Nie lubię się żegnać, ale czasem trzeba. Wczoraj, po siedmiu miesiącach, zakończyła się moja przygoda z pierwszym pracodawcą. I podobnie jak na początku, nie było oklasków i fanfar, ale nie obeszło się bez pożegnalnego piwa.
W moim życiu mało jest rzeczy ostatecznych. Ta decyzja zapewne za kilka miesięcy się zmieni i wrócę do dawnego zajęcia, choć może będę miał w sobie inną motywację niż na początku. Przyszedłem tam, bo potrzebowałem pieniędzy i doświadczenia, z tego samego powodu teraz odchodzę, bo dążę do ciągłego rozwoju i chcę czuć, że to co robię ma jakąś wartość.
Jednak nie uznaję tej decyzji za ostateczną, gdyż pozostawiłem sobie możliwość powrotu. Dlaczego? Rezygnacja z bycia elementem zgranego zespołu, to jak odstawienie ciężkiego narkotyku. Stworzyliśmy niepowtarzalną atmosferę, wartą utrwalenia w pamięci na zawsze. Każdy z nas dawał innym jak najwięcej, przez co praca, która dla wielu osób jest trudna, czy wręcz obrzydliwie wymagająca, nie wpływała na naszą mentalność. Psychika pozostała bez zmian, choć nabyliśmy wiele dziwnych nawyków, uruchamianych podświadomie w konkretnych sytuacjach.
Inaczej wstaje się w poniedziałek, mając świadomość, że nikt nie oczekuje od ciebie punktualności. Zupełnie inaczej jest pisać, wiedząc, że ma się teraz więcej swobody. Zresztą, widać to w aktywności tego bloga. Niewiele się działo w ciągu ostatniego pół roku, choć żyłem aktywnie. Teraz minąłem kolejną stację, zmieniam tory, kieruję się na zachód.
Wyjeżdżamy z Ju do pracy na zachód. Póki co to będzie to jedynie krótkie, sezonowe zajęcie. Zbieractwo i tyle. Ale jednak będzie to kolejne doświadczenie, kolejny pierwszy raz...
Kurdę, miałem napisać o tym jak odchodzę z pracy, a nie znów silić się na jakieś sentymentalne wynurzenia. Ach!

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.