" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdjęcia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdjęcia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 2 września 2014

Z czym kojarzy Ci się Miasto Gdańsk?

Przy okazji rejestracji na tegoroczne Blog Forum Gdańsk musiałem zmierzyć się z pewnym problemem. Było nim postawione przez organizatorów pytanie: "Z czym kojarzy Ci się Gdańsk?". Miałem wciąż w głowie swój poprzedni wpis, więc chciałem wylać trochę swych żali, lecz zostałem ograniczony do dwustu pięćdziesięciu znaków. Ale od czego ma się bloga...

Z czym kojarzy Ci się Miasto Gdańsk?
Rybackie pobrzeże dziś


poniedziałek, 11 listopada 2013

Niepodległa

Dziś świętowaliśmy. Tak się złożyło, że gdańska Parada Niepodległości odbyła się tuż pod naszym oknem, z tego względu zerwaliśmy się szybko z łóżka i, z aparatem w jednej dłoni i notesem w drugiej, poszliśmy zobaczyć jak obchodzi się święto narodowe.

sobota, 23 marca 2013

Dobrze wypieczony raj

Prócz polityków partii, która aktualnie znajduję się przy władzy, darwinowską teorię doboru naturalnego zwyciężyła cała gama stworzeń, w mniejszym lub większym stopniu, uzależniająca swe istnienie od naszej obojętności.

Kto się pasie na dobrobycie, który rozsiewamy wokół siebie, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy?

Królestwo chleba
Nasz organizm, począwszy od skóry, a na końcowych odcinkach jelita skończywszy, jest wylęgarnią różnego rodzaju mikroskopijnych organizmów. To fakt naukowy doskonale znany wszystkim. Poza tym mamy przecież jeszcze całą gamę owadów, podjadających resztki z naszych stołów, szaf i podłóg. Dzięki naszej niedbałości wiele gatunków jest w stanie przetrwać, a nawet ma szanse na spokojny rozwój.

O ile owady czy bakterie żyjące w naszym najbliższym otoczeniu, raczej nie rzucają się w oczy i funkcjonują ponieważ nie mamy ochoty dokładnie sprzątać po sobie, o tyle jeden, specyficzny gatunek, upatrzył sobie wyjątkowe miejsce w ekosystemie. Nie wiedzieć dlaczego tak wybitna istota jaką niewątpliwie jest człowiek rozumny, dała się omamić zwykłemu ptaszysku i dokarmia je przy każdej okazji.


Gołębie są na nas wściekłe. A szczególnie na tych, którzy korzystają z usług elektronicznej poczty czy sieci komórkowych. Ludzkość zbyt szybko się ich pozbyła i przez to musiały znaleźć inny sposób by wywalczyć sobie dogodne miejsce przy stole, na którym po każdym posiłku pozostawiamy resztki. Nie ma się co dziwić ich wściekłości, gołębie doskonale zdawały sobie sprawę z wygód doznawanych przez świnie, krowy czy inne domowe zwierzęta, którym nigdy niczego nie brakowało.
Gotów do ataku

Dziś trudno znaleźć w mieście miejsce, w którym nie czaiłaby się banda gruchających towarzyszy, łaknąca jedynie przypuścić szybki, dywersyjny atak, na nieprzygotowaną ofiarę. Gołębie, choć obcują z nami dość krótko, błyskawicznie rozpoznały nasze mocne i słabe strony. Łatwo odkryły fakt, że czubek głowy to nasze najwrażliwsze miejsce, a w dodatku często bardzo słabo chronione przez ubranie i znajdujące się poza zasięgiem dociekliwych oczu.
Teraz wystarczyło opracować odpowiednią strategię, która stałaby się źródłem ludzkich cierpień. Ptasie móżdżki nie musiały wiele kombinować by przygotować swą śmierdzącą zemstę.

Taki trochę kanibalizm


Nie wiadomo dlaczego ludzie zaczęli dokarmiać te upiornie żarłoczne zwierzęta. Legenda głosi, że pewien zły książę pragnął zagłodzić swoich podanych, więc całą zawartość miejskich spichlerzy wyrzucił na brukowany plac. Wtedy zleciało się ogromne stado ptaków i rozpoczęło wielką ucztę. Po wielu godzinach wszystkie ptaki posiliły się i odleciały, prócz gołębi, które jadły tak długo, aż zdechły. W ten sposób plan księcia się nie powiódł, bo poddani zamiast chleba, mieli faszerowane gołąbki.
 Tak, to budynek gdańskiej Wielkiej Zbrojowni

Wiadomym jedynie jest to, że ludzie rzucają okruchy chleba lub resztki po obiedzie, na pożarcie gołębi, by kilka godzin później kląć, bo za oknem nagle zrobiło się biało (jakby resztki śniegu zsunęły się z dachu), a świeżo umyty samochód, przystrojony został w cuchnącą maseczkę.


