" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



piątek, 13 grudnia 2013

Komentarz do rzeczywistości #5

Dziś, jak zawsze, pochylę się nad dwiema kwestiami, związanymi z polityką, mediami i społeczeństwem. Jeśli, z jakiegoś powodu, nie trawisz, któregoś z powyższych tematów, nie bój się, postaram się, by był jak najbardziej przystępny. Słowo klucz na dziś to wolność.

PS.
Grudniowe wydanie Neonu już dostępne. Warto spojrzeć, bo wśród tych kilku wybitnych tekstów, znalazł się też ten jeden szczególny wiersz, mojego autorstwa.




1. Wolność po ukraińsku


Jesteśmy światkami kolejne rewolucji, tym razem rozgrywającej się tuż za naszą wschodnią granicą, na Ukrainie. Ale, co od kilku lat stało się już normą, internet sprawił, że każdy z nas może osobiście stanąć na kijowskim majdanie. Wpiszcie sobie w wyszukiwarce Ukraina albo Majdan. Zajrzyjcie na Twittera lub Facebooka. Telewizja i gazety od dawna nie mają już monopolu na informacje.

Uważam, że Ukraina i jej mieszkańcy mają problemy ze swoją tożsamością narodową. Wynika on z faktu, że przez wieki tereny te były podzielone, przechodziły z rąk do rąk i znajdowały się, dłużej lub krócej, w różnych strefach wpływu. W obecnych wydarzeniach widzę odbicie historii, która, poniekąd, wyrządziła ukraińcom ogromną szkodę. Warto pamiętać, że nasi sąsiedzi są bardzo młodym narodem, istniejącym niezależnie dopiero od upadku Związku Sowieckiego, a więc trochę ponad 20 lat. Wcześniej wciąż chciano ich wytępić albo naturalizować, włączając w grono rusinów, rosjan, litwinów bądź polaków. Oczywiście można się spierać, mówiąc, że, choć Ukraina, jako państwo, nie istniała na mapach, to trwała w sercach jej mieszkańców, tak jak Polska w czasie zaborów.


W niedziele runął, stojący w centrum Kijowa od 1945 roku, pomnik Lennina. Zadaję sobie pytanie, dlaczego dopiero teraz? Ukraińcy mają wiele powodów by czuć, co najmniej, niechęć do komunizmu. Niech za przykład posłuży historia Wielkiego Głodu, który w latach 30 XX w. zabił kilka milionów ludzi (oczywiście statystyki są różne, ale te najostrożniejsze mówią o 3 milionach), a był spowodowany przymusową kolektywizacją rolnictwa. Innymi słowy, polityka gospodarcza komunistów przyczyniła się do fali nieszczęść, która, w różnym natężeniu, trwała aż 1947 roku. Dziś uznaje się to wydarzenie za ludobójstwo.

Ukrainę określa się Meksykiem Europy. Według statystyk, spośród wszystkich naszych sąsiadów, najmniej lubimy tych znad Dniepru. Takie postrzeganie wiąże się ze wszechobecną biedą, korupcją, bezkarnością rządzących państwem oligarchów i, stale wzrastającą, liczbą emigrantów, opuszczających bezkresne stepy. Zapewne w tym stereotypie tkwi ziarenko prawdy. Nasze narody mają między sobą wiele niewyjaśnionych spraw. My zarzucamy ukraińcom brutalne wydarzenia, takie jak rzeź wołyńska czy działalność UPA, natomiast oni wytykają nam lata zniewolenia, prób wynarodowienia i polonizacji.

Mimo to, wierzę, że więcej nas łączy, niż dzieli. Mamy wspólną historię, wspólnych przodków i wspólnych bohaterów. Jak zawsze, pojawiają się w historii ciemniejsze momenty, o których nie wypada mówić głośno, ale nie wypada ich także zmiatać pod dywan.
Ukraińcy dążą dziś do zachowania swej wolności i demokracji. Stawiają opór władzy, która boi się podjąć stosowne kroki, prowadzące do pojednania z resztą Europy. Zamiast tego, warstwa rządząca zwraca się w stronę Rosji, która, szantażując, bądź przekupując odpowiednie osoby, poszerza swoją strefę wpływów.
Ukraina zbyt długo pozostawała pod wpływem państw ościennych. Dziś, gdy spoglądam na zdjęcia z Euromajdanu lub słucham relacji radiowych, czuję, że naród ten powoli zaczyna pojmować znaczenia słowa wolność.





