" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemyślenia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemyślenia. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 czerwca 2015

Bez korekty #ileśtam

Chciałem jakoś luźno zacząć, wrzucić tutaj jakiś żart albo śmieszny obrazek, ale nic z tego. Nie umiem być zabawny, więc będę po prostu szczery. Może wyjdzie mi to na zdrowie?
Od mojego ostatniego wpisu wydarzyło się na świecie sporo złego. Nie wiem czy to moja wina, bo zapomniałem pisać tutaj o tym co wolno, a czego nie, czy może ludzie nie mają już żadnych zahamowań i wszystko im jedno.

Brak nowych postów da się w pewien sposób wytłumaczyć...
Foto: reddit

piątek, 22 maja 2015

Piątek bez korekty #4 - Obalmy bronka!

Nie, nie zniżę się znów do pisania o polityce. Wszyscy o tym mówią, wszędzie tego pełno i, jestem tego pewien, każdy ma tej kampanii serdecznie dosyć.
Bo ile można na te ryje patrzeć? Ile można słuchać o skurwieniu dziennikarzy, o suflerach, czekoladowych orłach, okupowaniu etatów... Naprawdę, to najważniejsze tematy, którymi powinni zajmować się kandydaci? To wszystko jest po prostu żenujące.

Będzie o chemii, I ludziach. W końcu jestem humanistą.

Przeglądając dziś sieć w poszukiwaniu śmiesznych kotków, natrafiłem na obrazki, będące zestawieniem zmian jakie zachodzą w życiu faceta, gdy przechodzi z bycia singlem do związku lub małżeństwa.



Oczywiście to zwykłe granie na stereotypach, ale z drugiej strony jest w tym przecież jakaś prawda, przecież ktoś wymyślił tę grafikę, więc jest to jakaś suma męskich doświadczeń.
Smuci mnie to.

Smucę się także, gdy słyszę z ust kobiety, że wszyscy faceci są tacy sami, że myślą tylko o jednym, że ogólnie chujnia i takie tam... Smutno mi, że poznałaś tylko takich mężczyzn i przykro mi, że pewnie zafundowałaś im "kalendarzyk piwny" lub coś w ten deseń.
Serio, nie można tego rozegrać inaczej? To coś złego wyjść z żoną na piwo? Zabrać ją na mecz? Wkręcić w ulubioną grę wideo lub kupno konsoli? 

Nie twierdzę, że musisz od razu znać się na modzie, wiedzieć która sukienka pasuje do jej butów albo odpierdalać jakiś szajs, bo w przeciwnym razie nie zaruchasz. Ty, dziewczyno, nie musisz mieć od razu pojęcia o budowie skrzyni biegów i wiedzieć, dlaczego akurat wtedy był spalony.
No ale, do cholery, spodobaliście się sobie z jakiegoś powodu, a teraz nie potraficie tego podtrzymać? Często słyszę, że ludzie się rozchodzą, bo jednak "za bardzo się od siebie różniliśmy", albo, co gorsza, że druga połowa okazała się być zupełnie innym człowiekiem, niż pierwotnie to zakładałem/łam.
No co jest ludzie, nie macie już, bulwa, zmysłu odkrywcy? Nie pragniecie wiedzieć o sobie wszystkiego? Skoro interesuję się piłką nożną i sportowymi autami, to chyba warto byś wkręciła się w tę tematykę choć trochę, byśmy mogli o czymś rozmawiać...
Zresztą, bulwa, to co piszę, jest taką oczywistością, że aż mi wstyd te słowa tutaj umieszczać.

Ja byłem z Ju wczoraj na Raciborskim i, powiem wam szerze, że lepszego kompana do łażenia po knajpach i rozprawiania o naturze wszechrzeczy nie mogłem znaleźć. Wymieniamy się swoimi zainteresowaniami, dzięki czemu każde z nas dostarcza drugiemu świeżego spojrzenia na daną sprawę. Dzięki niej stałem się specem od szeroko pojętej sztuki, umiem o niej mówić w sposób ciekawy, co przynosi nam korzyści pieniężne.
Z drugiej strony Ju zainteresowała się polityką, sprawami społecznymi, no i grami wideo. Od czasu do czasu zrobi sobie wypad do Skyrim, czy poprzesuwa czas w Life Is Strange, a ostatnio obejrzała nawet debatę prezydencką, na co ja się nie poważyłem.