Moja prababcia mawiała mi, że nie należy marnować jedzenia i jeśli po naszym obiedzie zostały resztki, trzeba je oddać ptakom. A może lepszym wyjściem byłoby dostosowanie ilości przygotowywanego przez nas pożywienia do naszych aktualnych potrzeb? Może nie wyeliminuje to problemu głodu na świecie, ani wyraźnie nie zmieni światowych statystyk, ale przynajmniej nasz domowy budżet nieco odetchnie.

poniedziałek, 7 maja 2012

Once upon a time, there was a village...

Tło muzyczne





Olsztyński zachód po raz pierwszy...


 i po raz drugi.


Rude, rozczochrane, ale jakie kochane!


Maria patrzy w ogień. Ogień nie parzy Marii.


Oswojona natura


Niesforny człowiek i jego przebranie


Daj młodym karton z łachmanami i patrz jak ożywa wyobraźnia.
(od lewej): Julia (pastereczka), Dębowy (hinduski pasterz i kupiec), Olga (przybysz z epoki Disco), Maria (biała zjawa), Grzesiek (Faraon, no kurwa), Filip czyli ja (Dr. Gonzo), Marcel w worku po paszy jako baranek & trójka holendrów o dziwnych imionach.

Miejsce: Olsztyn, Kortowo; Skajboty
Fotografie: Justyna H.; Filip C.
Przypisy: Filip C.
Muzyka: The Naked and Famous - Young Blood

sobota, 24 marca 2012

Z fototeki

Jest wiosna! Nikomu nie chce się pisać, wszyscy wolą patrzeć jak życie znów rozkwita. Choć ja bardziej preferuję nałogowe wąchanie każdego listka i napawanie się powracającym zdrowiem.

 Wiosna zawitała w Toruniu

PrzebiŚmiałki Gdańskie

 Pierwszy motyl tej wiosny, uwieczniony jeszcze zimą

Otwieram piwo ze swoją dziewczyną 

Rzeczywistość zaczyna się zakrzywiać 

Mina like a boss.

Daj się zaskoczyć we wnętrzu "Sołdka"

Toruń jeszcze w lutym

Dom z "krzywym płotem" i "deszczem na poddaszu"

