Po przeczytaniu szeregu artykułów w gazetach, czasopismach i na portalach
informacyjnych, których wydźwięk był dość jednoznaczny (patrz: tutaj lub tutaj), stwierdziłem, że czas bym z własnej perspektywy
przedstawił Trudny Żywot polskiego studenta. Część osób pewnie znienawidzi
mnie za to co teraz napiszę, ale mam to gdzieś.
***
Generalnie jest źle. Tak mówią wszyscy wokół. Młodzi skarżą się i marudzą,
że państwo ich nie wspiera, przez co muszą emigrować w poszukiwaniu pracy, że
po ukończeniu szkoły nie czekają na nich ciepłe posady, lecz karkołomny wyścig
szczurów po plecach współpracowników. Starszym nie podobają się wartości
wpajane młodym, przeraża ich proces ujednolicania uczniów, stawiania na
przeciętność i robienia ze studiów czegoś powszechnego, a nie elitarnego.
Obrywa się też społeczeństwu, ze wszystkich stron, że jest konsumpcyjnym molochem, który wkrótce pożre własny ogon, że deprawacja sięga szczytów, że media się sprzedały i zatraciły swoją pierwotną rolę. Tak jak mówiłem, jest źle i najwyraźniej to wina wszystkich (czyli nikogo, right?).
Ja sam wielokrotnie załamywałem ręce nad systemem nauczania, panującym w
naszym kraju. Jestem ofiarą jego reform, co trzy lata rzucano mnie do innej
szkoły. Przeżyłem gimnazjum, ale nie czuję się z tego powodu jakoś specjalnie
dumny, bo przez te trzy lata zrobiłem niewielki postęp. W jakimś filmiku
usłyszałem wypowiedź pewnego starego profesora, który powiedział, że studia to
teraz takie następne gimnazjum i w zupełności się z nim zgadzam. Większość
ludzi przykłada się do pracy na studiach tak samo jak przykładali się do pracy
w gimnazjum. A przecież uczelnia wyższa daje ogromne, podkreślę to, ogromne
możliwości rozwoju, poszukiwania wiedzy, wymiany myśli, nawrócenia się na inną
religię, znalezienia miłości swojego życia, przeczytania książek, których w
innym wypadku by się nie tknęło, odwiedzenia miejsc, o których nigdy się nie
słyszało. Wreszcie, uniwersytet, tworzy w nas poczucie odrębności,
indywidualizmu, który jest teraz tak wyjątkowo cenny, gdy wszystko staje się
jednorazowe i, co gorsza, masowe, a znaczenie jednostki jest spychane na
margines. To wszystko stoi przed nami, można się spierać w jakiej formie, czy
słusznie czy nie, ale jeśli bardzo chce się znaleźć wartości i rozwinąć się w
konkretnym kierunku, nic nie stoi na przeszkodzie ku temu, oprócz nas samych.
Mój kierunek nie jest ambitny. Gdybym robił tylko to, co mi zadano, miałbym
jeszcze sporo czasu na inne czynności, ale przeważnie to olewam (i w ten sposób
mam jeszcze więcej czasu!). Dlaczego? Bo wiem, że to co wyłożą mi profesorowie,
tylko w drobnej części przekłada się na praktykę. Ponieważ zdaję sobie sprawę,
że nie jestem i nie chcę być w tym najlepszy. Moja ambicja kieruje mnie w
stronę tego, co lubię i co mnie satysfakcjonuje, a nie ku przymuszonemu i
ogłupiającemu wkuwaniu wszystkiego na pamięć.
Ale znam ludzi, którzy są tytanami pracy. Zgarniają na moim kierunku
stypendia naukowe, mają najlepsze oceny i, ogólnie rzecz biorąc, nie wiele im
można zarzucić. Nie mogę powiedzieć, że nie mają ambicji, chcą być najlepsi w
tym co robią, więc uczą się tych wszystkich głupot praktycznie na pamięć i
wykorzystują tą wiedzę na sprawdzianach.