Trudno tak? Chyba nie. Nerwy? Dawaj czasu, napijemy się i znów będzie dobrze. Elo!

niedziela, 26 kwietnia 2015

żółty rower

Często bywam niepoważny, roztrzepany lub zwyczajnie przygłupi. W tym co robię i jak myślę bez przerwy brakuje sensu i porządku. Coraz rzadziej coś mnie wzrusza i przejmuje, zupełnie jakbym wznosił wokół siebie barierę podążając za myślą, że człowiek wrażliwy to ktoś słaby i przez to niezdolny do odniesienia sukcesu.

Siedemnastolatka zamordowana nad morzem

poniedziałek, 20 kwietnia 2015

Nieoczywista oczywistość

W mediach znów wypłynął temat związany z historią naszego kraju. Wzmianka o nierozsądnej wypowiedzi szefa FBI przewija się na zmianę ze zdjęciami różowego kapelusika jakiegoś Witkowskiego.
Pewnie o tym słyszeliście i pewnie, podobnie jak ja, łapiecie się za głowę, myśląc, że gorzej być już nie może. Uhum. Uwaga! Mam dla was informację! To dopiero początek.

niedziela, 19 kwietnia 2015

Mój dzień w pracy

Bałagan w archiwum
Obrazek poglądowy z internetu
Część osób już to wie, inni dowiedzą się dopiero teraz. Od początku lutego zmieniłem zajęcie i już nie nalewam kawy w przytulnej knajpie. Zostałem archiwistą w prywatnej firmie zajmującej się zarządzaniem dokumentacją.


piątek, 17 kwietnia 2015

Piątek bez korekty #3

Dobra, pchamy ten szajs dalej. Jeśli ostatnio nie mogłeś dopchać się do neta i jesteś przez to w plecy z najnowszymi wydarzeniami na świecie, zapraszam do lektury. Dziś rzucam wam garść lekkich i przyjemnych informacji, którymi możecie się podzielić ze swoimi znajomymi przy piwku.

czwartek, 16 kwietnia 2015

Gryzmoł za sto baniek

Znużeni, polscy internauci znaleźli sobie całkiem ciekawy temat do żartów. W tym tygodniu opublikowano projekt nowego logo województwa, w którym aktualnie mieszkam. Czy się tego wstydzę? Jeszcze nie.


środa, 15 kwietnia 2015

Piątek bez korekty #2

No siema, siema. Wróciłem, jak widać. Strona nadal wygląda jak gówno, ja nadal nie mam mnóstwa czytelników i milionów na koncie, ale za to mam chwilę by napisać kilka słów komentarza. Zróbmy więc Piątek bez korekty numer DWA. W środę wieczorem...

wtorek, 3 marca 2015

Krótko o szczepionkach

Będzie krótko, bo temat, choć ważny, jest tak oczywisty, że nie ma sensu się nad nim dłużej rozwodzić. 

Zalety szczepionek, szczególnie tych przeznaczonych dla najmłodszych, można wymieniać bez końca. Bez trudu da się odnaleźć je w internecie, włącznie z obszernymi uzasadnieniami i odnośnikami do źródeł w postaci badań klinicznych. Nawet wyborcza pisała na ten temat.

Chcę zwrócić uwagę na coś innego. W tym samym czasie coraz większą popularność zaczęła zdobywać facebookowa strona "Beka z mamuś na forach" (mówił o niej ostatnio Chajzer). Ludzie wrzucają tam screeny z for i tajnych grup przeznaczonych dla młodych matek, które poszukują wiedzy i wsparcia u innych niewiast, znajdujących się w podobnym położeniu.

Myślę, do cholery, co jest nie tak z tymi kobietami? Zawsze sądziłem, że matki doskonale wiedzą i chcą tego co jest najlepsze dla ich dzieci, ale teraz zaczynam mieć wątpliwości. Chcą odmówić szczepień w obawie przed urojonymi skutkami ubocznymi, narażając w ten sposób nie tylko swoje dzieci, lecz także wszystkie te, z którymi ich bobas będzie miał kontakt w przyszłości. Wsadzają palec malucha do wrzątku na dziesięć sekund, żeby odkazić ranę po źle obciętym paznokciu, a później żalą się publicznie, obnażając przy tym swoją nieskończoną głupotę.

