" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą z życia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą z życia. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 czerwca 2015

Bez korekty #ileśtam

Chciałem jakoś luźno zacząć, wrzucić tutaj jakiś żart albo śmieszny obrazek, ale nic z tego. Nie umiem być zabawny, więc będę po prostu szczery. Może wyjdzie mi to na zdrowie?
Od mojego ostatniego wpisu wydarzyło się na świecie sporo złego. Nie wiem czy to moja wina, bo zapomniałem pisać tutaj o tym co wolno, a czego nie, czy może ludzie nie mają już żadnych zahamowań i wszystko im jedno.

Brak nowych postów da się w pewien sposób wytłumaczyć...
Foto: reddit

czwartek, 19 czerwca 2014

Doświadczam #7 - Odejście

Nie lubię się żegnać, ale czasem trzeba. Wczoraj, po siedmiu miesiącach, zakończyła się moja przygoda z pierwszym pracodawcą. I podobnie jak na początku, nie było oklasków i fanfar, ale nie obeszło się bez pożegnalnego piwa.

wtorek, 1 kwietnia 2014

Doświadczam #6 - Pół roku pod jednym dachem

Jakie to uczucie - mieszkać pół roku z ukochaną osobą? Coś się pieprzy? Czy wiele rzeczy uległo zmianie? Jest wiele pytań, które męczyło mnie, jak i innych, młodych ludzi, przed podjęciem tego, życiowego kroku. Poniżej kilka przemyśleń i wrażeń związanych ze wspólnym pomieszkiwaniem.

Pierwsze miesiące wspólnego życia razem? Lepiej czy gorzej? Wspólne wyzwania, wspólne zajęcia. Przemyślenia i refleksje.

niedziela, 23 marca 2014

Słodkie Lenistwo

Jest marzycielką i wiecznym dzieckiem. Czasem marudzi, gdy jest z czegoś bardzo niezadowolona. Możnaby napisać bardzo wiele o Justynie, ale nie będzie to miało większego znaczenia w starciu z jej ilustracjami. W piątek, 28 marca przemówi do nas wszystkich poprzez obraz.

WSTĘP WOLNY!

czwartek, 13 marca 2014

Doświadczam #5 - Kierunek - północ!

Jakiś Chłopak podbija międzynarodową przestrzeń powietrzną!

Czyli, innymi słowy mówiąc, lecimy do Sztokholmu. Razem z Ju będziemy zwiedzać, robić zdjęcia, spać na statku i modlić się, by nic się nie popsuło. Na szczęście nie mamy misternego planu, w którym mogłoby się coś popsuć, ani drogocennych przedmiotów, podatnych na uszkodzenie lub zgubę.

Wydobyte z dna internetu - czyli stąd. Nie mam żadnych praw do tego obrazka, co więcej, Spell może mnie zabić (!) za to, że umieściłem tutaj ten pasek, dlatego z góry przepraszam autora, że posłużyłem się jego, cudownym skądinąd, dziełem, do ilustracji swego tekstu. Mam nadzieję, że mi wybaczysz.

wtorek, 31 grudnia 2013

Delikatne podsumowanie i postanowienia

Czas ucieka. Myślę, że ostatni dzień roku jest dobrą okazją, by odświeżyć listę swych celów. Myślę, że bezproblemowo uda mi się to osiągnąć, jeśli tylko znajdę w sobie dość silnej woli do ciężkiej pracy.

1. Wyleczyć lenistwo,
2. Wyleczyć otyłość,
3. Wyleczyć uzależnienie od internetu,
4. Przejechać na rowerze 100 km w jeden - miesiąc-tydzień-dzień,
5. Znaleźć pracę, która da mi więcej powodów do radości niż do złości,
6. Nauczyć się wstawać wcześniej i przyzwyczaić organizm do smaku kawy,
7. Znaleźć czas dla swojej pasji,
8. Adoptować kota do wspólnego mieszkania z Justyną,
9. Wyjechać do Pragi, Wilna i Paryża,
10. Podwoić liczbę czytelników tego bloga, dokończyć książkę i wygrać jeszcze jeden slam, by utwierdzić się w przekonaniu, że potrafię coś więcej.

