" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą światopogląd. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą światopogląd. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 25 września 2014

Burza Rafała

Śmiać mi się chcę, gdy czytam o wielkiej aferze, którą wywołał Ziemkiewicz swoim wpisem na twitterze. Nie spodziewałem się, że w Polsce jest tak wielu ludzi, którzy zwyczajnie tego publicysty nie cierpią i koniecznie chcą mu dopiec.

Nie spodziewałem się, że w Polsce jest tak wielu ludzi, którzy zwyczajnie tego publicysty nie cierpią i koniecznie chcą mu dopiec.
Jak, z własnej winy, zostałem polskim faszystą.

wtorek, 8 lutego 2011

Nieszczęście

My i słońce i nikogo nawet wiatru wokół,
spokój, słońce zachodzące pośród bloków,
uspokajające, daj spokój,
kolejny dzień teatru, za horyzontem pokój.



Nieszczęście jest nieuniknione, ale nie warto tracić czasu na użalanie się nad sobą. Nie wiem po co pozować na kogoś przesadnie wrażliwego z problemami, które w większości są złudzeniem wywołanym przez nieumiejętność radzenia sobie z narastającą rzeczywistością. Nie jestem tchórzem choć mam tchórzliwe myśli, nie jestem beznadziejny choć takiego siebie widzę w lustrze, nie jestem głupi choć takiego siebie słyszę, gdy staram się komuś przekazać moje myśli. Nie jestem Bogiem choć myślę tak o sobie co dzień i na pewno mam to coś szczególnego co pozwoli mi przestać myśleć w ten egoistyczny sposób, który zniechęca do mnie coraz więcej ludzi.
Jestem fałszywy, żyję w otoczeniu pryzmatów rozszczepiających moje osobowości by nikt nie mógł dotrzeć do prawdziwego wnętrza. I nawet jeśli szczerze z kimś porozmawiam to i tak wiem, że są to same kłamstwa bo nie jestem zdolny pokazać komukolwiek całkowitej prawdy, jeśli ona w ogóle istnieje. Wygodniej jest tworzyć rzeczywistość urojoną, która jest dużo doskonalsza od jej pierwowzoru, choć jest to tylko niedoskonała kopia. Niedoskonała, ale zarazem doskonała rzeczywistość, urojona tylko po to by zachować w sobie jakieś resztki racjonalności.
Rzeczywistość, czyli otaczający nasz świat, który jesteśmy w stanie ogarnąć naszą percepcją w jednej chwili, staramy się jakoś uporządkować wartościami, a przecież one są zupełnie nieskuteczne. Nie ma przecież dwóch takich samych uczuć, każdy człowiek czuje inaczej i w inny sposób definiuje swoje wartości. Niestety, największym problemem jest to, że nie definiujemy wartości sami, lecz ulegamy wpływom. To sedno człowieczeństwa, wolność wyboru, lecz z podatnością na manipulacje, zniekształcenia czy urojenia. Gdybym był inny równałbym się z Bogiem...

Teraz wracam myślami do snu, do Boga siedzącego na piaszczystej plaży. Wokół pusto, tylko kilka mew i jedynie człowiek niezwykle podobny do Boga.
Sam na sam z szumem bezkresnego błękitu zwanego Bałtykiem, oddałbym wszystko za to by znaleźć ten spokój, ale wiem, że wtedy straciłbym to co w sobie tak bardzo cenie.

Wciąż słyszę, że marudzę, a ja już zwyczajnie nie wiem. Nikt nie wie.

niedziela, 6 lutego 2011

Definicja...

Warto było czekać do ostatniego numeru...
Fokus jak zwykle buja moje głośniki i myśli. Strasznie się wyluzowałem dzięki niemu.

I jakby na margines schodzi fakt, iż jakieś mądre głowy postanowiły, że drugi kierunek studiów będzie płatny.
Nie mam ochoty pisać jak niskolotny jest to pomysł. Wydaje mi się, że każdy z was ma tą świadomość i jakieś pojęcie o jakości edukacji w naszym kraju. Teraz mogę opowiadać mojemu przyjacielowi, którego wywiało na wyspy, jak to kraj stacza się bo ważniejsze jest to czy: Lecha Kaczyńskiego inwigilowano, czy Ryszard C. rzeczywiście był w Platformie Obywatelskiej, czy Tupolew został zestrzelony.
Tak ogólnie nie macie wrażenia, że chyba ktoś złamał konstytucyjne prawo do równości?