Dorzućmy do tego "bezstresowe wychowanie" i wyrasta nam przed oczami zdeformowany obraz przyszłych pokoleń, które po odebraniu "stosownego" wykształcenia z pewnością wniosą wielki wkład do społeczeństwa. Kolejne pokłady beki czekają na odkrycie.

sobota, 10 stycznia 2015

Piątek bez korekty #1

Wielokrotnie spotkam się z sytuacją, gdy mój rozmówca nie ma (lub nie chce mieć) pojęcia o tym co mówię. Nie chodzi tutaj o to, że posiadłem jakąś tajemną wiedzę, a raczej o pewną przewagę, którą daje uważne śledzenie wiadomości i różnych doniesień ze świata.

Nie masz czasu by wyrobić sobie opinię na każdy temat, dlatego większość ludzi czyta to co inni o tym myślą i wtedy dokonują wyborów, które uważają za słuszne. W ten sposób działa publicystyka, dostarcza czytelnikowi porcję gotowych rozwiązań, by nie musiał tracić czasu na samodzielne myślenie.

poniedziałek, 17 listopada 2014

Festiwal jednego artysty

Niekiedy zdarza się, że na jakiejś dużej imprezie jeden artysta wysuwa się przed pozostałych, w niejaki sposób ich przyćmiewając. Między innymi takie wydarzenie miało miejsce trzynastego lipca 1985 roku, podczas wielkiego koncertu na Wembley. Wtedy cały entuzjazm publiczności skupił się na grupie Queen.
Jednak ja dziś napiszę krótko o innej okazji,  może mniej spektakularnej. Sprawa dotyczy Narracji 2014.

wtorek, 11 listopada 2014

Śniadanie na bogato

Dobra, od jakiegoś czasu czułem, że nie mam nic ciekawego do powiedzenia, więc, najzwyczajniej w świecie, nie otwierałem paszczy. Wydawało mi się, że to nic specjalnego, że każdy twórca ma czasem taki moment, kryzys czy dołek, w którym analizuje swoje działania bardzo krytycznie. Wiadomo, chwila refleksji i zadumy jest jak najbardziej wskazana, jednak niektórzy mają to gdzieś i piszą takie brednie, że odechciewa mi się jeść.

Wiadomo, chwila refleksji i zadumy jest jak najbardziej wskazana, jednak niektórzy mają to gdzieś i piszą takie brednie, że odechciewa mi się jeść.
Spuchłem. Chcesz dokładkę? Nie dziękuję.

środa, 5 listopada 2014

Piszę, bo piłem

Nienawidzę ogłoszeń o pracę, w których wtrąca się niepotrzebną angielszczyznę. Czemu ktoś pisze "Poszukiwany Project Manager" zamiast używać ojczystych zwrotów. Tak trudno napisać "Zarządca Projektu"? Albo Menadżer Projektu?

