" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



poniedziałek, 9 grudnia 2013

Doświadczam #4

Ktoś w komentarzu pod moim poprzednim wpisem z tego cyklu napisał "przez ciernie do gwiazd". I rzeczywiście, trzeba się sporo nacierpieć by osiągnąć sukces, ale najgorsza jest świadomość, że droga, która powoli ukazuje się naszym oczom, zdaje się być jeszcze dłuższa i jeszcze bardziej kręta, niż ta przebyta dotychczas.

Stąd to ukradłem. Ostatni wpis jest z 2007 roku,  nie wiem czy autor tego bloga nadal go prowadzi i czy będzie miał za złe, że umieściłem tę grafikę tutaj. Jeśli, tak się składa,  jesteś jej właścicielem, proszę o kontakt.
Dzisiejszy tekst nie będzie mądrym artykułem o sposobach motywowania się do pracy. Niestety, dziś był pierwszy dzień w mojej pierwszej pracy i pierwszy raz przyszło mi wracać zatłoczoną kolejką do domu po ośmiu godzinach siedzenia za biurkiem. Nie było fanfar, oklasków czy nieufnych spojrzeń. W nowym środowisku czuję się dobrze, ludzie w biurze uśmiechają się do mnie, więc nie mam powodów do bytowania w poczuciu wyobcowania. Nie czułem nawet tego podniecenia, które towarzyszyło mi zawsze w każdym, nowo poznanym miejscu.
To chyba normalne, że gdy jest się "tym nowym", nigdy nie jest łatwo, że zawsze brakuje tej odrobiny pewności siebie, która wymaga odrobiny czasu by się w nas zgromadzić. Jednak ja zauważyłem, że w dniu dzisiejszym kompletnie mi to nie przeszkadzało. Byłem jak oderwany od rzeczywistości, korporacyjny człowieczek, dla którego ważna jest tylko dobrze wykonana praca. Jakimś cudem udało mi się zmusić umysł do kompletnego wyparcia wszystkich niepotrzebnych myśli i skupieniu się na postawionym przede mną zadaniu.
Fakt, przez moment, podczas pracy, gdy zaatakował mnie stres, miałem chęć rzucić to wszystko w diabły i wyjść z pomieszczenia jak najszybciej, choćby oknem. Potem mi przeszło, bo przypomniałem sobie właśnie to powiedzenie, zacytowane na początku.
Doświadczyłem dziś pierwszego odmóżdżenia w pracy i totalnego, motywacyjnego wypalenia. Nie wiem jak się z tym czuję, powinienem być zmęczony, ale jakoś nie potrafię. Może to ekscytacja? Nie mogę odszukać  w sobie choćby promila ekscytacji myślą, że jutro znów tam wracam. Ale wiecie co? Nie mogę też napisać, by fakt ten był jakąś udręką.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.