***

Ludzie piszą "miniony rok nie był taki zły". Trochę nie rozumiem ludzi, którzy z góry zakładają, że spotka ich nieszczęście i porażka. Poniekąd jestem taką osobą, ale wynika to raczej z mojej sprzecznej natury, która z jednej strony jest niepoprawnie optymistyczna, a z drugiej przeczulona by na nic nie liczyć, gdyż można się tylko zawieść.
Sztuką jest odnaleźć równowagę. Zimna krew i chłodne podejście do sprawy jest dobre, ale wielokrotnie może przysporzyć nam tylko problemów. Natomiast kierując się emocjami, często dotykamy głębi problemu, lecz zdarza nam się podejmować pochopne decyzje.
A więc, jakby to ujęła moja matka, jak się nie obrócisz, dupa zawsze będzie z tyłu.

Dla mnie 2013 rok był czasem przemian. Skończyłem studia, przeprowadziłem się do ukochanego miasta, gdzie wynająłem mieszkanie z ukochaną osobą. Zdobyłem pierwsze doświadczenia związane z samodzielnym życiem i pracą. Mimo chronicznego zmęczenia, które daje mi mocno w kość każdego popołudnia i potwornej niezdatności do życia, budzącej się we mnie wraz z dźwiękiem budzika, jestem szczęśliwy.
Mogłem zostać archiwistą w IPNie lub w prokuraturze okręgowej. Mogłem mieć większe mieszkanie i normalną łazienkę. Mogłem kontynuować studia na innym kierunku i spędzać więcej czasu na aktywnym wypoczynku, ale wybrałem inną drogę. Nie żałuję swoich decyzji, nie mam także do nikogo żalu.

Warto podsumowywać swoje dokonania, nawet jeśli teraz doszukać się jakiś pozytywów w swoim postępowaniu. 
Życzę wam wielu powodów do zapominania o ostateczności. Jesteśmy tylko ludźmi, ale naiwnością jest myśleć, że nie potrafimy odmienić naszego losu.


poniedziałek, 9 grudnia 2013

Doświadczam #4

Ktoś w komentarzu pod moim poprzednim wpisem z tego cyklu napisał "przez ciernie do gwiazd". I rzeczywiście, trzeba się sporo nacierpieć by osiągnąć sukces, ale najgorsza jest świadomość, że droga, która powoli ukazuje się naszym oczom, zdaje się być jeszcze dłuższa i jeszcze bardziej kręta, niż ta przebyta dotychczas.

Stąd to ukradłem. Ostatni wpis jest z 2007 roku,  nie wiem czy autor tego bloga nadal go prowadzi i czy będzie miał za złe, że umieściłem tę grafikę tutaj. Jeśli, tak się składa,  jesteś jej właścicielem, proszę o kontakt.
Dzisiejszy tekst nie będzie mądrym artykułem o sposobach motywowania się do pracy. Niestety, dziś był pierwszy dzień w mojej pierwszej pracy i pierwszy raz przyszło mi wracać zatłoczoną kolejką do domu po ośmiu godzinach siedzenia za biurkiem. Nie było fanfar, oklasków czy nieufnych spojrzeń. W nowym środowisku czuję się dobrze, ludzie w biurze uśmiechają się do mnie, więc nie mam powodów do bytowania w poczuciu wyobcowania. Nie czułem nawet tego podniecenia, które towarzyszyło mi zawsze w każdym, nowo poznanym miejscu.
To chyba normalne, że gdy jest się "tym nowym", nigdy nie jest łatwo, że zawsze brakuje tej odrobiny pewności siebie, która wymaga odrobiny czasu by się w nas zgromadzić. Jednak ja zauważyłem, że w dniu dzisiejszym kompletnie mi to nie przeszkadzało. Byłem jak oderwany od rzeczywistości, korporacyjny człowieczek, dla którego ważna jest tylko dobrze wykonana praca. Jakimś cudem udało mi się zmusić umysł do kompletnego wyparcia wszystkich niepotrzebnych myśli i skupieniu się na postawionym przede mną zadaniu.
Fakt, przez moment, podczas pracy, gdy zaatakował mnie stres, miałem chęć rzucić to wszystko w diabły i wyjść z pomieszczenia jak najszybciej, choćby oknem. Potem mi przeszło, bo przypomniałem sobie właśnie to powiedzenie, zacytowane na początku.
Doświadczyłem dziś pierwszego odmóżdżenia w pracy i totalnego, motywacyjnego wypalenia. Nie wiem jak się z tym czuję, powinienem być zmęczony, ale jakoś nie potrafię. Może to ekscytacja? Nie mogę odszukać  w sobie choćby promila ekscytacji myślą, że jutro znów tam wracam. Ale wiecie co? Nie mogę też napisać, by fakt ten był jakąś udręką.

