W ciągu ostatnich pięćdziesięciu dni miałem bardzo wiele czasu na rozmyślanie. Codzienna, wielogodzinna praca fizyczna pozwoliła mi w skupieniu posłuchać głosu płynącego z wnętrza. Teraz wróciłem do tej paskudnej rzeczywistości, do Twittera, e-maili i muzyki z YouTube, i zastanawiam się czy moja motywacja nie zacznie słabnąć, przez te elektroniczne używki.
Odwyk wiele we mnie zmienił. Stałem się bardziej kreatywny, z większą starannością podszedłem do notowania swych spostrzeżeń. Przez myśl przeszło mi wiele niekonwencjonalnych pomysłów i wiele historii, zasłyszanych od przypadkowych osób. Jednak przede wszystkim pokazał mi, że moje poczynania musi wyznaczać jakiś ambitny cel, że jednak należałoby uzmysłowić innym, iż dążę w swym życiu do zmienienia stanu rzeczy, który tutaj zastałem.
Rwąc czterdziesty kilogram borówki, w pełnym słońcu, niemal całkowicie odwodniony, powiedziałem sobie, że nikt nie zasługuje na to by być stawiany w takiej sytuacji jak ja. Tego samego dnia zacząłem spisywać postulaty polityczne, które byłby zalążkiem reform niezbędnych do całkowitej odmiany oblicza tej ziemi.
Jednocześnie wiedziałem, że brnąc w tę stronę łatwo zgubić motywacje, a ambicja czy zwykły, prywatny interes, mogą zasłonić nam prawdziwy cel naszych starań. Mimo to podjąłem ten trud, przełknąłem niesmak i już następnego dnia dyskutowałem z Ju o tematach polityczno-społecznych. Jakiś Chłopak wrócił.
Jakiś Chłopak zamierza wkrótce zacząć nagrywać podcast, wrócić z recenzjami książek, dołożyć do tego filmy i muzykę, o której niemalże zapomniał. Zapewne znajdzie też jakieś historie, niekiedy oparte na faktach rzeczywistych, a niekiedy na przypadkowym zlepku fikcyjnych scen.
I choć pisanie jest dla mnie nadal górą rezygnacji, pożerającą łapczywie każdą garść mej cierpliwości, brnę w to dalej dla kilku uśmiechów w metrze, czy głupiego lajka na fejsie. Bo wtedy wiem, że ktoś wytężył wzrok, przeczytał i, istnieje takie prawdopodobieństwo, zastanowił się przez chwil kilka nad powagą problemu.
