W niedziele widziałem staruszkę dokarmiającą osiem kotów na tyłach Domu Technika. Nie było w tym nic niezwykłego, robiła to już któryś raz, podobnie jak kilka innych osób z okolicy, przedkładających własny dostatek i siły, nad dobro innych istot.
Z naprzeciwka szła typowa, polska rodzina. Ojciec, matka i córka. Młoda, zauważywszy kocie stado, zaczęła je radośnie przeliczać, natomiast jej rodzice mówić, niby do siebie, ale dość głośno bym wszystko słyszał, co myślą na temat całej tej sytuacji.
"Po co ona je dokarmia? Przez takie kobiety tylko te koty się mnożą, a pożytku z nich żadnego. Sama nie ma co do garnka włożyć, a jeszcze kotom kupuje żarcie...".
Najbardziej niezadowolony był mężczyzna. Zwróciłem mu uwagę, że są służby, które dbają, by populacja tych zwierząt w mieście była na jednolitym poziomie, poprzez stopniową kastrację. Nie znalazł w sobie odwagi by mi odpowiedzieć, tylko burknął coś pod nosem.
Rodzina poszła dalej, odprowadziłem ich wzrokiem. Byli radośni, roześmiani, kobieta wtulała się w mężczyznę, a ich córeczka radośnie podskakiwała dwa kroki przed nimi. Mężczyzna nawet nie spostrzegł, że właśnie wdepnął w ogromne, psie gówno.
Przy okazji rejestracji na tegoroczne Blog Forum Gdańsk musiałem zmierzyć się z pewnym problemem. Było nim postawione przez organizatorów pytanie: "Z czym kojarzy Ci się Gdańsk?". Miałem wciąż w głowie swój poprzedni wpis, więc chciałem wylać trochę swych żali, lecz zostałem ograniczony do dwustu pięćdziesięciu znaków. Ale od czego ma się bloga...
Z Bydgoszczą jestem na etapie "powrotów od czasu do czasu" i "wzajemnego szanowania się". Ukroiłem sobie właśnie takie dwa pojęcia by opisać mój dzisiejszy stan, będący zapewne jakimś pomostem między umiłowaniem rodzinnego miasta, a nienawiścią do przeszłości wmurowanej wraz z każdą jego cegłą i zwykłego sentymentu, który przytrafia się ludziom na starość (choć są i od tego wyjątki).
Wracam, bo nadal mam tutaj dom, choć coraz częściej bywam w nim gościem. Wracam, bo znam tu każdy zakątek i ludzi wałęsających się pomiędzy kamienicami. Wracam, jak wraca się do ulubionego zespołu z przed kilku lat lub do ulubionego Ojca, w obliczu serii niepowodzeń, rujnującej życie i relacje między ludzkie.
Tylko, że to nie jest kompletne, to nie jest decyzja ostateczna, bo jednak z biegiem czasu zmieniam piosenkę, znów przestaję wierzyć, gdy barwy życia stają się piękniejsze, a ludzie przestają błądzić i stają się sobie obcy.
Miasto jak miasto, stos kamieni i ludzkich pragnień, ale jednak wzbudza we mnie pewien sposób myślenia, zapewne potęgowany skrytym uwielbieniem, który sprawia, że coraz trudniej przychodzi mi opuszczać rodzinne strony. I rodzi się w człowieku szacunek dla betonowej natury naszych siedzib, a co wrażliwsze osoby mówią o duszy miasta, czymś nienamacalnym, ale możliwy do odczucia w pewnych jego zakątkach. Stąd ten "wzajemny szacunek". Ja szanuję to co nienamacalne, ono szanuje decyzje o wyjazdach i powrotach. Nie wita mnie z otwartymi ramionami ani nie żegna łzami, jest po prostu obojętne, wzrok skierowany ma na swoją przyszłość, która praktycznie nie zależy ode mnie.
I całe ludzkie życie usłane jest takimi refleksjami, zbędnym myśleniem nad pierdołami. No, czasem kilka jednostek wybija się ponad stan i oświeca wszystkich jakimś wybitnym spostrzeżeniem, czymś co chwyta za serce i sprowadza na właściwy tor. Wtedy wszyscy łapią się za głowę - przecież to takie proste i oczywiste, dlaczego wcześniej na to nie wpadłem, dlaczego nie ująłem tego w takich słowach i nie wyśpiewałem tego na jakimś koncercie przed tysiącami ludzi?
Uderzam pomarszczonym czołem marzeń w betonową zaporę własnych ułomności. Codziennie. Od rana do wieczora, przekonuje się o swojej bezsilności i głupocie. Od tego ciągłego gapienia się na siebie bolą mnie oczy, więc najwyższa pora pożyczyć od kogoś innego zmysły i na ich podstawie poznawać świat. Trudno.