niedziela, 1 grudnia 2013

Wyzwanie Listopadowe

Dziś pierwszy dzień grudnia, a więc pora na małe podsumowanie całomiesięcznego wyzwania codziennej publikacji, które podjąłem na początku listopada. Wspominam o tym tutaj. Jest więc to wpis techniczno-refleksyjny.

środa, 27 listopada 2013

Wywiad: Jakiś chłopak

Byłem odrobinę zaskoczony, gdy Antek Perliński zaproponował, że przeprowadzi ze mną wywiad. Zgodziłem się, pierwszy raz w życiu robiąc wyjątek od mojej reguły nie udzielania się w tego typu rozmowach. Ponieważ Antek nie ma swojego bloga, gdzie wrzucałby te wszystkie, śmieszne teksty, które wychodzą mu całkiem przypadkiem, poprosił mnie bym opublikował cały zapis naszej rozmowy poniżej. W grudniu wywiad pojawi się w najnowszym Neonie, bądź w Kwartalniku Bliza, zależy od tego, czy ktoś ośmieli się kupić prawa do przedruku.

(SOM OBRAZKI!!!OMG!!111onneeee)

niedziela, 24 listopada 2013

Doświadczam #3

No niestety, życie nie jest malinowe i nie zawsze rozpływa się w ustach. Ostatnimi czasy doświadczam samych porażek. Ale, zanim zaczniecie rzucać we mnie wulgaryzmami, że znów narzekam, pozwólcie, że skończę swoją myśl.

piątek, 22 listopada 2013

Doświadczam #2

Mówi się, że pisanie o muzyce, jest jak tańczenie na temat architektury. Zgadzam się z tą opinią, jednak uważam, że dzielenie się swoimi przeżyciami i emocjami, związanymi z poszczególnymi dźwiękami, nie jest czymś niepotrzebnym, szkodliwym czy wręcz głupim.


Przyszła więc pora, bym podzielił się z wami płytą, która, ostatnimi czasy, wywarła na mnie ogromny wpływ. Przedstawiam Mono - Hymn to the Immortal Wind.

poniedziałek, 11 listopada 2013

Niepodległa

Dziś świętowaliśmy. Tak się złożyło, że gdańska Parada Niepodległości odbyła się tuż pod naszym oknem, z tego względu zerwaliśmy się szybko z łóżka i, z aparatem w jednej dłoni i notesem w drugiej, poszliśmy zobaczyć jak obchodzi się święto narodowe.

piątek, 8 listopada 2013

Pierwszy poślizg

No niestety wczoraj nie udało mi się umieścić postu na czas, więc pojawiła się pierwsza luka w moich regularnych publikacjach. Natomiast dziś tylko krótki wpis, z racji potwornego zmęczenia i pustki w głowie.
Jest jeszcze kilka tematów, które chciałbym poruszyć w ciągu najbliższych dni. Na pewno zastanowię się nad sensem referendum w sprawie sześciolatków, a także nad kolejnymi upadkami polskich mediów oraz nad wierszem Jarosława Rymkiewicza zatytułowanym Krew. To wszystko mógłbym opisać dzisiaj, ale potrzebuję dłuższej chwili by się namyślić, by nie klepać jawnych głupot.

Jednocześnie pragnę was wszystkich poinformować, że Jakiś Chłopak przeczyta swoje wiersze na Slamie Poetyckim w Winiarni Literackiej. 23 listopada, godzina 22. Zapraszam serdecznie.

Jeśli chcecie być na bieżąco, zapraszam na mojego Twittera. Tam postaram się informować was o swych najnowszych poczynaniach.

