Ktoś
w komentarzu pod moim poprzednim wpisem z tego cyklu napisał "przez
ciernie do gwiazd". I rzeczywiście, trzeba się sporo
nacierpieć by osiągnąć sukces, ale najgorsza jest świadomość,
że droga, która powoli ukazuje się naszym oczom, zdaje się być
jeszcze dłuższa i jeszcze bardziej kręta, niż ta przebyta
dotychczas.
![]() |
| Stąd to ukradłem. Ostatni wpis jest z 2007 roku, nie wiem czy autor tego bloga nadal go prowadzi i czy będzie miał za złe, że umieściłem tę grafikę tutaj. Jeśli, tak się składa, jesteś jej właścicielem, proszę o kontakt. |
Dzisiejszy
tekst nie będzie mądrym artykułem o sposobach motywowania się do
pracy. Niestety, dziś był pierwszy dzień w mojej pierwszej pracy i
pierwszy raz przyszło mi wracać zatłoczoną kolejką do domu po
ośmiu godzinach siedzenia za biurkiem. Nie było fanfar, oklasków
czy nieufnych spojrzeń. W nowym środowisku czuję się dobrze,
ludzie w biurze uśmiechają się do mnie, więc nie mam powodów do
bytowania w poczuciu wyobcowania. Nie czułem nawet tego podniecenia,
które towarzyszyło mi zawsze w każdym, nowo poznanym miejscu.
To
chyba normalne, że gdy jest się "tym nowym", nigdy nie
jest łatwo, że zawsze brakuje tej odrobiny pewności siebie, która
wymaga odrobiny czasu by się w nas zgromadzić. Jednak ja
zauważyłem, że w dniu dzisiejszym kompletnie mi to nie
przeszkadzało. Byłem jak oderwany od rzeczywistości, korporacyjny
człowieczek, dla którego ważna jest tylko dobrze wykonana praca.
Jakimś cudem udało mi się zmusić umysł do kompletnego wyparcia
wszystkich niepotrzebnych myśli i skupieniu się na postawionym
przede mną zadaniu.
Fakt,
przez moment, podczas pracy, gdy zaatakował mnie stres, miałem chęć
rzucić to wszystko w diabły i wyjść z pomieszczenia jak
najszybciej, choćby oknem. Potem mi przeszło, bo przypomniałem
sobie właśnie to powiedzenie, zacytowane na początku.
Doświadczyłem
dziś pierwszego odmóżdżenia w pracy i totalnego, motywacyjnego
wypalenia. Nie wiem jak się z tym czuję, powinienem być zmęczony,
ale jakoś nie potrafię. Może to ekscytacja? Nie mogę odszukać w
sobie choćby promila ekscytacji myślą, że jutro znów tam wracam.
Ale wiecie co? Nie mogę też napisać, by fakt ten był jakąś
udręką.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.