Albo inna, wkurwiająca rzecz. Jakaś firma, a właściwie jej dział HR, wrzuca do sieci ogłoszenie, gdzie w jedenastu (11!) podpunktach wymienia wymagania, jakie stawiane są przed ewentualnym kandydatem. Oczywiście znajdziemy tam takie zwroty jak: doświadczenie w branży minimum dwa lata (mile widziane), książeczka sanepidowska, znajomość języków obcych będzie dodatkowym atutem.
Myślisz, po grzyba mi ta książeczka i dwuletnie doświadczenie, skoro mam pracować w biurze, w którym farba łuszczy się na ścianach. No ale czytasz dalej, brniesz w to gówno, bo ceny w biedronce tylko pozornie są niskie, a twoje ciało jeszcze nie radzi sobie z trawieniem gruzu.
Docierasz do magicznej części ogłoszenia zatytułowanej "Obowiązki".
Przyjmowanie zamówień, bieżąca obsługa klienta, wystawianie faktur, wprowadzanie danych do systemu, nadstawianie nasmarowanej dupy, gotowej do wyruchania przez szefa i sprzątanie nieczystości pozostawionych przez innych pracowników w firmowym kiblu.
A na koniec, tak dla żartu, ktoś dorzuci krótką informację do ostatniej części ogłoszenia. W "Zapewniamy" niemal zawsze przeczytasz o miłej atmosferze, zgranym zespole, ciekawych doświadczeniach, elastycznym grafiku czy możliwościach rozwoju.
Nikt nie wspomnij o śmiesznie niskich zarobkach, bezpłatnym urlopie, śmieciowej umowie, zwanej dumnie "zleceniem". Miła atmosfera w pracy prawie zawsze zależy od ludzi, a są to osoby, które, podobnie jak ty, były na tyle naiwne, że dały się naciągnąć na tę robotę i teraz jesteś zmuszony egzystować razem z nimi w tym bagnie. Ta sytuacja zresztą oczywiście może prowadzić do tego, że staniecie się zgranym zespołem, jednak znacznie realniejszym scenariuszem jest opcja, w której twoi "koledzy i koleżanki z pracy" będą kombinować w jaki sposób zwalić na ciebie część swoich obowiązków lub odsunąć od ciebie perspektywę awansu. 
Nie wiem czy do ciekawych doświadczeń związanych z pracą jest notoryczny zapierdol i "orientacja na zysk", które ostatecznie kończą się rozmową z szefem i niezręcznymi pytaniami w stylu "czy tobie nie zależy na tej pracy?".
O elastycznym grafiku i możliwościach rozwoju już nie będę wspominał, bo przeważnie wygląda to tak, że przez pół roku wykonujesz dokładnie te same działania, niczym maszyna, która mogłaby cię z powodzeniem zastąpić. Przychodzisz do roboty niemal bez przerwy, dowiadujesz się, że musisz zostać dłużej, bo "ktoś dał dupy i teraz trzeba nadrobić" albo "wiesz, mamy normy i trzeba je wyrobić".
Ale jesteś dyspozycyjny, dasz sobie radę. Jeżeli nie masz grupy inwalidzkiej lub ważnej legitymacji studenckiej, a planujesz poważną karierę zawodową, przygotuj się na to, że szef będzie zawsze patrzył się prosto w twoje oczy, pytając się całej ekipy, kto jest gotów zostać po godzinach. Inni mają wymówki, szkołę i lekarzy, a ty co im powiesz? Panie, bo z dziewczyną umówiłem się na... bo chcę sobie ponapierdalać w planszową "Grę o tron" paląc hasz z kumplami do późna.
Ni chuja. To jest biznes, to jest Polska, Tutaj za 1777 złotych zapierdalasz minimum 180 godzin miesięcznie i musisz cały czas orientować swoje działania na zysk, nawet jeśli brzydzą cię pieniądze i ludzie, którzy pozwolili się nimi skorumpować.

czwartek, 30 października 2014

Zero pod kreską

Niedawno przekroczyłem dwudziesty trzeci rok życia. Postanowiłem z tej okazji sprawdzić ile udało mi się osiągnąć. Za punkt odniesienia posłuży mi mój ostatni wpis z grudnia 2013 roku, zawierający postanowienia na nowy rok.

sobota, 18 października 2014

Pierwotna reakcja

Powonienie na pewno jest czymś pierwotnym. Z powodu choroby, która okaleczyła mi ten zmysł w dzieciństwie, nie poznałem wielu zapachów towarzyszących okresowi dojrzewania. Teraz, gdy próbuję leczyć tę nieznośną przypadłość, poznaję świat na nowo.
Kicham od dziecka. Od przedszkola, mówiąc dokładniej, muszę zawsze mieć przy sobie chusteczki. Z tego okresu pamiętam niewiele, prócz mojej słabej odporności, która notorycznie zwalała mnie z nóg i twarzy kolegów, z którymi przyszło mi później dorastać.
Mimo to specyficzny, słodkawy zapach, który unosił się we wnętrzu przedszkolnych sal, utkwił mi w głowie do dnia dzisiejszego, gdy, zapewne jakiś zupełnie przypadkowy składnik powietrza, ponownie pobudził właściwe połączenie w mózgu.
Z początku pomyślałem, że to głupota. Nie byłem pewien, czy wtedy czułem jeszcze zapachy. W dodatku mogłem przypuszczać, że to co poczułem odnosi się do jakiegoś innego okresu mojego życia, bo przecież nie straciłem tego zmysłu całkowicie. Był on jedynie mocno upośledzony, okrojony i niezdolny do uchwycenia drobnych subtelności.
Ale nabrałem pewności, kopiąc na zapleczu umysłu w poszukiwaniu powiązanych wspomnień. Wśród kilku, poszarpanych scen z tamtego życia, utrwalił się też skrawek wspólnego obiadu i kompotu stojącego na stole.