środa, 6 listopada 2013

Doświadczam #1

Dziś, łącznie przez osiem godzin, pozowałem do rysunku i malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Wbrew pozorom, praca ta nie należała do łatwych, gdyż wiele "czynników" chce nam w niej przeszkodzić, a my nie powinniśmy dać się rozproszyć.
Na przykład nasze wrodzone poczucie wstydu potrafi zahamować nas przed rozebraniem się do majtek przed grupą dwudziestu młodych dziewcząt. Albo któryś z mięśni powyżej nadgarstka nie może wytrzymać półgodzinnego naprężenia i zaczyna nagle drżeć jak opętany. Wszyscy się na ciebie patrzą, próbując przenieść twoje pokraczne kształty na papier. Ktoś wchodzi i wychodzi z sali, ludzie coś szepczą do siebie, czasami śmiejąc się cicho, jakby mieli coś do ukrycia. To wszystko potrafi skrępować naszą wolę. Jednak mimo to ani przez chwilę nie poczułem, żeby moje bezpieczeństwo zostało naruszone. Wręcz przeciwnie, z każdą chwilą rosło moje poczucie komfortu.
To doświadczenie nauczyło mnie: pokory, cierpliwości i, przede wszystkim, jeszcze bardziej zdystansowało mnie do własnej osoby. Nie wiem, czy mój wstyd został już całkowicie przytłumiony, czy po prostu nigdy nie krepowałem się swojego ciała. Może to kwestia doświadczenia w obcowaniu z innymi ludźmi? Trudno zgadnąć.




środa, 23 października 2013

Pewne zmiany

Stale poprawiam lub dodaję coś na swoim blogu. Niektórzy z, wciąż powiększającej się, garstki moich czytelników, zapewne zauważyli już, że mogą skorzystać z paska menu powyżej w celu dotarcia do interesujących ich treści. Teraz zdecydowałem się zmienić adres mojego bloga na prostszy, kojarzący się z moją osobą, a nie z fragmentem mało znanej piosenki. Dodałem także poprawki estetyczne dzięki czemu wszystko jest bardziej przejrzyste i przyjaźniejsze dla oka.

Minęły prawie trzy lata odkąd mam tego bloga. W tym czasie przeszedł on wiele metamorfoz. Początkowo był to mój wirtualny pamiętnik, następnie miejsce, gdzie publikowałem swoje wiersze i opowiadania, a teraz stał się swoistą trybuną, na której głośno wypowiadam swoje zdanie.
Jednak jedna rzecz od lat pozostaje niezmienna. Tytułując to miejsce Aerarium, chciałem by stało się moim osobistym skarbcem, gdzie mógłbym przechowywać myśli, które w przeciwnym razie rozpłynęłyby się po meandrach mojego umysłu.

Zmieniło się także moje nastawienie do social media. Nadal jestem wrogiem nachalnego namawiania ludzi do polubienia jakiś treści. Dlatego nie będę umieszczał pod każdym postem przycisku "lubię to". Wystarczy jeden, umieszczony z prawej strony. Dlaczego Jakiś Chłopak?
Ju, czytając relację z Pecha Kucha Nigth 12, przytoczyła mi fragment wypowiedzi autora owej relacji, gdzie była mowa o mnie. Ta osoba oczywiście nic nie wiedziała na mój temat, więc określiła mnie mianem "jakiegoś chłopaka, który czytał swoje wiersze". Ju stwierdziła, że to powinien być mój pseudonim artystyczny, a ja uznałem to za dobry pomysł na nazwę dla mojej oficjalnej strony.

