Zauważyłem, że wszyscy dookoła mnie marudzą na święta. Bo to dużo pracy, bo spęd rodziny do domu, bo to nieszczere okazywanie serdeczności i takie tam. Się zastanawiam - kurczę święta są takimi jakie je sobie urządzimy, skoro spraszamy rodzinę to chyba nie po to by się z nią użalać (ja osobiście lubię jak odwiedzają mnie kuzyni i kuzynki), a jeśli przygotowanie świątecznej wyżerki sprawia nam trudność zawsze można z paru potraw zrezygnować. Ale nie od lat słyszę i widzę to samo, jak ja nienawidzę świąt, nie cierpię ich tej całej sztuczności. Dobra spoko, bądź sobie smutas cały rok, ale choć raz odpuść. Inna sprawa - wydaje mi się że wszyscy ci którzy są tak źle nastawieni tak naprawdę czują się albo samotni w święta albo wyalienowani bo nie cieszą ich drobiazgi.
Mi osobiście świąteczny nastrój podchodzi, unikałem przesycenia świątecznymi dekoracjami czy wymysłami na temat prezentów i teraz jest dobrze poza małym szczegółem - ona jest daleko. Także jestem w pewnym stopniu zadowolony z życia.
Aha tak w ramach przypomnienia, gdy będziesz wpierdalać swojego karpia i łamać się opłatkiem przy "sztucznych uśmiechach" (bo na szczery ciebie już nie stać) nie zapomnij o tym, że niektóre dzieci pod choinkę dostaną pół miski ryżu i kubek brudnej wody, albo pas amunicji do AK-a. Więc życzę:
Wesołych Bomb wszystkim dzieciom trzeciego świata!