Mój dzień w pracy

Obrazek poglądowy z internetu

Część osób już to wie, inni dowiedzą się dopiero teraz. Od początku lutego zmieniłem zajęcie i już nie nalewam kawy w przytulnej knajpie. Zostałem archiwistą w prywatnej firmie zajmującej się zarządzaniem dokumentacją.

Doświadczam #8 - Dwumiesięczna izolacja

W ciągu ostatnich pięćdziesięciu dni miałem bardzo wiele czasu na rozmyślanie. Codzienna, wielogodzinna praca fizyczna pozwoliła mi w skupieniu posłuchać głosu płynącego z wnętrza. Teraz wróciłem do tej paskudnej rzeczywistości, do Twittera, e-maili i muzyki z YouTube, i zastanawiam się czy moja motywacja nie zacznie słabnąć, przez te elektroniczne używki.

Odwyk wiele we mnie zmienił. Stałem się bardziej kreatywny, z większą starannością podszedłem do notowania swych spostrzeżeń. Przez myśl przeszło mi wiele niekonwencjonalnych pomysłów i wiele historii, zasłyszanych od przypadkowych osób. Jednak przede wszystkim pokazał mi, że moje poczynania musi wyznaczać jakiś ambitny cel, że jednak należałoby uzmysłowić innym, iż dążę w swym życiu do zmienienia stanu rzeczy, który tutaj zastałem.

Rwąc czterdziesty kilogram borówki, w pełnym słońcu, niemal całkowicie odwodniony, powiedziałem sobie, że nikt nie zasługuje na to by być stawiany w takiej sytuacji jak ja. Tego samego dnia zacząłem spisywać postulaty polityczne, które byłby zalążkiem reform niezbędnych do całkowitej odmiany oblicza tej ziemi.

Jednocześnie wiedziałem, że brnąc w tę stronę łatwo zgubić motywacje, a ambicja czy zwykły, prywatny interes, mogą zasłonić nam prawdziwy cel naszych starań. Mimo to podjąłem ten trud, przełknąłem niesmak i już następnego dnia dyskutowałem z Ju o tematach polityczno-społecznych. Jakiś Chłopak wrócił.

Jakiś Chłopak zamierza wkrótce zacząć nagrywać podcast, wrócić z recenzjami książek, dołożyć do tego filmy i muzykę, o której niemalże zapomniał. Zapewne znajdzie też jakieś historie, niekiedy oparte na faktach rzeczywistych, a niekiedy na przypadkowym zlepku fikcyjnych scen.

I choć pisanie jest dla mnie nadal górą rezygnacji, pożerającą łapczywie każdą garść mej cierpliwości, brnę w to dalej dla kilku uśmiechów w metrze, czy głupiego lajka na fejsie. Bo wtedy wiem, że ktoś wytężył wzrok, przeczytał i, istnieje takie prawdopodobieństwo, zastanowił się przez chwil kilka nad powagą problemu.

Doświadczam #7 - Odejście

Nie lubię się żegnać, ale czasem trzeba. Wczoraj, po siedmiu miesiącach, zakończyła się moja przygoda z pierwszym pracodawcą. I podobnie jak na początku, nie było oklasków i fanfar, ale nie obeszło się bez pożegnalnego piwa.