" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą studia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą studia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 9 czerwca 2015

Andrzej Nieuważny

W piątek zmarł najlepszy nauczyciel akademicki z jakim miałem kiedykolwiek do czynienia. Znów tak wyszło, że poruszam temat śmierci.

Gabinet doktora Nieuważnego.


"Gabinet wręcz zawalony książkami, czasopismami i różnego rodzaju pamiątkami z epoki napoleońskiej i nie tylko. Ile książek, tyle zainteresowań - oprócz Napoleona i jego czasów, również I i II wojna światowa "z przyległościami", historia Francji czy historia wojskowości..."
"Nie znosił formalności, cenił konkrety. Prawie zawsze wpadał jak po ogień - krótka piłka i już Go nie było, pędził dalej Emotikon smile . Między innymi do swoich "erasmusów" z Polski i z zagranicy - dobry duch tego programu na WNH UMK. Ale jeśli miał wolną chwilę, to potrafił zajmująco opowiadać o swoich pasjach, zbiorach i odwiedzanych miejscach - jeżeli tak samo prowadził zajęcia, to tylko pozazdrościć Jego studentom... Warszawiak z urodzenia, torunianin z zamieszkania, obywatel świata z powołania - tu Paryż, za chwilę Moskwa, po drodze pierwszowojenne nekropolie w Galicji. Erudyta, tytan pracy naukowej. Zagorzały wielbiciel Napoleona - zobaczyłeś książkę lub artykuł traktujący o czasach Bonapartego, z automatu szukałeś Jego nazwiska jako autora. Takim Go zapamiętam... Dr Andrzej Nieuważny (1960-2015)."

Więcej info:tutaj

niedziela, 7 lipca 2013

Dzięki i trzymaj się cześć...

Adamowi S. za wściekłe pięści węża i sarnie żniwo. Jego narzeczonej, Karolinie G. za kilka dobrych słów i zdrowe podejście do życia. Radkowi S. za to, że nie wkurzył się na mnie za przezwisko jakie mu nadałem, a nawet je polubił. Monice O. za pomoc językową i niedający się zapomnieć śmiech. Alicji W. za sarkazmy i ciężką pracę. Angelice M. za pierwszy rok i pomoc z odnalezieniem się na uczelni. Alicji Ś. za budzenie mnie na popołudniowych zajęciach. Magdalenie C. za niekończące się potoki słów i ciekawe historie z życia. Katarzynie R. za próbę ogarnięcia nas wszystkich. Darii K. za "ciałko" i tych kilka rozmów w autobusach. Kindze J. za kanał sueski i poświęcenie przy realizacji filmu na komunikację. Królowi F. za tych kilka podwózek, notoryczne hejtowanie Bydgoszczy i bycie zajebistym ziomem. Katarzynie K. za pokazanie mi jak bardzo można jarać się czymś co się lubi. Tomaszowi W. za notoryczne rozbawianie mnie do łez, nawet na najnudniejszych zajęciach i za piwo w Bunkrze. Paulinie L. za ostatnią imprezę w Toruniu. Michałowi L. za pierwszy rok, za akademicką zabawę i za pierwszy woodstock. Kamilowi O. za oswajanie nas z zawiłościami uczelnianych przepisów i zasad. Justynie D. za tych kilka imprez z pierwszego roku i zawleczki od piwa. Natalii O. za bycie ostoją racjonalnego rozumowania i kilka celnych szyderstw. Darii K. za przenikliwość, mistrzostwo sarkazmu i szczerą, niczym nie zmąconą, nienawiść do mnie. Annie S. za jedyne, szczere słowa jakie usłyszałem w tym mieście oraz za ogromną przyjemność płynącą z słuchania jak bardzo ktoś nie może mnie znieść. Marcie G. za wspólny egzamin ze starożytnej i nieustępliwość w swojej pasji. Patrykowi W. za zaproszenie na imprezę, piękny zgon na objeździe i ściągę z francuskiego. Annie P. za docinki, sprzeczki i święty spokój w ostatnich miesiącach.
Całej reszcie, nie wymienionej ani z imienia, ani z nazwiska, która skończyła te studia lub nie, za choćby odpowiadanie na moje "hejo", albo "cześć", za ogarnianie tych studiów i za trzy lata wspólnego przeżywania tych samych traum i radości.

