Komentarz do rzeczywistości #6

Jeden z użytkowników portalu wykop.pl, zwrócił moją uwagę na protest mający miejsce obecnie w siedzibie naszego parlamentu. Z jakiegoś powodu rodzice niepełnosprawnych dzieci domagają się podniesienia świadczeń socjalnych, gdyż te obecne są zbyt niskie. Nie zadowala ich obietnica premiera o wprowadzeniu błyskawicznych zmian, gwarantujących 1000 złotych, a z czasem nawet 1300 złotych dla osoby opiekującej się niepłnosprawnym dzieckiem.

Zdięcie z sieci.

Oto pani Iwona Hartwich, wraz z rodziną, która najgłośniej domaga się od rządu pieniędzy. Rozumiem, że egzotyczne wakacje są niezbędnym elementem terapii.

Podobnie jest z modnymi ubraniami...

... najnowszymi telefonami...

i stylowym wyposażeniem kuchni.

To wszystko pokazuje w jak skrajnych warunkach funkcjonują rodziny osób niepełnosprawnych i jednoznacznie przekonuje mnie, że zasługują one na znacznie, znacznie więcej niż 1000 złotych na rękę.

Czuję się dyskryminowany. Rozumiem, że nasz kraj nie jest idealnym miejscem do życia, szczególnie dla ludzi o ograniczonej możliwości poruszania się, ale z roku na rok widzę zmiany. Powstają windy, podjazdy, obywatele piętnują nierozsądne budownictwo, utrudniające dostęp do budynku dla osoby na wózku. Dzięki zmianom w prawie niepełnosprawni zyskali szereg przywilejów. Pracodawcy zatrudniają takie osoby w pierwszej kolejności, bo bardziej im się to opłaca. Autobusy, tramwaje i pociągi są dostosowywane do przewozu pasażerów niezdolnych do samodzielnego poruszania się.

Mam wrażenie, że wkrótce cały kraj stanie na głowie, wszystko by choć trochę ułatwić tym ludziom życie. Ale czy takie osoby mają źle? Poza oczywistą niedogodnością, wynikającą z kalectwa, zapewne czują się (i zachowują) jak normalni ludzie. Więc co skłoniło ich do robienia zamieszania w sejmie i szantażowania premiera przed kamerami? Matki.

Ojców wcale nie widać, bo albo pracują, albo nie mają ochoty robić zamieszania i wrzawy przed kamerami. Ja rozumiem, że kobieta wychowująca dziecko, jest wstanie zrobić dla niego wszystko, ale są pewne granice. Rozumiem racje tych ludzi, wiem, że jest ciężko, potrafię to sobie wyobrazić, ale nie przekonują mnie słowa kobiety, o tym, że niemożliwym jest wyżyć z zasiłku na niepełnosprawne dziecko. Rzucam poniżej cytat z tego artykułu.

Wśród nich była Iwona Hartwich, która rzuciła pracę handlowca, by opiekować się swoim niepełnosprawnym synem. Kuba ma porażenie czterokończynowe. Jest po 7 operacjach na stawy i nogi. - Jest nam bardzo ciężko. Miesięcznie otrzymuję 520 złotych świadczenia pielęgnacyjnego (z tytułu, że zrezygnowała z pracy - red.) i 153 złotych na dziecko. Z tych pieniędzy nie da się wyżyć - mówi nam kobieta, która postanowiła przypomnieć Donaldowi Tuskowi to, co obiecał jej ponad pół roku temu.

Czytam te słowa i wracam znów do zdjęć, które wrzuciłem wyżej. Bardzo mi przykro z powodu tego, co spotkało jej syna, ale coś mi się tutaj nie zgadza. Mam wrażenie, że właśnie tak zachowują się ludzie, którzy uważają, że państwo jest im coś winne. Czy się stoi, czy się leży, tysiąc złotych się należy pamięta to ktoś?

Żadne państwo na świecie nie jest wstanie sprostać wyzwaniu opiekowania się wszystkimi w zadowalający sposób, bo zawsze znajdzie się ktoś pokrzywdzony, kto będzie domagał się więcej. Po niepełnosprawnych przyjdą następni i następni, bo dziś, zamiast pracowitości, nagradzana jest podstępność.

Poniżej, tak poglądowo, prezentacja - do czego mogą doprowadzić takie działania. 

Nie wiem jak to wszystko powinienem podsumować. Może o czymś zapomniałem lub coś przeoczyłem? Jeśli tak, uzupełnijcie mnie, uświadomcie, zróbcie cokolwiek by wyprowadzić mnie z błędu. Wielu ludzi potrzebuje pomocy, niektórzy walczą o nią, domagając się godnego traktowania, niczym wilki żądające owczego mięsa. Inni w ciszy znoszą upokożenie, nie prosząc o nic.

Może Urugwaj posłuży nam za przykład?