"Dlaczego - jak zakłada reforma - student ze średnią 4,0 (nie uzyskawszy stypendium rektora) będzie musiał zapłacić za studiowanie drugiego kierunku, a inny ze średnią 5,0 (mając to stypendium) już nie?

Student ze średnią 4,0 na kierunku architektura, budownictwo czy lekarskim również będzie mógł studiować na drugim kierunku bezpłatnie, podczas gdy student pedagogiki lub zarządzania będzie musiał uzyskać uzyskać średnią 4,5. Zależeć to będzie od uczelni i ich komisja stypendialnych - jak zdefiniują uprawnienie do nagród rektora za osiągnięcia studentów nauce. Gwarantujemy równy dostęp do studiów bezpłatnych, a w wielu zapisach ten dostęp poszerzamy. Dzięki tym zmianom nastąpi udostępnienie kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu tysięcy dodatkowych miejsc na studiach bezpłatnych dla dobrych maturzystów.

W obecnym systemie nie dostają się oni na studia bezpłatne, ponieważ miejsca blokują starsi koledzy, zapisujący się dla hobby czy przedłużenia studiów na drugi, trzeci czy czwarty kierunek. Po zmianach każdy będzie miał prawo bezpłatnie studiować drugi kierunek, ale musi mieć na tym drugim kierunku dobrą średnią i uzyskać stypendium za osiągnięcia naukowe. To najbardziej sprawiedliwe i motywacyjne podejście."
Fragment wywiadu z panią minister odpowiedzialną za szkolnictwo wyższe.
Tylko drobnego szczegółu brakuje... Że my pchamy się na kolejne kierunki nie z braku zajęcia czy dla hobby, lecz z konieczności bo dziś człowiek z jednym dyplomem to płotka, która szybko ginie na rynku pracy.

Coraz częściej zamykam oczy, jako świadomy i przytomny człowiek mam dosyć bezlitosnego bombardowania rzeczywistości przy pomocy absurdu. Ile mam czekać, ile razy narzekać? Mam dosyć. Żadna partia będąca obecnie w sejmie nie jest przedstawicielem moich poglądów choć wciąż jestem kibicem PO, ale to już nie ma znaczenia. Nikomu nie zależy na przyszłości.

Mamy czas, który trawimy na depresje, na załamywanie rąk. Po niektórych widać to dość szczególnie, a po mnie? Po mnie już tego nie widać bo nie zamierzam się użalać nad sobą i rozmyślać jak bardzo zły jest mój nastrój.

 Fokus - Definicja


Sielanka = Dobra muzyka, dobrzy ludzie, dobry towar.



wtorek, 18 stycznia 2011

Mówią: Ponoć już nie znajdziesz szczęścia tu

Siedzę w domu, jest już kilka minut po północy, przymierzam się do nauki, ale nie mogę przestać myśleć. Miasto wydaje z siebie ten przerażający szum, raz po raz przerywany sygnałem karetki czy radiowozu. Czasem zawyje coś bliżej mi nieznanego i wzbudzi niepokój, bardziej namacalny niż moje rozważania o cierpieniu tego świata.
Ledwie kilka minut temu wyłączyłem telewizor, ale w mojej głowię wciąż pełno obrazów.
Gdzieś pod Poznaniem spłonął samochód z kobietą i dzieckiem w środku. Jak mam czuć się bezpiecznie? Co może czuć ojciec tego dziecka, zapewne mąż kobiety?
W tym czasie w Egipcie, przed siedzibą parlamentu, podpalił się człowiek. Chciał zaprotestować przeciwko wysokim cenom żywności. Niedługo i my je odczujemy, ponieważ bańka inflacyjna narasta na całym świecie. No i będzie nas 7 miliardów, z czego zapewne tylko miliard najedzonych…

