Jest wieczór, leżysz w łóżku i słyszysz jak w twoje jedyne okno uderzają krople. Pada ten przeklęty, drobny deszcz, który wyrywa cię ze snu, ale od którego nic nie może zmoknąć, bo jest zbyt słaby, zbyt rozproszony, by móc wyrządzić jakąś szkodę. Chwilę później do solowej partii, wygrywanej przez krople na szybie, dołącza lodówka.
Czy to już, to uczucie, czy to dorosłość? Najwyraźniej tak.
Jakoś trudniej ci się wyspać, ale to pewnie przez nowe łóżko. Jakoś inaczej chodzi ci się po tych ulicach i, choć nie masz czasu się rozglądać, wszystko wokół wydaje się rozpływać. Przez głowę przebiega myśl, że się starzejesz i ulatuje z ciebie ta dziecinna spostrzegawczość, przez którą mogłeś patrzeć prosto w jądro ciemności. Wkrótce dobiją cię młodsi koledzy z pracy, albo znajomi, którzy dopiero wchodzą w życie i nie muszą się jeszcze niczym martwić.
Ale z drugiej strony - spójrz jaki masz fart. Codziennie budzisz się obok niej i raczej nie masz potrzeby szukać innej. Wszystko jest w najlepszym porządku, zmierza do konkretnego celu i tak bardzo różni się od bezbarwnego życia jakie toczyłeś w przeszłości.
Czy nie wydaje ci się zabawnym fakt, że w dużej mierze sam decydujesz o swoim nastroju? Możesz jednym, szybkim ruchem powieki, strząsnąć z czoła cały ciężar zmartwień i udać się na krótką podróż we własną fantazję. A ona wcale nie leży daleko...
Zapraszam wszystkich tutaj, by, dla odmiany, poczytać mnie gdzieś indziej.
***
Zapraszam wszystkich tutaj, by, dla odmiany, poczytać mnie gdzieś indziej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.