Ponadto, Paulinie M., Marcie P., Agnieszce K., Adamowi B. i Monice J. za bycie niesamowitymi ludźmi, za hektolitry piwa i setki wspomnień, za smutne i wesołe historie, za dobre i złe słowa, za wulgaryzmy i superlatywy, za wszystkie ściągi, notatki i materiały, których ja nie miałem, a które od was sępiłem, za bycie w porządku wobec siebie i mnie. Za przyjaźń, która pozwoliła mi jakoś przeżyć te trzy lata. Dziękuję wszystkim wam i każdemu z osobna. Dziękuję serdecznie i za całego serca. Trzymajcie się i cześć.


poniedziałek, 14 stycznia 2013

Trudy studenckiego żywota (1)


Po przeczytaniu szeregu artykułów w gazetach, czasopismach i na portalach informacyjnych, których wydźwięk był dość jednoznaczny (patrz: tutaj lub tutaj), stwierdziłem, że czas bym z własnej perspektywy przedstawił Trudny Żywot polskiego studenta. Część osób pewnie znienawidzi mnie za to co teraz napiszę, ale mam to gdzieś.
***
Generalnie jest źle. Tak mówią wszyscy wokół. Młodzi skarżą się i marudzą, że państwo ich nie wspiera, przez co muszą emigrować w poszukiwaniu pracy, że po ukończeniu szkoły nie czekają na nich ciepłe posady, lecz karkołomny wyścig szczurów po plecach współpracowników. Starszym nie podobają się wartości wpajane młodym, przeraża ich proces ujednolicania uczniów, stawiania na przeciętność i robienia ze studiów czegoś powszechnego, a nie elitarnego.

Obrywa się też społeczeństwu, ze wszystkich stron, że jest konsumpcyjnym molochem, który wkrótce pożre własny ogon, że deprawacja sięga szczytów, że media się sprzedały i zatraciły swoją pierwotną rolę. Tak jak mówiłem, jest źle i najwyraźniej to wina wszystkich (czyli nikogo, right?).

Ja sam wielokrotnie załamywałem ręce nad systemem nauczania, panującym w naszym kraju. Jestem ofiarą jego reform, co trzy lata rzucano mnie do innej szkoły. Przeżyłem gimnazjum, ale nie czuję się z tego powodu jakoś specjalnie dumny, bo przez te trzy lata zrobiłem niewielki postęp. W jakimś filmiku usłyszałem wypowiedź pewnego starego profesora, który powiedział, że studia to teraz takie następne gimnazjum i w zupełności się z nim zgadzam. Większość ludzi przykłada się do pracy na studiach tak samo jak przykładali się do pracy w gimnazjum. A przecież uczelnia wyższa daje ogromne, podkreślę to, ogromne możliwości rozwoju, poszukiwania wiedzy, wymiany myśli, nawrócenia się na inną religię, znalezienia miłości swojego życia, przeczytania książek, których w innym wypadku by się nie tknęło, odwiedzenia miejsc, o których nigdy się nie słyszało. Wreszcie, uniwersytet, tworzy w nas poczucie odrębności, indywidualizmu, który jest teraz tak wyjątkowo cenny, gdy wszystko staje się jednorazowe i, co gorsza, masowe, a znaczenie jednostki jest spychane na margines. To wszystko stoi przed nami, można się spierać w jakiej formie, czy słusznie czy nie, ale jeśli bardzo chce się znaleźć wartości i rozwinąć się w konkretnym kierunku, nic nie stoi na przeszkodzie ku temu, oprócz nas samych.

Mój kierunek nie jest ambitny. Gdybym robił tylko to, co mi zadano, miałbym jeszcze sporo czasu na inne czynności, ale przeważnie to olewam (i w ten sposób mam jeszcze więcej czasu!). Dlaczego? Bo wiem, że to co wyłożą mi profesorowie, tylko w drobnej części przekłada się na praktykę. Ponieważ zdaję sobie sprawę, że nie jestem i nie chcę być w tym najlepszy. Moja ambicja kieruje mnie w stronę tego, co lubię i co mnie satysfakcjonuje, a nie ku przymuszonemu i ogłupiającemu wkuwaniu wszystkiego na pamięć.
Ale znam ludzi, którzy są tytanami pracy. Zgarniają na moim kierunku stypendia naukowe, mają najlepsze oceny i, ogólnie rzecz biorąc, nie wiele im można zarzucić. Nie mogę powiedzieć, że nie mają ambicji, chcą być najlepsi w tym co robią, więc uczą się tych wszystkich głupot praktycznie na pamięć i wykorzystują tą wiedzę na sprawdzianach.
Szkoda tylko, że nie błyszczą nią poza egzaminami. Naprawdę, na niektórych zajęciach w ciągu tych trzech lat, panowała taka cisza, że bałem się oddychać by jej nie zaburzyć swoim sapaniem. Naładowana strzelba jest niegroźnym i ciężkim kawałkiem metalu, jeśli się z niej nie strzela, nie korzysta w sposób właściwy. W jakim celu wchłaniać tak ogromną wiedzę, by później jej nie używać, nie weryfikować i nie rozwijać w ramach dyskusji z wykładowcą, który wie znacznie więcej od nas.

