W okresie przedświątecznym na blogach można natknąć się na niemal jednakową treść. Autorzy wpisów składają życzenia swoim czytelnikom, opisują różne pomysły na prezenty, pomagając wybrać właściwy podarek dla ukochanej osoby, czy wreszcie rozpisują się na temat wszelakich form pomocy, której możemy udzielić innym ludziom. Ja, jak zwykle, spróbuję czegoś innego, a przy okazji wypiszę się za cały tydzień...
Gdy ostatnio stwierdziłem, że żyjemy w kraju trzeciego świata, skarcono mnie. Ogół ma przecież dach nad głową, dostęp do wody pitnej i jada więcej niż jeden posiłek dziennie, Mimo to zdarzają się jednostki, które los zmusił do życia poniżej "cywilizacyjnego" progu. Niech użyję, popularnego w mediach określenia, "życie na skraju ubóstwa".
Przeanalizowałem sobie to wszystko i uznałem swe stwierdzenie za błędne. W Polsce jest inaczej niż w Afryce, ale nadal nie jest tak kolorowo jak we, wcale tak nieodległym, Berlinie. Winę za taki stan rzeczy, niemal całkowicie, ponosimy my sami, ponieważ trudno nam porozumieć się między sobą i zbudować razem coś wspaniałego. Egoistyczne zaspokajanie potrzeb jednostki w kapitalizmie to podstawa, ale, rany boskie, nie za wszelką cenę. Dlatego wypada, choćby raz do roku, powiedzieć stop. Szczególnie, gdy gruby, brodaty starzec w czerwonych gaciach zachęca nas do kupna tego i owego, bo jest promocja.
Polacy dają się wykorzystywać. Taki wniosek podsuwa mi historia, bo już od zarania dziejów braliśmy udział w różnych przedsięwzięciach czy kooperacjach, ale niemal zawsze wychodziliśmy z nich na zero, żeby nie powiedzieć przegrani. Więc myślimy egoistycznie, dajemy się wykorzystywać, ale z drugiej strony chcemy by ktoś się nami zajmował. Niech państwo da prace, mieszkanie i jeszcze darmową komunikację. Nie zapominajmy o powszechnej oświacie, ochronie zdrowia i tak dalej, i tak dalej...
Problem pojawia się wtedy, gdy system zaczyna gryźć choroba, napędzana chciwością klasy rządzącej. Gdy politycy, wciąż niezaspokojeni, chcą więcej i więcej, ludzie musza stać w coraz dłuższych kolejkach do lekarza lub umawiać się na terminy na rok wprzód, albo płacić ciut wyższe podatki na taki, czy inny towar. Wszechobecność aparatu państwowego w codziennym życiu zwykłego obywatela, mnogość urzędów, czy ogólnie, przerost administracji i biurokracji, rodzi same problemy. Niestety, wielu ludzi za wszystko wini "system" lub ma postawę roszczeniową, twierdząc, że "im się należy".
I potem powstają TAKIE miejsca, a dziennikarze piszą TAKIE artykuły. Pierwszy link prowadzi do wpisu pewnego blogera, który, dość wnikliwie zbadał, zbadał jakość polskiego socjalu. Drugi sznurek poprowadzi czytelnika do artykułu o jednym z bardziej paskudnych miejsc w Olsztynie. Polecam poczytać.
A są ludzie, którzy żyją w takim ubóstwie, że ciężko jest wyobrazić sobie co poczęłoby się będąc podobnej sytuacji. Kiedyś przeczytałem TEN ARTYKUŁ i, gdy skonfrontowałem go z wcześniej wspomnianymi treściami, zrozumiałem, że choćbym nie wiem jak wielkie środki państwo wkładało w opiekę socjalną, zawsze pojawią się ludzie, którzy będą jej potrzebować. Co więcej, myślę, że im większe starania ze strony oferujących pomoc, tym więcej pojawia się osób potrzebujących, bo przecież tutaj też pojawia się "niewidzialna ręka rynku", którą socjaliści tak bardzo chcą "utrącić".
Boże co za ironia. Czy tylko ja mam takie wrażenie, że ludzie ciągle zapominają przysłowia o rybie, rybaku i wędce?
Bezpośrednią przyczyną dla której rozpisuję się na ten temat był powyższy plakat, związany z akcją Towarzystwa Pomocy im. Św. Brata Alberta i Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Więcej o tym można poczytać TUTAJ.
Udowodniono, że żebrząc, dziennie, można zarobić nawet kilkaset złotych. Jakiś czas temu w internecie furorę zrobił filmik nagrany przez ekipę pyta.pl, która umieściła kukłę, pozorującą bezdomnego, w ruchliwym miejscu. W godzinę zarobiła więcej niż wynosi średnia dniówka.
Rozumiem potrzebę uświadomienia obywateli o problemie, ponieważ, tak jak pisałem wcześniej, podaż rodzi popyt, a bezdomni mający wybór pomiędzy łatwym zarobkiem na ulicy, a podjęciem pracy, nawet na preferencyjnych warunkach, zawsze zdecyduje się na ulicę.
Musimy jednak pamiętać o tym, że to nasze działania nadały kształt obecnym problemom, domagając się obecności państwa w niemal każdym elemencie naszego życia. Kocham Polskę, ale nie chcę by moją wolność ograniczała jakąś większa instytucja, która ma jeszcze czelność decydować o tym co jest dla mnie najlepsze, a co nie.
Za moment święta. Pomyślmy o ludziach, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji, czy przez to, że stracili zdrowie, czy pracę, czy kogoś z bliskich. Tacy ludzie potrzebują innych by móc się podźwignąć. Jednak ci, którzy obierają łatwą drogę lub porzucają starania o poprawę swojej sytuacji, pragną jedynie wykorzystać naszą dobroć, korzystając z naszej, dorocznej, dobroci, mającej uspokoić nasze sumienie. Tradycja wpoiła nam potrzebę jałmużny, ale także poczucie, że państwo jest zobligowane by coś nam dać. Czy się stoi, czy się leży... Twoje życie tylko od Ciebie zależy, chciałby się napisać.
Warto zajrzeć:
http://kiwi.org.pl/ - strona o wolontariacie
http://www.bezdomnosc.org.pl/ - strona Towarzystwa Pomocy św. Brata Alberta

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.