wtorek, 17 stycznia 2012

Grejpfrutowy sok.../Jego życie

Grejpfrutowy Korneliusz

Czarkowski powiedział jej, że ma na niego czekać przy Starym Teatrze. Gdy się wreszcie pojawił, poszli na autobus, który zawiózł ich na drugą stronę rzeki, na Niską Skarpę. Na przystanku, na którym wysiedli, czekał na nich jakiś wychudzony chłopak o owalnej głowie i krótkich włosach.
 - To jest Marcin. Marcin, oto Sandra.
 - Cześć. Nikt was nie śledził? - Spytał i spojrzał na nich podejrzliwym wzrokiem.
 - Nie pierdol tylko prowadź do siebie.
Weszli do wielkiego, szarego bloku i wjechali windą na dziewiąte piętro.
 - Od dziewiątego w dół, wszystko chuja warte... Zapraszam. - Rzucił, otwierając drzwi do swojego mieszkania. W środku śmierdziało papierosami i alkoholem, w kuchni gotował się makaron, którego pilnowała jakaś szczupła brunetka o zielonych oczach. - Mamy gości.
 - Widzę. Herbaty?
 - Nie dzięki. - Sandra cały czas czuła się nieswojo.
 - Może piwko?
Pokręciła głową, podobnie jak Tomasz. Marcin wzruszył ramionami, sięgnął do lodówki po butelkę Tatry i poprosił by przeszli do pokoju obok kuchni.
 - Tomaszek powiedział mi, że ciekawi cię kim jest Wysocki.
 - Tak. Odwiedził mnie kilka dni temu...- Nie chciała mu mówić w jakich okoliczność było jej dane zawrzeć tą nową znajomość. - Jestem po prostu ciekawa, kim on jest.
Chłopak otworzył piwo i napił się, a następnie, po dłuższej chwili spędzonej na wpatrywaniu się w jej oczy, powiedział:
 - Opowiem ci o nim, ale nie możesz tego nikomu powtórzyć.
 - W porządku. Rozumiem.
 - Kornel... - Marcin odchylił się do tyłu i sięgnął po butelkę z piwem. - Nie wiem czy mogę tak to ująć, ale przyjaźniliśmy się przez jakiś czas. Poznałem go dwa lata temu, jakiś czas po maturze, gdy całe miasto pijało w plenerze. W sumie nie wiem jakim cudem znalazł się wtedy pośród moich znajomych. Był z niego niezły dziwak, lubił pić i zachowywał się jak totalny debil, ale czasem jak rzucił jakimś tekstem to wszystkim szczęki opadały... Podejrzewam, że nikt z nas go wtedy nie rozumiał. No, ale idąc dalej. Wszyscy wtedy zaczynali studia w Starym Mieście, a on poszedł chyba na filozofię.
Marcin spojrzał na Tomasza, popijając jednocześnie piwo, a ten pokiwał głową twierdząco.
 - Trzymaliśmy się do listopada, on w między czasie zakochał się, czy może raczej zauroczył w Julii, która, mówiąc delikatnie, nie przepadała za nim. Zresztą, powoli wszyscy mieli go dosyć, strasznie smęcił, a do tej potrafił nagle zniknąć w połowie imprezy...
 - Rozpływał się jak duch. - Dorzucił Czarkowski. - Szedł za tobą, a gdy odwróciłeś się znowu by go o coś spytać, to już go nie było.
 - No. Dokładnie. Któregoś dnia też tak zniknął, z tym, że nikt nie mógł go już znaleźć, nawet matka. Później okazało się, że wyjechał z kraju i wysyłał do rodziny na wpół anonimowe listy z różnych zakątków europy.
 - Jak długo go nie było?
 - Podobno rok, ale Tomek twierdzi, że dłużej.
 - Jesienią Beata widziała go nad rzeką, jak rozmawiał ze swoim kuzynem.
 - Beata od Michała?
Tomasz pokiwał głową i po chwili dodał.
 - Znam jeszcze jedną ciekawą, hm... powiedzmy, że plotkę. Kojarzysz Martę ode mnie z grupy, którą zaprosiłem razem z Malwiną do klubu?
 - Dziewczyna z Lublina?
 - Dokładnie. Podobno Marta widziała Malwinę z jakimś chłopakiem w szarej kurtce i szarej czapce z czarnymi paskami.
 - To mógł być każdy...
 - To był Kornel i to było na początku listopada. - Głos Marcina przepełniała stanowczość. - Wydaje się, że od listopada jest znów w mieście. Tyle wiem, jeśli według ciebie to za mało, to możesz zwrócić się do jedynej osoby, która znała go naprawdę dobrze.
 Sandra przełknęła ślinę.
 - Powiedz mi, czy lubił kłamać by zdobyć kobietę?
 - Nie przypominam sobie. - Marcin odstawił piwo. - Słuchaj, w Bydgoszczy mieszka jego była dziewczyna, Marlena, ona na pewno ma coś do powiedzenia w tej sprawie. Możesz też spróbować z Hektorem, jego kuzynem, ale nie jestem pewien czy znajdziesz go jeszcze w mieście.
 - Beata twierdzi, że wyjechał.
Marcin wzruszył ramionami.
 - Jest jeszcze Anka, jego kolejna kuzynka. Zresztą, nie masz co liczyć na to, że któryś z nich się jakoś mocno rozgada na temat Kornela. Tacy już są, pilnują swoich tajemnic przed innymi.
 - Rozumiem.
Sandra była zmieszana, nie wiedziała, co ma o tym wszystkim myśleć. Gdy wracała z Tomaszem do Starego Miasta, zauważyli wysoki słup dymu unoszący się ponad dachami.
 - O mój boże. - Zawołał ktoś, stojący przed nimi.
Wychyliła się by spojrzeć pomiędzy ludźmi. Stary Teatr zamienił się w wielką główkę zapałki, skąpaną w płomieniach.
 - Ja pierdole. - Tomasz złapał się za głowę. - Pożar w teatrze... Co się dzieje z tym miastem?
 - No właśnie. - Pomyślała. - To chyba jakiś koszmar.

Dwóch chłopców bawi się na śniegu w Zakopanym. (Źródło jak widać Narodowe Archiwum Cyfrowe)



 -

piątek, 13 stycznia 2012

Miłość

Czyżbyś myślał o czymś nikczemnym?

Raczej.

Me gusta?

Moja interpretacja obrazu "Krzyk".

Kazik obrzuca mnie pogardą.



poniedziałek, 9 stycznia 2012

Spacer na drugą stronę

Piątek, 6 stycznia 2012 roku
Rad kilka dla walczących z PKP

ulica Pomorska na wysokości pl. Kościuszki

Ulice o siódmej rano są wyjątkowo puste i mokre. W nocy padał deszcz, a z racji święta trzech króli, wszyscy, włącznie ze sklepikarzami, mają dziś wolne.
Pierwsza zasada podróżnika - Nie panikuj! Trzymam się jej odkąd pamiętam i dzięki temu od dawna nie miałem kłopotów z przemieszczaniem się w obrębie kraju, który uchodzi za jedno z bardziej absurdalnych miejsc na świecie. Dlatego pogodą się nie przejmuje, zawsze może się odmienić, a handel ruszy przecież następnego dnia. Odpowiednie podejście to połowa sukcesu w walce z trudnościami na szlakach, nawet tych betonowych.
Dziś postanowiłem wybrać się do Gdańska, gdzie mieszka moja ukochana, jednak zanosiło się na to, że nie wszystko pójdzie po mojej myśli.