Trochę przeraża mnie to, że bez trudu odnajduję wspomnienie z przed piętnastu lat, a mam problem, żeby zapamiętać tych kilka rzeczy, które muszę kupić w sklepie dwie przecznice dalej.

poniedziałek, 13 października 2014

Ja postrzegam to inaczej

W niedziele widziałem staruszkę dokarmiającą osiem kotów na tyłach Domu Technika. Nie było w tym nic niezwykłego, robiła to już któryś raz, podobnie jak kilka innych osób z okolicy, przedkładających własny dostatek i siły, nad dobro innych istot.
Z naprzeciwka szła typowa, polska rodzina. Ojciec, matka i córka. Młoda, zauważywszy kocie stado, zaczęła je radośnie przeliczać, natomiast jej rodzice mówić, niby do siebie, ale dość głośno bym wszystko słyszał, co myślą na temat całej tej sytuacji.
"Po co ona je dokarmia? Przez takie kobiety tylko te koty się mnożą, a pożytku z nich żadnego. Sama nie ma co do garnka włożyć, a jeszcze kotom kupuje żarcie...".
Najbardziej niezadowolony był mężczyzna. Zwróciłem mu uwagę, że są służby, które dbają, by populacja tych zwierząt w mieście była na jednolitym poziomie, poprzez stopniową kastrację. Nie znalazł w sobie odwagi by mi odpowiedzieć, tylko burknął coś pod nosem.

Rodzina poszła dalej, odprowadziłem ich wzrokiem. Byli radośni, roześmiani, kobieta wtulała się w mężczyznę, a ich córeczka radośnie podskakiwała dwa kroki przed nimi. Mężczyzna nawet nie spostrzegł, że właśnie wdepnął w ogromne, psie gówno.

czwartek, 25 września 2014

Burza Rafała

Śmiać mi się chcę, gdy czytam o wielkiej aferze, którą wywołał Ziemkiewicz swoim wpisem na twitterze. Nie spodziewałem się, że w Polsce jest tak wielu ludzi, którzy zwyczajnie tego publicysty nie cierpią i koniecznie chcą mu dopiec.

Nie spodziewałem się, że w Polsce jest tak wielu ludzi, którzy zwyczajnie tego publicysty nie cierpią i koniecznie chcą mu dopiec.
Jak, z własnej winy, zostałem polskim faszystą.

poniedziałek, 15 września 2014

Adnotacja - Z czym kojarzy Ci się Miasto Gdańsk?

Jakiś czas temu czytałem TEN artykuł i teraz uznałem, że warto bym go tutaj wrzucił, aby uzupełnić mój post, bo zapomniałem o tej ważnej kwestii. Na początku artykułu czytamy:

Spośród 250 obiektów znajdujących się na terenach postoczniowych w Gdańsku i wpisanych do ewidencji zabytków, zostało w tym spisie zaledwie 65, z czego o połowę toczy się batalia w sądach. Wizja utworzenia Parku Kultury na tym obszarze jest zarówno odległa, jak i mało realna.
Polecam lekturę całości. Ze zjawiskiem powolnego znikania stoczniowych zabytków spotkałem się już trzy lata temu, ale jak widać sprawa jest znacznie starsza i sięga końca lat dziewięćdziesiątych. Miasto bezmyślnie pozbyło się tych terenów, a teraz musi walczyć, by zachować ich dawny wygląd.

Napisałbym coś więcej, rozwinął jakoś bardziej swe myśli, ale mam teraz inne rzeczy na głowie, a Gdańsk jest gdzieś daleko, w tej chwili poza moim zasięgiem. Smuci mnie jedynie fakt, że sprzeciw społeczny jest tak słaby. Wygląda na to, że gdańszczanom los stoczniowych zabytków jest obojętny.

poniedziałek, 8 września 2014

Reklamo - daj żyć!

Od kilku dni mam stały dostęp do telewizji, więc czasem, skacząc po kanałach, natykam się na reklamy. Niektóre w inteligentny sposób zachęcają do zakupu samochodu, inne humorystycznie reklamują sprzęt elektroniczny lub sportowy. Jednak znacząca większość reklam to gówno. Jakie są tego skutki?

Świat pokochał telewizję i reklamę. Jakie są tego skutki?
Świat pokochał telewizję i reklamę. Jakie są tego skutki?

wtorek, 2 września 2014

Z czym kojarzy Ci się Miasto Gdańsk?

Przy okazji rejestracji na tegoroczne Blog Forum Gdańsk musiałem zmierzyć się z pewnym problemem. Było nim postawione przez organizatorów pytanie: "Z czym kojarzy Ci się Gdańsk?". Miałem wciąż w głowie swój poprzedni wpis, więc chciałem wylać trochę swych żali, lecz zostałem ograniczony do dwustu pięćdziesięciu znaków. Ale od czego ma się bloga...

Z czym kojarzy Ci się Miasto Gdańsk?
Rybackie pobrzeże dziś