zdjęcia zmasakrowanych ciał ofiar wypadku pod Smoleńskiem. Paskudny widok, nikomu nie polecam. Prezydenta nie mogłem poznać, więc nie dziwię się, że jego brat całą kampanię był na prochach.

Albo:

Setki ludzi utopiły pieniądze w fundusz inwestycyjny, który prowadziła osoba wielokrotnie skazywana za malwersacje. Nie wierzę, że nikt przez ten czas nie zdążył się zorientować, więc zapewne ktoś kogoś kupił i w ten sposób polskie sądownictwo znów straciło całą swoją wiarygodność. Ale nikt nie pamięta o niezawisłości sądów w tej chwili, bo to wina rządu, że nie przypilnował Amber Gold. W końcu ta firma działała w jego rodzinnym mieście.

I tak można mnożyć w nieskończoność. Narzekanie i krytykowanie to nie patriotyzm. Wypisywanie, że internet jest polski i należy w nim mówić po polsku, a każdy, kto nie potrafi, jest za głupi na to by się go nauczyć, też nie jest patriotyzmem. Czasem mam wrażenie, że wolność słowa nie powinna obejmować skończonych kretynów. Pod tym względem jestem nietolerancyjny. Nie mogę już znieść tego jak wielu ludzi wystawia na pośmiewisko miejsce, w którym przyszło mi się urodzić. Nie da się znieść krytyki, która wydaje się bezpodstawna. Nie pomaga piękno Bałtyku, Mazur czy ogrom Warszawy, niesmak pozostaje, bo jakiś piętnastolatek, wypisując swój durny komentarz, zwiększa międzynarodową niechęć do naszej nacji, co w gruncie rzeczy przekłada się na nasze zadufanie w sobie i brak dystansu. A właśnie umiejętność spojrzenia na naszą ojczyznę i najbliższą okolicę, z dystansu, z innej perspektywy, może okiem innej osoby, obcokrajowca, to jest patriotyzm, a nie wypisywanie wzniosłych haseł, z błędami ortograficznymi i interpunkcyjnymi, w miejscu, gdzie i tak nikt tego nie zrozumie i natychmiast zignoruje.

W zasadzie życie w tym kraju i bycie jego obywatelem nie jest obowiązkowe, bardzo łatwo można stąd uciec, nikt nie trzyma naszych paszportów w najbliższej placówce państwowej, pod kluczem. I każdy, kto nie może już znieść tego, jak bardzo robi się go w chuja i wykorzystuje lub tego jak wielu zwyczajnych idiotów, uważa się za lepszych od wszystkich innych, wsiada do autokaru i przekracza nieistniejące granice.





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.