Z drugiej strony powódź w Australii kosztować będzie szacunkowo 10 miliardów dolarów (1% ich PKB). Tak, retoryka tego kraju mnie powala. Utopmy się grając w tenisa. Rozumiem, że to wielkie wydarzenie, że ważne zawody i wielu kibiców, ale ludzie giną, straty rosną. Ktoś chyba zgubił rozum gdzieś na tych kortach.
W Japonii spadł śnieg. Średnio metr śniegu (miejscami nawet dwa).
To tak dla przypomnienia bo klimat wciąż się zaostrza. Świat nadal stacza się w dół. My nie stoimy nad przepaścią, my ją pokonaliśmy już dawno, teraz dość łatwo przyjdzie nam się pogodzić z tym, że wszystko co zrobiliśmy jest całkowicie nieodwracalne. Albo gorzej, nagle uświadomimy sobie co zrobiliśmy i zapragniemy to naprawić.
Może nawet to nie nasza wina, może mamy na to zbyt mały wpływ bo jakoś nie wierze w to by gazy cieplarniane mogły zagrozić samej planecie. Zakłócą ekosystem, zniszczą rośliny i zabiją zwierzęta. To tak jakbyśmy zdetonowali bombę w naszym własnym domu. Brzmi bezsensownie, prawda? Kto wysadza własne miejsce zamieszkania? Ten kto myśli, że pod podłogą znajdzie jakieś niewyobrażalne skarby…
W Polsce lodołamacze pracują na Wiśle na odcinku Włocławek – Płock by ocalić zaporę, która pamięta chyba epokę dinozaurów. Mieszkańcy położonego ciut dalej w górę rzeki Wyszogrodu, zostali wydymani przez wszystkich. Sytuacja we wszystkich okolicznych powiatach (od Warszawy do Płocka) jest krytyczna. Spytam, gdzie są ci wszyscy ludzie, co tak obficie pojawia się zapewne dopiero po przerwaniu wałów i zalaniu połowy województwa. Miejcie dalej wyjebane na zwykłych ludzi.
  A no tak. Bo przecież niezmiernie ważna sprawa rozgrywa się w naszym kraju. Prawie rok temu jakiś biało-czerwony samolot spadł na zamglone bagno pod Smoleńskiem. Jako że w naszej naturze tkwi niezadowolenie i podatność na kłótnie, spieramy się do dziś o to dlaczego spadł. Ja rozumiem, że to ważne dla rodzin ofiar, może i nawet mnie to w jakimś stopniu ciekawi, ale co nam da ta odpowiedź? Jako ogółowi? Tupolewami nikt z nas już raczej nie lata, rząd i tak porusza się nowymi maszynami, a BBR już wprowadził procedury bezpieczeństwa (o których wcześniej najwyraźniej zapomniano lub je zwyczajnie olano co nie jest dla mnie żadną nowością).
Boję się, że jakiś demagog wykorzysta tą sytuacje, rzuci parę populistycznych haseł i wywoła piekło pokroju tego co dzieje się teraz w Tunezji. Siedemdziesiąt osiem osób zginęło (78!) prawie stu rannych, tylko dlatego, że nie potrafi dojść do porozumienia. Dzięki tej małej rewolucji kraj pogrąży się w jeszcze większym kryzysie. Swoja drogą urzekła mnie wypowiedź jednego turysty. Niedokładnie cytuje: „Polacy jak zwykle ostatni. Wszystkie hotele puste, ludzie już dawno powyjeżdżali, tylko my zostaliśmy tak długo”. No, ale można to zwalić na naszą nieustępliwość, prawda?

