No niestety, życie nie jest malinowe i nie zawsze rozpływa się w ustach. Ostatnimi czasy doświadczam samych porażek. Ale, zanim zaczniecie rzucać we mnie wulgaryzmami, że znów narzekam, pozwólcie, że skończę swoją myśl.
Miałem szansę na pracę w zawodzie, którego uczyłem się przez trzy lata. Innymi słowy, lokalny oddział Instytutu Pamięci Narodowej poszukiwał pracownika na stanowisko archiwisty. Zgłosiło się 67 osób, z dwudziestoma pięcioma z nich przeprowadzono rozmowę kwalifikacyjną. Byłem wśród tej grupy wybrańców, przeszedłem test i odpowiadałem na kolejne pytania, paląc się ze wstydu, że nie znam poprawnych odpowiedzi na wszystkie z nich.
Prawdopodobnie skreślono mnie z listy potencjalnych pracowników przez... podejrzenie uczulenia na kurz. Od dziesięciu lat ta sprawa w moim życiu pozostaje nie wyjaśniona, ale nigdy nie stawała mi na drodze, w tak bezczelny sposób blokując moje marzenia.
Miałem szansę zgarnąć kolejne 300 złotych za swoje wiersze, ale czytałem za cicho. Najwyraźniej zabrakło mi odpowiedniej dawki pewności siebie i może kilku kropel chorego entuzjazmu, który przecież zawsze mi towarzyszył przy tego typu wyczynach. Niestety, takie są realia Slamu, trzeba nauczyć się porywać ze sobą publiczność.
W przypadku obu, raczej nieprzyjemnych, wydarzeń w moim życiu, początkowo miałem wrażenie, że poluje na mnie jakieś fatum. Jednak już następnego dnia, wrócił do mnie optymizm i znów "spojrzałem na jaśniejszą stronę życia".
Przecież, jeśli nie IPN, to kto inny mnie zatrudni. Przecież nie liczą się tylko pieniądze, ale, przede wszystkim, to co przeżyliśmy, bo nikt nie może nam tego odebrać. Przecież ważne są wspomnienia i ludzie, którzy w nich utkwili, niezależnie czy będzie to pani naczelnik, przeprowadzająca rozmowę, czy przyjaciele, stłoczeni na małej przestrzeni i głosujący na ciebie, byś wygrał.
"Per aspera ad astra" (Przez ciernie do gwiazd) - te łacińskie powiedzenie widzi każdy kandydat przekraczający progi Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu. Przybywa tam latem na egzaminy wstępne by się dostać i po 5. latach otrzymać promocję na pierwszy stopień oficerski.
OdpowiedzUsuńTo stwierdzenie nie dotyczy jednak tylko podchorążych, lecz nas wszystkich, w tym i nas poszukujących pracy, która zapewni nam byt i samospełnienie. Wierzę, że Jakiś Chłopak przejdzie konsekwentnie i pewnym krokiem przez "ciernie" i dotrze do swoich "gwiazd". Wytrwałości Autorze!
Dziękuję, to mądre, warte zapamiętania słowa.
Usuń