" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 17 stycznia 2012

Grejpfrutowy sok.../Jego życie

Grejpfrutowy Korneliusz

Czarkowski powiedział jej, że ma na niego czekać przy Starym Teatrze. Gdy się wreszcie pojawił, poszli na autobus, który zawiózł ich na drugą stronę rzeki, na Niską Skarpę. Na przystanku, na którym wysiedli, czekał na nich jakiś wychudzony chłopak o owalnej głowie i krótkich włosach.
 - To jest Marcin. Marcin, oto Sandra.
 - Cześć. Nikt was nie śledził? - Spytał i spojrzał na nich podejrzliwym wzrokiem.
 - Nie pierdol tylko prowadź do siebie.
Weszli do wielkiego, szarego bloku i wjechali windą na dziewiąte piętro.
 - Od dziewiątego w dół, wszystko chuja warte... Zapraszam. - Rzucił, otwierając drzwi do swojego mieszkania. W środku śmierdziało papierosami i alkoholem, w kuchni gotował się makaron, którego pilnowała jakaś szczupła brunetka o zielonych oczach. - Mamy gości.
 - Widzę. Herbaty?
 - Nie dzięki. - Sandra cały czas czuła się nieswojo.
 - Może piwko?
Pokręciła głową, podobnie jak Tomasz. Marcin wzruszył ramionami, sięgnął do lodówki po butelkę Tatry i poprosił by przeszli do pokoju obok kuchni.
 - Tomaszek powiedział mi, że ciekawi cię kim jest Wysocki.
 - Tak. Odwiedził mnie kilka dni temu...- Nie chciała mu mówić w jakich okoliczność było jej dane zawrzeć tą nową znajomość. - Jestem po prostu ciekawa, kim on jest.
Chłopak otworzył piwo i napił się, a następnie, po dłuższej chwili spędzonej na wpatrywaniu się w jej oczy, powiedział:
 - Opowiem ci o nim, ale nie możesz tego nikomu powtórzyć.
 - W porządku. Rozumiem.
 - Kornel... - Marcin odchylił się do tyłu i sięgnął po butelkę z piwem. - Nie wiem czy mogę tak to ująć, ale przyjaźniliśmy się przez jakiś czas. Poznałem go dwa lata temu, jakiś czas po maturze, gdy całe miasto pijało w plenerze. W sumie nie wiem jakim cudem znalazł się wtedy pośród moich znajomych. Był z niego niezły dziwak, lubił pić i zachowywał się jak totalny debil, ale czasem jak rzucił jakimś tekstem to wszystkim szczęki opadały... Podejrzewam, że nikt z nas go wtedy nie rozumiał. No, ale idąc dalej. Wszyscy wtedy zaczynali studia w Starym Mieście, a on poszedł chyba na filozofię.
Marcin spojrzał na Tomasza, popijając jednocześnie piwo, a ten pokiwał głową twierdząco.
 - Trzymaliśmy się do listopada, on w między czasie zakochał się, czy może raczej zauroczył w Julii, która, mówiąc delikatnie, nie przepadała za nim. Zresztą, powoli wszyscy mieli go dosyć, strasznie smęcił, a do tej potrafił nagle zniknąć w połowie imprezy...
 - Rozpływał się jak duch. - Dorzucił Czarkowski. - Szedł za tobą, a gdy odwróciłeś się znowu by go o coś spytać, to już go nie było.
 - No. Dokładnie. Któregoś dnia też tak zniknął, z tym, że nikt nie mógł go już znaleźć, nawet matka. Później okazało się, że wyjechał z kraju i wysyłał do rodziny na wpół anonimowe listy z różnych zakątków europy.
 - Jak długo go nie było?
 - Podobno rok, ale Tomek twierdzi, że dłużej.
 - Jesienią Beata widziała go nad rzeką, jak rozmawiał ze swoim kuzynem.
 - Beata od Michała?
Tomasz pokiwał głową i po chwili dodał.
 - Znam jeszcze jedną ciekawą, hm... powiedzmy, że plotkę. Kojarzysz Martę ode mnie z grupy, którą zaprosiłem razem z Malwiną do klubu?
 - Dziewczyna z Lublina?
 - Dokładnie. Podobno Marta widziała Malwinę z jakimś chłopakiem w szarej kurtce i szarej czapce z czarnymi paskami.
 - To mógł być każdy...
 - To był Kornel i to było na początku listopada. - Głos Marcina przepełniała stanowczość. - Wydaje się, że od listopada jest znów w mieście. Tyle wiem, jeśli według ciebie to za mało, to możesz zwrócić się do jedynej osoby, która znała go naprawdę dobrze.
 Sandra przełknęła ślinę.
 - Powiedz mi, czy lubił kłamać by zdobyć kobietę?
 - Nie przypominam sobie. - Marcin odstawił piwo. - Słuchaj, w Bydgoszczy mieszka jego była dziewczyna, Marlena, ona na pewno ma coś do powiedzenia w tej sprawie. Możesz też spróbować z Hektorem, jego kuzynem, ale nie jestem pewien czy znajdziesz go jeszcze w mieście.
 - Beata twierdzi, że wyjechał.
Marcin wzruszył ramionami.
 - Jest jeszcze Anka, jego kolejna kuzynka. Zresztą, nie masz co liczyć na to, że któryś z nich się jakoś mocno rozgada na temat Kornela. Tacy już są, pilnują swoich tajemnic przed innymi.
 - Rozumiem.
Sandra była zmieszana, nie wiedziała, co ma o tym wszystkim myśleć. Gdy wracała z Tomaszem do Starego Miasta, zauważyli wysoki słup dymu unoszący się ponad dachami.
 - O mój boże. - Zawołał ktoś, stojący przed nimi.
Wychyliła się by spojrzeć pomiędzy ludźmi. Stary Teatr zamienił się w wielką główkę zapałki, skąpaną w płomieniach.
 - Ja pierdole. - Tomasz złapał się za głowę. - Pożar w teatrze... Co się dzieje z tym miastem?
 - No właśnie. - Pomyślała. - To chyba jakiś koszmar.

Dwóch chłopców bawi się na śniegu w Zakopanym. (Źródło jak widać Narodowe Archiwum Cyfrowe)



 -

3 komentarze:

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.