I nawet nie pociesza to, że ludzie znęcający się nad zwierzętami otrzymują wysokie kary. Swoją drogą - 10 miesięcy więzienia za zabicie psa w okrutny sposób, a za posiadanie małych ilości marihuany można dostać rok w zawieszeniu na trzy lata. To tak dla porównania.
I nie pociesza też to, że odnalazł się 5 peron na dworcu w Katowicach. Cóż w nim takiego specjalnego? Cóż, obrósł już legendą, w środowisku fanów kolei to świetny przykład absurdów szerzących się pośród nas dzień w dzień. Dobrze, że jest już materialnym miejscem, a nie tylko wytworem mitologii zawartej w rozkładach jazdy. Teraz jeszcze problem z tym jak trafić na „piątkę”. Istna droga przez mękę. Mam nadzieje, że jednak nie będę tam miał jakiejś przesiadki latem…
Czasem nie mam siły unieść kieliszka i wlać w siebie tą palącą wódkę bo wylewa się ze mnie to cierpienie i świadomość, że to czeka nas wszystkich. W niczym nie jesteśmy lepsi od każdego z tych ludzi. Mimo to gardzimy tym co spotyka innych jakbyśmy niedostatecznie już dali upust naszej arogancji. Kładę się spać, nie mam chęci do nauki, ale nie mam też chęci na sen, wciąż myślę jak to wszystko przeraża i boli, nawet jeśli odczuwam to tylko pośrednio.
Przyjrzyjcie się najlepszym fotografią na świecie. Laureaci World Press Foto, uchwycili swymi aparatami cierpienie, ból, zniszczenie i niezadowolenie zwykłych ludzi. Boję się, że za kilka lat takie obrazki staną się normą. Że zwykli ludzie znów staną się marionetkami w rękach szaleńców, którzy najlepiej się czują stojąc na czele wściekłego pochodu idącego na siedzibę parlamentu. (patrz Węgry parę lat temu).
Przepiękne fotografie natury nijak nie potrafią złagodzić cierpienia bijącego z oczy małoletniego anorektyka…

To wszystko mówi mi: Ponocjusz nie znajdzie szczęścia tu.
Przeczytaj sobie jeszcze raz tytuł notki, a zrozumiesz...

czwartek, 23 grudnia 2010

Wesołych bomb

Zauważyłem, że wszyscy dookoła mnie marudzą na święta. Bo to dużo pracy, bo spęd rodziny do domu, bo to nieszczere okazywanie serdeczności i takie tam. Się zastanawiam - kurczę święta są takimi jakie je sobie urządzimy, skoro spraszamy rodzinę to chyba nie po to by się z nią użalać (ja osobiście lubię jak odwiedzają mnie kuzyni i kuzynki), a jeśli przygotowanie świątecznej wyżerki sprawia nam trudność zawsze można z paru potraw zrezygnować. Ale nie od lat słyszę i widzę to samo, jak ja nienawidzę świąt, nie cierpię ich tej całej sztuczności. Dobra spoko, bądź sobie smutas cały rok, ale choć raz odpuść. Inna sprawa - wydaje mi się że wszyscy ci którzy są tak źle nastawieni tak naprawdę czują się albo samotni w święta albo wyalienowani bo nie cieszą ich drobiazgi.
Mi osobiście świąteczny nastrój podchodzi, unikałem przesycenia świątecznymi dekoracjami czy wymysłami na temat prezentów i teraz jest dobrze poza małym szczegółem - ona jest daleko. Także jestem w pewnym stopniu zadowolony z życia.

Aha tak w ramach przypomnienia, gdy będziesz wpierdalać swojego karpia i łamać się opłatkiem przy "sztucznych uśmiechach" (bo na szczery ciebie już nie stać) nie zapomnij o tym, że niektóre dzieci pod choinkę dostaną pół miski ryżu i kubek brudnej wody, albo pas amunicji do AK-a. Więc życzę:

Wesołych Bomb wszystkim dzieciom trzeciego świata!

wtorek, 14 grudnia 2010

Derealizacja

Nie wiem czy ktoś byłby wstanie spojrzeć na świat w taki sam sposób jak ja. Coraz trudniej jest ominąć zakłamanie. Czasem człowiek czuje się jakby krążył we mgle i tylko przypadek sprawia, że jeszcze śmiertelnie nie zabłądził.
A może nie przypadek, a może Bóg, a może muzyka?
A może miłość?
Tak pytać mogę w nieskończoność, ale w sumie lepsze to niż gładkie prześlizgiwanie się przez życie. Co to za podróż, jeśli niczego nie zobaczysz i niczego nowego nie doświadczysz?


 - Rzeczywistość ma tę jedną, niesamowitą cechę - zawsze wyraźnie różni się od naszych snów. Gorzej, gdy wszystko wydaje się być autentyczne, nawet najbardziej nieprawdopodobne zdarzenia niby zaistniałe zupełnie przypadkiem.

sobota, 11 grudnia 2010

Świetliki

Z każdym kolejnym piwem miałem coraz bardziej dosyć wszelkich trunków, aż doszło do tego - czas sobie odpuścić by nie stoczyć się na sam dół.
Fascynujące jest to jak bardzo mocno wciągnął mnie mój pomysł, myślę, że to efekty moich wcześniejszych postanowień. W końcu uwolnię w sobie prawdziwe ja i już nigdy nie pojawią się te pogłosy, te puste echa osobowości, które tyle razy przejęły nade mną władzę.

