Jakie to uczucie - mieszkać pół roku z ukochaną osobą? Coś się pieprzy? Czy wiele rzeczy uległo zmianie? Jest wiele pytań, które męczyło mnie, jak i innych, młodych ludzi, przed podjęciem tego, życiowego kroku. Poniżej kilka przemyśleń i wrażeń związanych ze wspólnym pomieszkiwaniem.
Czasem
czuję się jakbym stał na szczycie rakiety Saturn V gotowej do startu. Wokół
świszczy wiatr, kolos buja się od jego podmuchów. Zerkam w dół, chyba
zapomniałem, że wysokość jest tym, czego się boję. Na barkach trzymam worek odpowiedzialności,
głupich przyzwyczajeń i wspomnień. Chciałbym to wszystko z siebie zrzucić,
chwycić się mocno szczytu pocisku i pofrunąć do gwiazd nim będzie za
późno. Ale to bezcelowe, jeśli nie niemożliwe. Na wszystko w życiu jest
miejsce, ale najważniejsze, żeby dla egzystencji stworzyć przestrzeń.
Ile dni śniliśmy o wspólnym
zakątku świata? Zdaje się, że wieki minęły od dnia, w którym pierwszy raz zaczęliśmy
nucić "Mój dom jest gdziekolwiek Ty". A teraz proszę, już pół roku
nasze życie wiążą te ściany.
Bliskość zyskała wymiar
codzienny. Wiele rzeczy, niegdyś będących przyjemnymi wyjątkami od
codzienności, mającej tendencje do bycia chujową nieakceptowaną,
szybko stały się powszedniością lub niesycącą radością.
Nasze temperamenty wystygły. Nie
kłócimy się tak jak dawniej, nie rzucamy telefonami. Znacznie łatwiej nam
wspierać się nawzajem, gdy siedzimy obok siebie przez większość czasu.
Nie sądziłem, że jestem wstanie
zaprzyjaźnić się z kimś tak mocno. Nie podejrzewałem, że przez głupie osiem
godzin w pracy będzie mi źle, dlatego, że jestem bez niej. Oto prawdziwa siła
przyzwyczajania się i oswajania innych ludzi.
Wkraczamy w ten czas, gdy wszystko jest wspólne. Razem
słuchamy muzyki, nie odcinamy się od siebie słuchawkami. Jadamy we dwoje, nie
kryjąc się po kątach (na dobrą sprawę nawet nie ma gdzie się ukryć). Nie
wyobrażam sobie wyjść samemu na imprezę, wycieczkę czy nawet na duże zakupy.
Nie wspomnę już o spaniu osobno...
Mam pieprzony lęk wysokości, bo wiem jak bardzo można się
poobijać, gdy coś strąci nas z piedestału i sięgniemy dna. Ale czy strach jest
dobrym powodem by powstrzymywać się przed realizacją marzeń? Nie, sądzę, że
jest wręcz odwrotnie. Dziś, gdy się boję, wiem, że to co robię jest właściwe i
zmienia moje życie na lepsze.
Podjęliśmy wyzwanie, zamieszkaliśmy razem. Teraz jesteśmy
szczęśliwi i wiemy, że było warto.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.