" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą muzyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą muzyka. Pokaż wszystkie posty

piątek, 17 kwietnia 2015

Piątek bez korekty #3

Dobra, pchamy ten szajs dalej. Jeśli ostatnio nie mogłeś dopchać się do neta i jesteś przez to w plecy z najnowszymi wydarzeniami na świecie, zapraszam do lektury. Dziś rzucam wam garść lekkich i przyjemnych informacji, którymi możecie się podzielić ze swoimi znajomymi przy piwku.

czwartek, 1 listopada 2012

I jak drzewo prosty

Doskonałość kryje się w prostocie. Rozwój zawdzięczamy zawiłościom.

 - Pod tym zdaniem podpisał się L.U.C., więc biorę je za jego słowa i zapamiętuję na wieki.


***

Ludzie są jak drzewa. Jedni rosną wzwyż, wyciągają swoje liście bardzo wysoko, ku niebu i temu co w nim chcą zobaczyć. Są jak topole lub sosny w naszych lasach. Mają prosty pień.
Inni chylą gałęzie ku ziemi, otaczając zakrzywione konary, płaszczem zieleni. Są jak wierzby, pogodzone ze swoim smutnym losem.
Z oddali wszyscy wyglądamy tak samo, jesteśmy tak samo prości. Ale kto policzy ile jest liści na jednym tylko drzewie? Ile rozgałęzień pnia, konarów i gałęzi, wykrzywionych we wszystkich kierunkach?




Dobranoc.



piątek, 10 sierpnia 2012

Życie usłane...


Z Bydgoszczą jestem na etapie "powrotów od czasu do czasu" i "wzajemnego szanowania się". Ukroiłem sobie właśnie takie dwa pojęcia by opisać mój dzisiejszy stan, będący zapewne jakimś pomostem między umiłowaniem rodzinnego miasta, a nienawiścią do przeszłości wmurowanej wraz z każdą jego cegłą i zwykłego sentymentu, który przytrafia się ludziom na starość (choć są i od tego wyjątki).

Wracam, bo nadal mam tutaj dom, choć coraz częściej bywam w nim gościem. Wracam, bo znam tu każdy zakątek i ludzi wałęsających się pomiędzy kamienicami. Wracam, jak wraca się do ulubionego zespołu z przed kilku lat lub do ulubionego Ojca, w obliczu serii niepowodzeń, rujnującej życie i relacje między ludzkie.
Tylko, że to nie jest kompletne, to nie jest decyzja ostateczna, bo jednak z biegiem czasu zmieniam piosenkę, znów przestaję wierzyć, gdy barwy życia stają się piękniejsze, a ludzie przestają błądzić i stają się sobie obcy.
Miasto jak miasto, stos kamieni i ludzkich pragnień, ale jednak wzbudza we mnie pewien sposób myślenia, zapewne potęgowany skrytym uwielbieniem, który sprawia, że coraz trudniej przychodzi mi opuszczać rodzinne strony. I rodzi się w człowieku szacunek dla betonowej natury naszych siedzib, a co wrażliwsze osoby mówią o duszy miasta, czymś nienamacalnym, ale możliwy do odczucia w pewnych jego zakątkach. Stąd ten "wzajemny szacunek". Ja szanuję to co nienamacalne, ono szanuje decyzje o wyjazdach i powrotach. Nie wita mnie z otwartymi ramionami ani nie żegna łzami, jest po prostu obojętne, wzrok skierowany ma na swoją przyszłość, która praktycznie nie zależy ode mnie.

I całe ludzkie życie usłane jest takimi refleksjami, zbędnym myśleniem nad pierdołami. No, czasem kilka jednostek wybija się ponad stan i oświeca wszystkich jakimś wybitnym spostrzeżeniem, czymś co chwyta za serce i sprowadza na właściwy tor. Wtedy wszyscy łapią się za głowę - przecież to takie proste i oczywiste, dlaczego wcześniej na to nie wpadłem, dlaczego nie ująłem tego w takich słowach i nie wyśpiewałem tego na jakimś koncercie przed tysiącami ludzi?

Uderzam pomarszczonym czołem marzeń w betonową zaporę własnych ułomności. Codziennie. Od rana do wieczora, przekonuje się o swojej bezsilności i głupocie. Od tego ciągłego gapienia się na siebie bolą mnie oczy, więc najwyższa pora pożyczyć od kogoś innego zmysły i na ich podstawie poznawać świat. Trudno.

wtorek, 8 maja 2012

Wiejskie granie

Koko koko? Przepraszam, ja znam inną stronę polskiego folku...




I w ten oto sposób goreje we mnie wewnętrzny sprzeciw wobec popkultury (ponownie!). Nie mam nic do tej piosenki i kobiet, które ją wykonały bo każdy ma prawo do tworzenia tego co mu się żywnie podoba. Nie jest to utwór najwyższych lotów, ale to samo mogę powiedzieć o większości melomanów, którzy słuchają choćby radia, jadąc samochodem do pracy. Tu jest pies pogrzebany. To prości ludzie kształtują popkulturę i dla nich tworzy się prostą, ubogą muzykę. To im podoba się Rihanna albo Lady Gaga. Chociaż to już trochę minęło, teraz tłumy zabawia Portugalczyk ze swoją "poetycką" pieśnią. Ale mniejsza.
Irytuję mnie to wszystko, a szczególnie media, które to promują, kształtując nasze gusta w beznadziejny sposób.
Teraz ludzie, szczególnie w naszym kochanym kraju, będą myśleć, że w polskiej muzyce ludowej koko jest spoko i pieją kury. I nic więcej bo przecież nic o tym nie słychać. Pytanie, czy ktokolwiek chce usłyszeć coś innego niż gówno serwowane z radiostacji, dzień i noc.Albo klubowy łomot, którego wszelkie odmiany tak mocno spopularyzowały się w ostatnich latach.