Baton, jego niewyraźna koleżanka i Włudar opłakują nasz marny los.

Cóż, niespodziewane opóźnienie pociągu każdego może wyprowadzić z równowagi lub chociaż zmartwić. Najpierw 60, później 90, a na końcu 120 minut spóźnienia stawiało pod znakiem zapytania dalszą podróż.
Pytanie: Co zrobić, gdy nie wiemy co robić? Wiemy już, że nie należy panikować, użalanie się nad swoim losem też niewiele da. Idziemy pytać. Pytamy podróżnych, czy może coś wiedzą, ale najprościej i najszybciej zrobić to tak jak ja to zrobiłem. Szybkim krokiem dotarłem do hali z kasami, gdzie znajduje się również okienko informacji. Tam dostałem wiadomość, iż skład, którym miałem dotrzeć nad morze, wdał się w incydent drogowy, a dokładniej, rozsmarował jakiś samochód na torach. Można oczywiście dopytać pani w okienku o więcej szczegółów ale mi to wystarczyło. Szybkim rzutem oka ogarnąłem tablicę odjazdów. Zazwyczaj spóźnienia pociągów są ze sobą powiązane, a prócz mojego, problemy na trasie miał też skład jadący z Inowrocławia. Upewniłem się jeszcze na rozkładzie i byłem  już pewien, że jedynym rozwiązaniem będzie czekanie na kolejny pociąg. Mój bilet ma 24 godziny ważności, więc teoretycznie nie musiałem się martwić o ewentualny zakup nowego biletu co nierozsądnie robiła jakaś dziewczyna obok mnie.

Oczekując na pociąg można skosztować wybornej herbaty z automatu.

Śniadanie złożone z wafelka typu Grzesiek oraz plastikowego kubeczka wypełnionego czymś o smaku i temperaturze gorącej herbaty. Jeśli ktoś lubi, może ponarzekać na kolej razem z innymi pasażerami, czasem dobrze jest pogadać z weteranami podróżowania, którzy włóczą się po dworcu, innym razem dobrze jest podsłuchiwać czyjeś dyskusje bo niekiedy dzięki nim, można się dowiedzieć, że nasz bilet zostanie uznany także w niesamowicie drogim i komfortowym ekspresie Neptun.

Z piorunującą prędkością zbliżamy się do Gdańska!

Podróż trwała trochę ponad półtorej godziny, więc byłem na miejscu tylko godzinę i czterdzieści minut później niż planowałem. Komfort w jakim podróżowałem jest nie do opisania - dywaniki na podłodze, miękkie siedzenia i gniazdko 230V dla każdego z pasażerów. I to wszystko w przedziale drugiej klasy, do pierwszej niestety się nie wybrałem. Teraz żałuje.

Warto się wdrapać... Uwierzcie mi

No i jeszcze tak drogą ciekawostki - Co warto zobaczyć? Otóż Gdańsk najlepiej ogląda się z dużej wysokości, gdyż jest wielkim miastem, dlatego polecam wspiąć się na tak zwany fort Napoleona. Znajduje się on na wzgórzu, które dominuje nad budynkiem dworca PKS, a na szczycie posiada wielki krzyż, trudno je przeoczyć.

I jeszcze kilka fotek.

Sklepy w przejściu pod dworcem

 Żelazna mapa Gdańska, obok, niewidoczne, atrybuty związane z Napoleonem

Rąbnięty pisarzyna

Coś dla miłośników historii na koniec. W środku mieści się kuźnia artystyczna, gdzie można było podejrzeć pracę kowala.

To wszystko. Najszczersze podziękowania dla mojej ukochanej Justynki za nocleg, wspaniałe, boskie i niezrównane, jadło beztłuszczowe oraz za siłę do ciągania mnie po takich atrakcjach.

cdn

wtorek, 1 listopada 2011

To już...


Listopad.
Nie napiszę, że nie zauważyłem kiedy przyszedł bo co wieczór na swojej skórze przekonuje się, że jest coraz chłodniej. Zaznaczę tylko, że czasem jesień jest piękna, szczególnie w Orłowie, szczególnie z Nią.
Zaznaczę też, że na dwudzieste urodziny dostałem cudny prezent. Ha, nikt takiego nie ma!

Jak ja uwielbiam na Ciebie patrzeć!

poniedziałek, 17 października 2011

Odzyskane po latach

Z czerwca 2010 roku
Babie lato przy stadionie miejskim w Bydgoszczy



Perła by Kazikowa



Mirabelkooo :>