Lubię czytać rzeczy, które utrzymują mnie w przekonaniu, że niektóre środowiska i niektóre osoby, określające się mianem "dziennikarzy" lub "publicystów", potrafią niewiele więcej, jak przekrzykiwać się nawzajem i podkładać sobie, tak zwane, "świnie".
Upraszczając, opiszę szybko całą sytuację. Tomasz Piątek jest pisarzem i publicystą, jakiś czas współpracował z Krytyką Polityczną, publikując w Dzienniku Opinii swoje felietony. Jednak w środę, 18 września, redakcja zamieściła informację o przerwaniu współpracy ze wcześniej wspomnianym autorem. Powodów nie podano, ale tego samego dnia, na stronie tokfm, opublikowano list otwarty Tomasza Piątka, który najwyraźniej poczuł się dotknięty faktem, że ktoś odsuwa go od mównicy i domagał się wyjaśnień.
Z jego słów można łatwo wyczytać o co poszło. Jakiś czas temu, u naszych wschodnich sąsiadów, prezydent Putin, wprowadził prawo, zakazujące propagowania homoseksualizmu wśród nieletnich. Zainteresowanych szczegółami odsyłam TUTAJ.
Oczywiście nowe rozwiązanie prawne Federacji Rosyjskiej wywołało dwie fale, oburzenia w środowiskach sprzyjających homoseksualistą, oraz pochwał, u ich przeciwników. Po stronie tych drugich twardo stoi pismo "Do Rzeczy" i jego redaktor p. Lisicki, który w taki sposób pisze o decyzji Putina i proteście szwedzkich lekkoatletek.
Na odpowiedź środowiska LGBT nie trzeba było długo czekać. Jednak pan Piątek zdecydował się uderzy z innej strony, w fundamenty na których stoją wszystkie media w naszym kraju, czyli w pieniądze. Rozesłał zapytania do kilku firm, mających wykupione reklamy w "Do Rzeczy", sugerując, że pismo to propaguję homofobię i wspiera nietolerancję. Jedna z tych firm, zaciekawiona, dlaczego odzywa się do nich publicysta Krytyki Politycznej, przesłało wiadomość dalej i w ten sposób informacja ta dotarła do p. Wildsteina. Ten podniósł wrzawę i nazwał Piątka donosicielem.
Jeszcze warto przeczytać odpowiedź Krytyki na list Piątka, która dostępna jest tutaj oraz na fragment wypowiedzi Wildsteina.
Co ja o tym wszystkim sądzę?
Na temat propagandy homoseksualnej pisałem już wcześniej tutaj, natomiast o wybiórczym spojrzeniu jednego z publicystów Krytyki Politycznej tutaj. Jednak najwyraźniej tego tematu nie można pozostawić obojętnie.
Pan Tomasz Piątek to wojujący dziennikarz, który zażarcie walczy z wszystkim, co reprezentuje przeciwną ideologię. To nie jest już wyszukana, racjonalna dyskusja, podpierana argumentami, lecz zwyczajne "podkładanie świń", byleby zaszkodzić drugiej stronie barykady. Kto na tym wygra? Na pewno nie społeczeństwo.
Krytyka Polityczna dobrze zrobiła, że przerwała współpracę z panem Piątkiem, który z kolei popełnił błąd, publikując list otwarty, w którym wskazuję palcem winnych, a samemu nie potrafi uderzyć się w pierś i przyznać, że popełnił błąd. Błąd, który mógł bardzo wiele kosztować redakcję Krytyki, jak i jego samego.
Z kolei, "Do Rzeczy" wydaje się być ślepe na własne czyny, przez co niemal ociera się o hipokryzję. Fakt przekazania treści korespondencji, Piątka z reklamującą się u nich firmą, redakcji, mogę śmiało nazwać donosem. Działania lewicowego publicysty były poniżej pasa i świadczą o wyczerpaniu się, po jego stronie, racjonalnych argumentów, ale "Do Rzeczy" nie potrafiła wykorzystać tego w bardziej wyrafinowany sposób.
Cały ten spór, toczący się przecież na naszych oczach, na łamach ogólnopolskich mediów, wydaje się być nieczysty, pozbawiony jakiejkolwiek racji. Zupełnie jakby cała ta ideologiczna otoczka, była tylko złudzeniem, mającym ukryć prawdziwe powody tej medialnej batalii.
A teraz spójrzmy na sam początek, o co tak naprawdę chodziło? O prawo, które zakazuję nauczania nietradycyjnych wartości seksualnych wśród dzieci. Czy jest w jakiś sposób groźne dla najmłodszych? Wydaje się, że nie, bo, choć pozbawione homoseksualnej propagandy, nadal, w dorosłym życiu, będą mogły zdecydować o swojej orientacji. Czy społeczeństwo coś na tym traci? Raczej trudno mi doszukać się jakiś poważniejszych szkód.
Więc kto jest największym przegranym? Środowisko zajmujące się propagowaniem homoseksualizmu, a nie tolerancji. Nadal można mówić o tym, że wszyscy ludzie są równi, bez względu na rasę, wyznanie, narodowość czy orientację. Ale nie można ludziom wmawiać, że bycie homo jest fajne, modne, przyjemne i potrzebne. Każdy z nas ma prawo myśleć zupełnie inaczej.
***
Lubię obgryzać paznokcie. Robię to, choć wielu ludziom to przeszkadza lub wydaje się obleśne. Ale ja to lubię, taki jestem, domagam się, abyście tolerowali moje zachowanie. Wkrótce łączę siły z innymi ludźmi, którzy obgryzają paznokcie, a także z tymi, którzy nie myją rąk po wyjściu z toalety. Niektórzy zarzekają się, że robią jedno i drugie, więc nasze szeregi jeszcze bardziej zacieśniają się.
Zaczynamy wywierać nacisk na społeczeństwo, domagając się uznania naszych praw. Ludzie, poniekąd zmęczeni naszym uporem, poniekąd wykazując zrozumienie lub kierując się prostą zasadą "co mnie obchodzi co ten człowiek robi, bylebym nie musiał podawać mu ręki", stopniowo akceptują nasze żądania.
Ale nam to już nie wystarcza. Teraz chcemy, by traktowano nas nieco poważniej. Wkrótce mamy swoich ludzi w kręgach władzy, zdobywamy poparcie polityków i mediów, organizujemy kampanie na rzecz tolerancji obgryzania paznokci i nie mycia dłoni. Raptem okazuję się, że coraz więcej ludzi jest takich jak my. Modne stało się nie mycie rąk, więc wymontowano umywalki z publicznych toalet. Ludzie na ulicach, w parkach czy kawiarniach, skubią zębami paznokcie, więc rozkwitł rynek ich sztucznych zamienników. W galeriach sztuki, raz po raz, ktoś robi wystawę, na której prezentuję zebrane przez siebie ogryzki.
A pan Henio, mieszkający w bloku przy ulicy Olejarnej w Gdańsku, drapie się po głowie, zastanawiając się, dlaczego młodzi ludzie tak powariowali.
Boję się dopisać zakończenie dla tej historii.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.