Nowy nagłówek, który wyświetla się zaraz po wejściu na stronę bloga jest dziełem Justyny. Więcej jej prac można znaleźć TUTAJ.


wtorek, 22 października 2013

Jakiś chłopak / Niemoralność dziennikarska

W poniedziałkowy, mokry wieczór w gdyńskim Teatrze imienia Witolda Gombrowicza ma miejsce dość nietypowe wydarzenie. Wokół małej sceny, przy kilku stolikach, zaczynają gromadzić się ludzie. Gdy przyjrzeć im się z bliska, od razu można wyczuć, że coś jest nie tak. Większość z nich, prócz tego, że jest dziwacznie ubrana lub dziwacznie się zachowuje, ma przy sobie skrawki, gęsto zapisanego, papieru, które ściska mocno w dłoniach.

piątek, 18 października 2013

Listy z kawiarni

Siedzimy z Justyną w kawiarni Pies i Róża. Przed chwilą znów zaczął padać deszcz, a sympatyczna kelnerka podała nam herbatę i spory kawałek jabłecznika. Ju zajęła się rysowaniem majestatycznego zegara wiszącego tuż obok wejścia. Po kawiarni krząta się pies, podchodzi co chwilę i proszącym wzrokiem patrzy w stronę naszego stolika. Muzyka nie próbuję narzucać się z głośników, ludzie rozmawiają między sobą bez skrępowania, nie obawiając się, że ktoś mógłby ich podsłuchać.

poniedziałek, 14 października 2013

Słychać mnie tam z tyłu?

W sobotę, 12 października, kolejny raz wyszedłem przed szereg, by poczytać swoje wiersze i opowiedzieć o sobie. Okazją do zaprezentowania się, była dwunasta edycja Pecha Kucha Night.

środa, 18 września 2013

Gdańsk!

Jest wieczór, leżysz w łóżku i słyszysz jak w twoje jedyne okno uderzają krople. Pada ten przeklęty, drobny deszcz, który wyrywa cię ze snu, ale od którego nic nie może zmoknąć, bo jest zbyt słaby, zbyt rozproszony, by móc wyrządzić jakąś szkodę.  Chwilę później do solowej partii, wygrywanej przez krople na szybie, dołącza lodówka.
Czy to już, to uczucie, czy to dorosłość? Najwyraźniej tak.
Jakoś trudniej ci się wyspać, ale to pewnie przez nowe łóżko. Jakoś inaczej chodzi ci się po tych ulicach i, choć nie masz czasu się rozglądać, wszystko wokół wydaje się rozpływać. Przez głowę przebiega myśl, że się starzejesz i ulatuje z ciebie ta dziecinna spostrzegawczość, przez którą mogłeś patrzeć prosto w jądro ciemności. Wkrótce dobiją cię młodsi koledzy z pracy, albo znajomi, którzy dopiero wchodzą w życie i nie muszą się jeszcze niczym martwić.

Ale z drugiej strony - spójrz jaki masz fart. Codziennie budzisz się obok niej i raczej nie masz potrzeby szukać innej. Wszystko jest w najlepszym porządku, zmierza do konkretnego celu i tak bardzo różni się od bezbarwnego życia jakie toczyłeś w przeszłości.
Czy nie wydaje ci się zabawnym fakt, że w dużej mierze sam decydujesz o swoim nastroju? Możesz jednym, szybkim ruchem powieki, strząsnąć z czoła cały ciężar zmartwień i udać się na krótką podróż we własną fantazję. A ona wcale nie leży daleko...

***

Zapraszam wszystkich tutaj, by, dla odmiany, poczytać mnie gdzieś indziej.

sobota, 14 września 2013

Na swoim/olsztyńskie rysowanki

Pomimo tego, że dorastaliśmy w świecie, który od samego początku jest nam nieprzychylny, mamy ambitny plan żyć po swojemu, a nie tak jak każą nam inni. Oczywiście wiążę się to z wieloma problemami i może rodzić strach w sercu nawet najbardziej ambitnych osób, ale najwyższa pora wyczołgać się z przytulnej "strefy komfortu" i rozciągnąć żagle na morzu możliwości.

Od jutra, razem z Justyną, przenosimy się do Gdańska. Jeśli wszystko wypali, a ja znajdę jakąś dochodową pracę, zadomowimy się tam na dobre.

***

Porysowaliśmy
Jeszcze krótka wzmianka o wydarzeniu, które miało miejsce 12 września w olsztyńskim pubie Carpenter Inn. Ku naszemu zdumieniu na wspólne rysowanie przyszło około dwudziestu osób! Było dużo piwa i śmiechów, ale przede wszystkim, powstało bardzo wiele, świetnych rysunków.
Więcej można zobaczyć na blogu tutaj.