Kiedyś naprawdę lubiłem ciężką, elektroniczną muzykę, która rozsadzała mnie od środka, teraz bywa z tym naprawdę różnie, często źle. Źle znoszę też metal, którego sztuczność rzuca mi się w oczy od dawna. No i w grę wchodzi jeszcze jedna rzecz, o czym tak naprawdę oni śpiewają?
Zresztą, gdy przyjrzeć się temu wszystkiemu bliżej, to wszędzie można znaleźć jakieś wady, a dobrej muzyki na pierwszy rzut oka nie widać. No właśnie, teraz to sobie uświadomiłem. Nie można rozglądać się za naprawdę urzekającymi melodiami i chwytliwymi tekstami. Wystarczy nastawić uszu.

Ta myśl sprawiła, że czuję się lepiej. Swoistym lekiem na całe zło stał się dla mnie Chopin.
Starzeję się. Niech to...

niedziela, 5 czerwca 2011

Wciąż jest w porządku


"To jest ta niezniszczalna cecha człowieka, znosić znoję i uśmiechać się i jechać na kilku oddechach..."

Wróciłem ze stolicy. To była jedna z lepszych przygód w moim życiu, która wyczerpała mnie totalnie. Poruszaliśmy się po mieście bez mapy i znajomości komunikacji miejskiej, totalnie na czuja, a i tak udało nam się  dotrzeć w prawie wszystkie miejsca, które chcieliśmy zobaczyć.
O koncertach nie wspomnę bo to jest temat na osobny post. O ludziach, których tam poznaliśmy też tylko krótko nadmienię, iż byli zajebiści.
Szkoda tylko, że Marta straciła telefon i że prawie całą drogę powrotną przesiedzieliśmy z Anną na korytarzu padnięci jak po maratonie. Ale jak to mówią, bez goryczy nie ma słodyczy, czyż nie?

Teraz wracam pkp do Torunia. Trzymajta kciuki za mnie na egzaminach!

wtorek, 31 maja 2011

Bardzo B i klimaty warszawskie





Lista artystów, których muszę zobaczyć na żywo: (kolejność losowa)

1. Très.B
2. Indigo Tree
3. Sorry Boys
4. Ms. No One
5. Pustki
6. L.U.C.
7. Fisz
8. Prodigy
9. Guano Apes
10. Iowa Supper Soccer

Z rzeczy innych - Sesja trwa, a mnie i Annę wita stolica. Ursynów by być dokładnym. Ursynalia by być maksymalnie precyzyjnym. Mam nadzieję, że wrócimy cali i zdrowi, natchnieni do działania i tworzenia muzyki lub innych form ekspresji. Jak się ogarnę (tj. około 6 czerwca) to wrzucę tutaj może jakąś zgrabną relacje.

sobota, 11 grudnia 2010

Świetliki

Z każdym kolejnym piwem miałem coraz bardziej dosyć wszelkich trunków, aż doszło do tego - czas sobie odpuścić by nie stoczyć się na sam dół.
Fascynujące jest to jak bardzo mocno wciągnął mnie mój pomysł, myślę, że to efekty moich wcześniejszych postanowień. W końcu uwolnię w sobie prawdziwe ja i już nigdy nie pojawią się te pogłosy, te puste echa osobowości, które tyle razy przejęły nade mną władzę.

Zaciągam się Świetlikami i pewną formą melorecytacji. Słuchając całej ich płyty na słuchawkach poczułem, że porusza to najbardziej intymne zakamarki mózgu. Oczywiście nie robi tego w sposób bardzo znaczący, ale jednak działa w jakiś dziwny sposób na inne części mnie. Zupełnie inaczej niż w przypadku reszty muzyki.


I upaść na trawę mokrą
jakby w bezdenną namiętność
i zapomnieć o bólu
zwalczyć w sobie senność.

 

poniedziałek, 29 listopada 2010

Sztukmistrz

Dopiero w czwartek udało mi się dopaść nową płytę L.U.C-a zatytułowaną "PyyKyCyKyTyPff". Jest to pierwsza płyta w polskim rapie, w której wszystkie instrumenty zostały zastąpione przez modulowany, ludzki głos. Oniemiałem, gdy zobaczyłem  ten teledysk .
Przekonany, że ponownie zanosi się na hit, sięgnąłem po całość i nie zawiodłem się. Gościnne występy Abradaba, Rahima i Vienia (co jest dla mnie osobiście zaskoczeniem), niesamowite bity oparte na beatboxie i teksty, które są przesiąknięte humorem, posiadają oczywistą głębie i skłaniają do refleksji nad rzeczami denerwującymi nas codziennie (dogadanka na koniec kawałka "Umiem Internet" jest powalająca, podobnie teledysk do "Kto jest ostatni?")

Podsumowaniem dla całości tego albumu niech będzie jego okładka i seria odzieży oraz coś co otrzymałem dziś mailem. (patrz foto)

To wszystko skłania mnie do myślenia, że Łukasz R. to prawdziwy sztukmistrz, który działa nie tylko na polu muzycznym, ponieważ całością swojej działalności wykracza on daleko poza nią.