" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 1 kwietnia 2014

Doświadczam #6 - Pół roku pod jednym dachem

Jakie to uczucie - mieszkać pół roku z ukochaną osobą? Coś się pieprzy? Czy wiele rzeczy uległo zmianie? Jest wiele pytań, które męczyło mnie, jak i innych, młodych ludzi, przed podjęciem tego, życiowego kroku. Poniżej kilka przemyśleń i wrażeń związanych ze wspólnym pomieszkiwaniem.

Pierwsze miesiące wspólnego życia razem? Lepiej czy gorzej? Wspólne wyzwania, wspólne zajęcia. Przemyślenia i refleksje.


Czasem czuję się jakbym stał na szczycie rakiety Saturn V gotowej do startu. Wokół świszczy wiatr, kolos buja się od jego podmuchów. Zerkam w dół, chyba zapomniałem, że wysokość jest tym, czego się boję. Na barkach trzymam worek odpowiedzialności, głupich przyzwyczajeń i wspomnień. Chciałbym to wszystko z siebie zrzucić, chwycić się mocno szczytu pocisku i pofrunąć do gwiazd nim będzie za późno. Ale to bezcelowe, jeśli nie niemożliwe. Na wszystko w życiu jest miejsce, ale najważniejsze, żeby dla egzystencji stworzyć przestrzeń.



Ile dni śniliśmy o wspólnym zakątku świata? Zdaje się, że wieki minęły od dnia, w którym pierwszy raz zaczęliśmy nucić "Mój dom jest gdziekolwiek Ty". A teraz proszę, już pół roku nasze życie wiążą te ściany.
Bliskość zyskała wymiar codzienny. Wiele rzeczy, niegdyś będących przyjemnymi wyjątkami od codzienności, mającej tendencje do bycia chujową nieakceptowaną, szybko stały się powszedniością lub niesycącą radością.
Nasze temperamenty wystygły. Nie kłócimy się tak jak dawniej, nie rzucamy telefonami. Znacznie łatwiej nam wspierać się nawzajem, gdy siedzimy obok siebie przez większość czasu.

Nie sądziłem, że jestem wstanie zaprzyjaźnić się z kimś tak mocno. Nie podejrzewałem, że przez głupie osiem godzin w pracy będzie mi źle, dlatego, że jestem bez niej. Oto prawdziwa siła przyzwyczajania się i oswajania innych ludzi.

Wkraczamy w ten czas, gdy wszystko jest wspólne. Razem słuchamy muzyki, nie odcinamy się od siebie słuchawkami. Jadamy we dwoje, nie kryjąc się po kątach (na dobrą sprawę nawet nie ma gdzie się ukryć). Nie wyobrażam sobie wyjść samemu na imprezę, wycieczkę czy nawet na duże zakupy. Nie wspomnę już o spaniu osobno...

Mam pieprzony lęk wysokości, bo wiem jak bardzo można się poobijać, gdy coś strąci nas z piedestału i sięgniemy dna. Ale czy strach jest dobrym powodem by powstrzymywać się przed realizacją marzeń? Nie, sądzę, że jest wręcz odwrotnie. Dziś, gdy się boję, wiem, że to co robię jest właściwe i zmienia moje życie na lepsze.

Podjęliśmy wyzwanie, zamieszkaliśmy razem. Teraz jesteśmy szczęśliwi i wiemy, że było warto.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.