" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



poniedziałek, 14 października 2013

Słychać mnie tam z tyłu?

W sobotę, 12 października, kolejny raz wyszedłem przed szereg, by poczytać swoje wiersze i opowiedzieć o sobie. Okazją do zaprezentowania się, była dwunasta edycja Pecha Kucha Night.

Przyszło bardzo dużo ludzi. Zapewne było ich więcej niż ktokolwiek śmiał przypuszczać. Całe wydarzenie miało miejsce na gdyńskich Kolibkach, w zabudowaniach dziewiętnastowiecznego dworku, które miasto przeznaczyło na nowy ośrodek kulturalny. Prezentacje odbywały się w pięknym budynku dawnej wozowni, w której niestety nie pomieściła się cała publiczność.
Zdjęcia z całej imprezy można zobaczyć na blogu Justyny. Jest też film (uważni mogą spostrzec pewnego sympatycznego kociaka, który pojawił się tam wprost z zaprzyjaźnionego bloga). 

Jak wypadłem? Cóż, nie było źle, ale nie było też najlepiej. Wydaje mi się, że miałem za dużo do powiedzenia (norma), a Pecha Kucha ma jedną ważną zasadę - masz tylko 20 sekund na każdy slajd (czyli 6 minut 40 sekund na wszystko). Wobec tego musiałem się spieszyć, a przez to plątał mi się język. Nowe doświadczenie, nowy stres i ogromna radość. Może nie uskrzydliło mnie to tak, jak za pierwszym razem, gdy czytałem wiersze, ale dreszczyk emocji przebiegł kilka razy po moim kręgosłupie.


Publiczność, jak widać, słuchała z wielką uwagą.

***
Teraz pora na kolejne dowody, świadczące o marności krajowych mediów.
Mam drobne wrażenie, że panująca w Polsce niechęć do słowa pisanego, bierze się właśnie z tej nieciekawej sytuacji panującej na rynku medialnym. Przeciętny czytelnik, czyli ktoś taki jak ja, kto wyrabia normę, wynoszącą siedem (7) książek rocznie, coraz częściej odtrąca lekturę dzienników i gazet, także tych publicystycznych. Dlaczego? Ponieważ ich poziom zaczyna być rynsztokowy.

Teraz dwie sprawy. Po pierwsze:
Oto zestawienie, jakie każdy może wygenerować sobie samemu, ukazujące częstotliwość zapytań wyszukiwarki Google, odnoszących się do portali informacyjnych. Liderem jest Wirtualna Polska, z którą tylko raz zrównał się, drugi w tym zestawieniu, Onet. Sytuacja ta miała miejsce w kwietniu 2010 roku i, jak łatwo się domyślić, związana była z katastrofą w Smoleńsku.
Jakie wnioski płyną z tego wykresu? Portale informacyjne tracą czytelników i, choć dzieję się to stopniowo, tracą także na jakości, chwytając się różnych, doraźnych metod, mających zwiększyć liczbę odsłon. Ale możliwe, że nikogo to jeszcze nie obchodzi, bo dopóki płyną pieniądze z reklam, a pod marnymi artykułami toczą się, wątpliwej jakości, dyskusję, gdzie różne strony obrzucają się błotem, nic się w tych witrynach nie zmieni.


Źródło
Druga sprawa to okładka "W Sieci", na której Tomasza Lisa ukazano w mundurze z dopiskiem "Prawie jak Goebbels". Troszkę wierzyć mi się nie chcę, że pismo ze sprzedażą na poziomie ponad 80 tysięcy egzemplarzy, pokusiło się o zabieg, który bardzo przypomina mi satyryczne zagrania Faktoida. Śmiało dorzucam "W Sieci" do grona tabloidów, żerujących jedynie na sensacji.

Źródło
***
Na koniec polecam ciekawe zdjęcia prosto z Detroit. Obawiam się, że taki los, w najbliższym czasie, może spotkać wiele innych bibliotek publicznych.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.