Studia nie uczą otwartości, nie sprawiają, że stajemy się lepszymi ludźmi, że budzi się w nas poczucie sprawy i ostatnie, ukryte pokłady ambicji. Nie, współczesne szkolnictwo uczy nas kombinowania, obijania się i wymigiwania od wszelkich prac i publicznych wystąpień. Wspiera się ludzi przeciętnych, którzy najczęściej pozbawieni są przemyśleń głębszych niż wyniki ostatniego meczu Ligi Mistrzów czy najnowsza promocja w jakimś cHłaMie. Do czego to doprowadziło?

Młodych intelektualistów, romantyków czy ludzi zwyczajnie oczytanych, trzeba szukać ze świecą, albo zaglądać w obskurne miejsca, gdzie ktoś zechciał ich zatrudnić. Nikogo nie obchodzi rola warunków atmosferycznych w bitwie o Waterloo, wielu w dupie ma filozofie Kanta, a Dostojewski to jakiś rusek, który już nie żyje i nie warto się nim frapować. Ubożeje język, gdzie w miejsce rozbudowanych zdań, wpycha się skrótowce lub kolokwializmy z kolokwializmów. I w ten sposób coraz więcej ludzi, włącznie ze mną, nie potrafi mówić poprawnie i regularnie popełnia jawne błędy językowe, które niegdyś uchodziły za gafy, za nietakt, a dziś są dopuszczalne, gdyż nie mamy czasu zwrócić na to uwagę (a może brakuje nam świadomości, bo nikt jej w nas nie wykreował? Skoro coraz mniej ludzi czyta, coraz mniej ludzi zdaje sobie sprawę ze swojej głupoty.)

Ale dobra wracam do rzeczywistości, a tam co?

Jęczenie. Niekończący się odgłos męczarni. Pierwszym powodem do narzekania jest tak BULWA na S, czyli niejaka sesja, której boją się wszyscy leserzy w kraju. Później słucham przez cały styczeń i luty, kiedy, kto i z jakich przedmiotów. Wielu, jak to na Polaczków przystało, opisuje ogrom swojego nieszczęścia wymieniając liczbę publikacji koniecznych do przeczytania lub przekładając swe nieszczęście na ilość stron z notatkami.

Następnie, po nieudanym pierwszym podejściu, zaczyna się marudzenie na poprawki, później poprawki poprawek, warunki i poprawy warunków. I to się tak ciągnie, aż dany delikwent zaliczy upierdliwy przedmiot. Jakoś przed laty, więcej studentów oblewało i rezygnowało ze studiów, bo nie potrafiło sobie dać rady, a dziś? Sami wiecie jak jest. Ledwie marudzenie się skończy, ledwie uda mi się uciec od tych wszystkich niezadowolonych głosów, a nadciągają kolejne egzaminy i wszystko zaczyna się od nowa.

Jestem tym już zmęczony. Zużyty. Co roku jest to samo, stada maturzystów pędzą na studia i podniecają się tym, że będą tak zakuwać, ale przede wszystkim, że będą niezależni od rodziców. I niszczą w sobie wszelkie trwałe pozostałości po jakiejkolwiek odrębności i wypełniają się betonem, bo na tym to polega, na wlewaniu sobie do łba cementu i mieszaniu go z wodą, laną przez kolejnych „profesorów”, którzy poszli na łatwiznę. 


