"Widziałem najlepsze umysły mego pokolenia zniszczone szaleństwem"
Cały stół w pustych butelkach i popielniczkach. Z laptopa siódmy raz leci Gangnam Style. Koleś stojący naprzeciwko, w śmiesznej koszuli i dziwnym "czymś" na głowie, najwyraźniej próbuje zachować równowagę. Bezskutecznie. Po chwili klei się do podłogi. Głośne rozmowy zlewają się z muzyką. Ktoś pod ścianą mąci jakiejś dziewczynie w głowie, ona się uśmiecha, po chwili znikają za drzwiami. Ludzie krążą, witają się, krzyczą i toną w kolejnych falach konwulsyjnego śmiechu.
W kiblu czuć fekalia. Podłogę zalała jakaś niezidentyfikowana mieszanka wydostająca się z klozetu. Teraz jedynym marzeniem, jest uciec na świeże powietrze.
Dzień się jeszcze nie skończył, a wielu już przysiadło na schodach przed wejściem, by dać odpust wieczysty swoim organom. Dwie dziewczyny nie widzą, że zarzygały sobie buty. Toną w dymie. Powietrze przesiąka zapachem mentolu i drobinami mrozu.
Ktoś przechodzi, trąca łokciem, pyta czy piję, czy mam dziewczynę, czy jestem stąd i, tak w ogóle to, gdzie moje piwo? Nie czeka na odpowiedź, wyciąga z torby czteropak.
Pierdolę, uczę się od jutra.
***
Słyszysz? Ucichł nasz skowyt, który zwykł nieść się ponad horyzontem miasta. To już nawet nie jest płacz, czarna rozpacz czy zwykły strach, lecz tragiczna nicość, w którą popadamy każdego dnia, z każdym kolejnym piwem pitym do dna. Nie ma nas, a w niebo mierzą już tylko kominy. Tylko ktoś wyjątkowo głupi lub bardzo silny, mógłby chwycić się wiary, że wzbudzi ruch w apatycznej młodzieży.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.