Zaciągam się Świetlikami i pewną formą melorecytacji. Słuchając całej ich płyty na słuchawkach poczułem, że porusza to najbardziej intymne zakamarki mózgu. Oczywiście nie robi tego w sposób bardzo znaczący, ale jednak działa w jakiś dziwny sposób na inne części mnie. Zupełnie inaczej niż w przypadku reszty muzyki.


I upaść na trawę mokrą
jakby w bezdenną namiętność
i zapomnieć o bólu
zwalczyć w sobie senność.

 

sobota, 4 grudnia 2010

Filozoficzna groteska

"- Jesteś o cal od śmierci podczas każdego lotu bojowego. Czy można być starszym w twoim wieku? Pół minuty temu zaczynałeś szkołę średnią i rozpięty stanik dziewczyny był dla ciebie bramą raju. O ułamek sekundy wcześniej byłeś dzieciakiem i miałeś dziesięciotygodniowe wakacje, które trwały sto tysięcy lat i jeszcze były za krótkie. Fiut! Tak nam przelatują przed nosem. Czy masz jakiś inny sposób na zatrzymanie czasu? - dokończył Dunbar prawie ze złością.
- Może to i prawda - zgodził się Clevinger niechętnie. - Może długie życie musi być wypełnione przykrościami, jeżeli ma się wydawać długie. Ale komu zależy na takim życiu?
- Mnie - odpowiedział mu Dunbar.
- Dlaczego?
- A masz coś lepszego?"

J.Haller Paragraf 22 
Gdzieś między humorem i czarną groteską ukryte jest celne przesłanie. Polubiłem tą książkę. :)

piątek, 3 grudnia 2010

Najbardziej poszukiwany człowiek świata

Wnioski płynące w wydarzeń ostatniego tygodnia:

1. Nie dąż do prawdy bo możesz w każdej chwili stać się najbardziej poszukiwanym człowiekiem świata, a twoja strona internetowa może zostać zablokowana pod pretekstem "ogromnej ilości ataków hakerskich na domenę".
2. Świat od dobrych 20 lat stoi nad przepaścią, a w zasadzie stacza się już w dół, ku zagładzie.
3. Wszystko co nas otacza jest w pewnym stopniu kłamstwem, w dzisiejszych czasach nikt nie zna prawdy w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie ma prawdy totalnej, jest tylko wielkie kłamstwo, które ma nas skłonić do poszukiwań prawdziwych odpowiedzi. A ich przecież nie ma.

Czy w obliczu tak głęboki, już nieodwracalnych, zmian powinniśmy się czymś przejmować? Powinniśmy się smucić czy po prostu żyć i korzystać z resztek życia? Nie ma sensu stawiać pytań bo odpowiedź jest oczywista - jutra nie ma, lecz pozostańmy optymistami, w końcu mamy jeszcze dzień dzisiejszy, którym możemy się delektować.
Nie mamy już na nic wpływu, nasze życie wtłoczono w schemat systemu. Żyjemy według zasad narzuconych nam przez starszych, robimy to co inni uważają za słuszne, tłumimy w sobie wszelkie wątpliwości. A co jeśli jesteśmy odmienni? Co jeśli mamy własne zdanie, walczymy z systemem i staramy się być niezależni?
Nagle stajemy się samotni, odcinamy się od rzeczywistości bo stoimy poza czymś co wydaje się nam takie sztuczne. Nie oglądamy cieni na ścianie jaskini, lecz wychodzimy z niej i idziemy poznawać świat wypaczony przez różne idee i myśli ludzi tak przecież różniących się od siebie.
Ale nawet jak się buntujemy to i tak nie jesteśmy do końca wolni. Przecież droga buntu też do końca nie jest naszą własną ścieżką. Byli tacy ludzie wcześniej, jeśli świat przetrwa to i tacy ludzie zaistnieją w przyszłości. Więc cóż nam pozostało? Wątpliwości.