To pewnie nie jest mój najlepszy tekst, lecz zwykłe wylewanie żali, z których niewiele wynika. To czego nie powiedziałem (bo okroiłem ten tekst o jakieś 80%) zostawiam wam. Macie mądre główki, dopiszcie sobie resztę.

wtorek, 7 czerwca 2011

Czerwcowe przemyślenia

Poważnie zastanawiam się nad tym czy nie zostać abstynentem. Tak, wiem jak to nietypowo brzmi, człowiek, który ma za sobą tyle niezapomnianych (zawsze pamiętam każdą imprezę, czy to nie dziwne?), nagle zmienia zdanie i postanawia przestać się upijać.
Tak. Przestaje się upijać. Właściwie to już dawno przestałem. Za każdym razem, gdy wlewam w siebie dużą ilość alkoholu, czuję się bardziej zmęczony niż upojony. Organizm chyba nie może już tego znieść i próbuje mnie jakoś ratować.

Wciąż nie mogę się zebrać do kupy. Mam teraz chwilę wolnego, ale jestem kompletnie pozbawiony sił do pracy nad sobą, albo nad książką. Pliku z pomysłami nie otwierałem chyba od kwietnia. Nie wiem też, kiedy ostatni raz pisałem jakiś tekst ręcznie, całkowicie przesiadłem się na komputer.
Sesja w toku, jak na razie wszystko na 4,0 i tak ma być do końca.

Z innych ciekawych rzeczy - Zareklamuje tutaj mały event, na który ja niestety nie dotrę (tak, tak, mam egzamin tego samego dnia, nawet o zbliżonej porze).

Link do fejsbuczka

Wieczór literacki dwóch młodych poetek... A nie będę się powtarzał, to jest coś czego Marcie po cichu zazdroszczę, ale z drugiej strony jakoś nie widzę siebie czytającego prozę lub poezję na scenie. To nawet nie mieści się w ramach moich snów, a co dopiero marzeń. Także jeśli przypadkiem wiatr skieruje wasz żaglowiec na Brdę to zacumujcie w Starym Porcie i skoczcie na wyżyny. Fakt, lokal ten jest trochę na uboczu (kawałek od centrum i starówki), ale chyba warto, skoro ja polecam, no nie?

Inna sprawa. Brak kasy. Kwestia dotkliwa, którą zawszę poruszam niechętnie. Ostatnio stałem się sknerą co zauważyła moja przyjaciółka. I ma rację niestety, odkąd mieszkam w Toruniu, liczę się z każdą złotówką. Dziś właśnie wpada właściciel po pieniądze, a ja w portfelu mam tylko paragony.
Warszawa swoje kosztowała, mimo i tak niesamowicie niskiej ceny za nocleg (gdybyśmy byli w Kambodży to tamtejsze warunki byłyby nawet luksusowe), straciłem tam równowartość miesiąca w Toruniu.
No tak, ale zaraz koniec, już sesja leci, także zmniejszą się koszty. No, tak, trzeba pomyśleć nad jakąś pracą. Może zapiszę się na kurs barmański, może to coś da. W połączeniu z moją abstynencją może się to okazać strzałem w 10.

niedziela, 6 lutego 2011

Definicja...

Warto było czekać do ostatniego numeru...
Fokus jak zwykle buja moje głośniki i myśli. Strasznie się wyluzowałem dzięki niemu.

I jakby na margines schodzi fakt, iż jakieś mądre głowy postanowiły, że drugi kierunek studiów będzie płatny.
Nie mam ochoty pisać jak niskolotny jest to pomysł. Wydaje mi się, że każdy z was ma tą świadomość i jakieś pojęcie o jakości edukacji w naszym kraju. Teraz mogę opowiadać mojemu przyjacielowi, którego wywiało na wyspy, jak to kraj stacza się bo ważniejsze jest to czy: Lecha Kaczyńskiego inwigilowano, czy Ryszard C. rzeczywiście był w Platformie Obywatelskiej, czy Tupolew został zestrzelony.
Tak ogólnie nie macie wrażenia, że chyba ktoś złamał konstytucyjne prawo do równości?

"Dlaczego - jak zakłada reforma - student ze średnią 4,0 (nie uzyskawszy stypendium rektora) będzie musiał zapłacić za studiowanie drugiego kierunku, a inny ze średnią 5,0 (mając to stypendium) już nie?

Student ze średnią 4,0 na kierunku architektura, budownictwo czy lekarskim również będzie mógł studiować na drugim kierunku bezpłatnie, podczas gdy student pedagogiki lub zarządzania będzie musiał uzyskać uzyskać średnią 4,5. Zależeć to będzie od uczelni i ich komisja stypendialnych - jak zdefiniują uprawnienie do nagród rektora za osiągnięcia studentów nauce. Gwarantujemy równy dostęp do studiów bezpłatnych, a w wielu zapisach ten dostęp poszerzamy. Dzięki tym zmianom nastąpi udostępnienie kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu tysięcy dodatkowych miejsc na studiach bezpłatnych dla dobrych maturzystów.