Szkoda tylko, że nie błyszczą nią poza egzaminami. Naprawdę, na niektórych
zajęciach w ciągu tych trzech lat, panowała taka cisza, że bałem się oddychać
by jej nie zaburzyć swoim sapaniem. Naładowana strzelba jest niegroźnym i
ciężkim kawałkiem metalu, jeśli się z niej nie strzela, nie korzysta w sposób
właściwy. W jakim celu wchłaniać tak ogromną wiedzę, by później jej nie używać,
nie weryfikować i nie rozwijać w ramach dyskusji z wykładowcą, który wie
znacznie więcej od nas.
Studia nie uczą otwartości, nie sprawiają, że stajemy się lepszymi ludźmi,
że budzi się w nas poczucie sprawy i ostatnie, ukryte pokłady ambicji. Nie,
współczesne szkolnictwo uczy nas kombinowania, obijania się i wymigiwania od
wszelkich prac i publicznych wystąpień. Wspiera się ludzi przeciętnych, którzy
najczęściej pozbawieni są przemyśleń głębszych niż wyniki ostatniego meczu Ligi
Mistrzów czy najnowsza promocja w jakimś cHłaMie. Do czego to doprowadziło?
Młodych intelektualistów, romantyków czy ludzi zwyczajnie oczytanych, trzeba
szukać ze świecą, albo zaglądać w obskurne miejsca, gdzie ktoś zechciał ich
zatrudnić. Nikogo nie obchodzi rola warunków atmosferycznych w bitwie o
Waterloo, wielu w dupie ma filozofie Kanta, a Dostojewski to jakiś rusek, który
już nie żyje i nie warto się nim frapować. Ubożeje język, gdzie w miejsce rozbudowanych
zdań, wpycha się skrótowce lub kolokwializmy z kolokwializmów. I w ten sposób
coraz więcej ludzi, włącznie ze mną, nie potrafi mówić poprawnie i regularnie
popełnia jawne błędy językowe, które niegdyś uchodziły za gafy, za nietakt, a
dziś są dopuszczalne, gdyż nie mamy czasu zwrócić na to uwagę (a może brakuje
nam świadomości, bo nikt jej w nas nie wykreował? Skoro coraz mniej ludzi
czyta, coraz mniej ludzi zdaje sobie sprawę ze swojej głupoty.)
Ale dobra wracam do rzeczywistości, a tam co?
Jęczenie. Niekończący się odgłos męczarni. Pierwszym powodem do narzekania
jest tak BULWA na S, czyli niejaka sesja, której boją się wszyscy leserzy w
kraju. Później słucham przez cały styczeń i luty, kiedy, kto i z jakich
przedmiotów. Wielu, jak to na Polaczków przystało, opisuje ogrom swojego
nieszczęścia wymieniając liczbę publikacji koniecznych do przeczytania lub
przekładając swe nieszczęście na ilość stron z notatkami.
Następnie, po nieudanym pierwszym podejściu, zaczyna się marudzenie na
poprawki, później poprawki poprawek, warunki i poprawy warunków. I to się tak
ciągnie, aż dany delikwent zaliczy upierdliwy przedmiot. Jakoś przed laty,
więcej studentów oblewało i rezygnowało ze studiów, bo nie potrafiło sobie dać
rady, a dziś? Sami wiecie jak jest. Ledwie marudzenie się skończy, ledwie uda mi
się uciec od tych wszystkich niezadowolonych głosów, a nadciągają kolejne
egzaminy i wszystko zaczyna się od nowa.
Jestem tym już zmęczony. Zużyty. Co roku jest to samo, stada maturzystów
pędzą na studia i podniecają się tym, że będą tak zakuwać, ale przede wszystkim,
że będą niezależni od rodziców. I niszczą w sobie wszelkie trwałe pozostałości
po jakiejkolwiek odrębności i wypełniają się betonem, bo na tym to polega, na
wlewaniu sobie do łba cementu i mieszaniu go z wodą, laną przez kolejnych „profesorów”,
którzy poszli na łatwiznę.
To pewnie nie jest mój najlepszy tekst, lecz zwykłe wylewanie żali, z których niewiele wynika. To czego nie powiedziałem (bo okroiłem ten tekst o jakieś 80%) zostawiam wam. Macie mądre główki, dopiszcie sobie resztę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.