2. Wolność po polsku


W Polsce wolność zagwarantowana jest w konstytucji. Nie musimy o nią walczyć, marznąć na mrozie w całodobowych manifestacjach. Zrobili to za nas nasi przodkowie, pozostawiając nam opiekę nad tym dobrem najwyższym, wypracowanym wysiłkiem tak wielu rąk.

Jednak czy potrafimy uszanować to, co zostało nam podarowane? Oczywistym jest, że zasłużyliśmy na dar wolności jak mało który kraj na świecie, pokutując w komunistycznej niewoli pół wieku, wykrwawiwszy się wcześniej na wojnie z Niemcami. Ale warto sobie zadać pytanie, czy nie posuwamy się za daleko?

Ostatnio w mediach modnym tematem są rozważania nad moralnością programy "Ekipa z Warszawy" nadawanego przez, niegdyś muzyczną stację, MTV. Czytałem już wiele głosów. Niektórzy uważają to za całkiem dobrą rozrywkę, a inni oburzają się, widząc jakie rzeczy odchodzą w tym programie.
Ponownie, polskie społeczeństwo dokonało na sobie podziału, a ja zastanawiam się co powinienem o tym wszystkim myśleć. Z natury dążę do kompromisów, ale sytuacja w tym wypadku, wymusza na mnie jednoznaczne opowiedzenie się po którejś ze stron

Oglądam Ekipę z Warszawy. Niektóre sytuacje lub wypowiedzi bohaterów uważam za śmieszne, a inne za żenujące lub będące wybitnie w złym guście, by nie powiedzieć, chamskie po prostu. Za każdym razem, gdy kończy się kolejny odcinek, zadaję sobie to samo pytanie.
 - Filip, czy podobała ci się ta wycieczka do ZOO?
Nie chcę obrazić w żaden sposób osób występujących w tym programie. Każdy bawi się w taki sposób, w jaki lubi i jaki sprawia mu najwięcej radości. Niektórzy piją wino i dzielą się swoimi refleksjami związanymi z lekturą, a inni gadają o pierdoleniu dupeczek i ostrej najebce. O ile, w przypadku tych drugich, możliwa jest rozmowa o książkach, o tyle, ci pierwsi, mogą uznać twoje zachowanie za skandaliczne. Dlaczego tak jest? Ponieważ człowiek wykształcony staje się snobem, stawiającym się ponad bezkształtnym motłochem, nawet jeśli w głębi duszy bawi go dokładnie to samo, co ludzi z nizin.
Założę się, że cała dyskusja związana z tym programem nie ma najmniejszego sensu. Wywalczono nam wolność, więc nie powinniśmy jej splamić, ograniczając swobodę wyrazu programów rozrywkowych. Ludzie chcą to oglądać, więc dlaczego nie mamy im tego dać? A wszyscy ci, którzy uważają, że nie wolno tudzież nie powinno się,pokazywać się takich rzeczy w telewizji, zapewne mają po swojej stronie pewien procent racji, ale ich retoryka odgórnie skazana jest na porażkę. 
Trzymanie zwierząt w klatkach jest złem, ale mimo to więzimy je i pokazujemy widzom, by dzieci mogły zobaczyć słonia czy żyrafę. Pokazywanie w jak bezwstydny i wulgarny sposób bawią ludzie we współczesnej Polsce nie jest dobrym pomysłem, bo wiąże się z różnymi, społecznymi konsekwencjami. Jednak mimo to oglądamy to "show", bo fascynują nas upadlające się osobniki rodzaju ludzkiego.

A już wkrótce, stacja, która niegdyś puszczała muzykę, wprowadzi do swego programu nową produkcję zatytułowaną Teen Mom PL. Jak łatwo można się domyślić, program będzie opowiadał historie kilku dziewcząt, które w wieku kilkunastu lat zaszły w ciąże.
Czy tylko ja mam takie wrażenie, że, pod pozorem wolności i poszerzania swobód, zaczynamy pozwalać sobie na pociąg do patologii i spraw żenująco płytkich?


Linki do poczytania, dla bardziej dociekliwych:

1. Artykuł w który autor, moim zdaniem, całkowicie wyczerpał temat "Ekipy z Warszawy". Polecam w ciemno, bo jeszcze go nie doczytałem. :)
2. Autor odnosi się do TEGO artykułu z Krytyki Politycznej. Warto spojrzeć dla samej przyjemności czytania treści przesiąkniętych wysokim współczynnikiem ideologicznego bełkotu. 
3. Jak coś jeszcze znajdę to dodam...

Pytania? Uwagi? Chcesz podyskutować? Wrzuć komentarz!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.