W obecnym systemie nie dostają się oni na studia bezpłatne, ponieważ miejsca blokują starsi koledzy, zapisujący się dla hobby czy przedłużenia studiów na drugi, trzeci czy czwarty kierunek. Po zmianach każdy będzie miał prawo bezpłatnie studiować drugi kierunek, ale musi mieć na tym drugim kierunku dobrą średnią i uzyskać stypendium za osiągnięcia naukowe. To najbardziej sprawiedliwe i motywacyjne podejście."
Fragment wywiadu z panią minister odpowiedzialną za szkolnictwo wyższe.
Tylko drobnego szczegółu brakuje... Że my pchamy się na kolejne kierunki nie z braku zajęcia czy dla hobby, lecz z konieczności bo dziś człowiek z jednym dyplomem to płotka, która szybko ginie na rynku pracy.

Coraz częściej zamykam oczy, jako świadomy i przytomny człowiek mam dosyć bezlitosnego bombardowania rzeczywistości przy pomocy absurdu. Ile mam czekać, ile razy narzekać? Mam dosyć. Żadna partia będąca obecnie w sejmie nie jest przedstawicielem moich poglądów choć wciąż jestem kibicem PO, ale to już nie ma znaczenia. Nikomu nie zależy na przyszłości.

Mamy czas, który trawimy na depresje, na załamywanie rąk. Po niektórych widać to dość szczególnie, a po mnie? Po mnie już tego nie widać bo nie zamierzam się użalać nad sobą i rozmyślać jak bardzo zły jest mój nastrój.

 Fokus - Definicja


Sielanka = Dobra muzyka, dobrzy ludzie, dobry towar.



niedziela, 16 stycznia 2011

Co kto lubi...

Mam niezmierną ochotę pozbawić niektórych ludzi wszelkiej sposobności do komunikowania się. Dlaczego? Bo nic innego nie robią tylko łażą w kółko i gadają o sesji, jak to oni muszą się uczyć, starać i ogólnie wszelkie temu podobne zwroty, które mają chyba pokazać jak to student ma przejebane.
Wrzucasz na gadu status typu "sesja" i dodajesz nieciekawą minkę? No BULWA jasna, miast się uczyć wolisz wejść na ten spierniczony komunikator i obwieścić światu, że zostałeś ukarany przymusem zaliczania przedmiotów. Wciąż to powtarzam, nie musisz studiować i na szczęście wiem, że za pół roku już takich opisów nie zobaczę. Pewnie zastąpią je inne zwroty typu "w tyrce" lub "zapierdol w pracy/kom".
Ja ogólnie jestem człowiekiem wielkiej wiary. Wiary we własne siły i możliwości. Prawda, mam dość łagodny kierunek i raptem dwa egzaminy i może to jest powód tego, że nie marudzę, ale ludzie czego wy się spodziewacie po dorosłym życiu?
Rachunki się same opłacą? Dzieci same nakarmią? No fakt, zawsze można nie mieć dzieci i żyć na garnuszku rodziców, aż do usranej śmierci.

No, ale to jest dla nas typowe, to w nas wrosło, ta cecha. My musimy być umęczeni przez życie, musimy mieć powód do narzekań. Niby tak ciężko znaleźć szczęście? Mam czasem wrażenie, że każdy z nas je mija codziennie. Tyle, że nie mamy dość odwagi w sobie by stanąć na chwilę i złapać je w ramiona albo w usta. Później chodzą po świecie takie umęczone dusze i patrzą niewesołym wzrokiem, chcą wzbudzić litość czy może w ten sposób poprawiają swoją sytuacje?
Tak, a potem się dziwią i wykrzywiają usta jak widzą moje podejście i nie potrafią zrozumieć czemu ja mam tak na wszystko wyjebane. Może po prostu niektórzy są słabi psychicznie?

Wielka mi BULWA niespodzianka... Sesja...

Ps.
Zdaje sobie sprawę z tego, że teraz ja uskuteczniam marudzenie no ale BULWA ileż można słuchać (i czytać) tych bzdur?

Ps. 2
Zwrot "BULWA" zapożyczony od Kazikowej.