My i słońce i nikogo nawet wiatru wokół,
spokój, słońce zachodzące pośród bloków,
uspokajające, daj spokój,
kolejny dzień teatru, za horyzontem pokój.
Nieszczęście jest nieuniknione, ale nie warto tracić czasu na użalanie się nad sobą. Nie wiem po co pozować na kogoś przesadnie wrażliwego z problemami, które w większości są złudzeniem wywołanym przez nieumiejętność radzenia sobie z narastającą rzeczywistością. Nie jestem tchórzem choć mam tchórzliwe myśli, nie jestem beznadziejny choć takiego siebie widzę w lustrze, nie jestem głupi choć takiego siebie słyszę, gdy staram się komuś przekazać moje myśli. Nie jestem Bogiem choć myślę tak o sobie co dzień i na pewno mam to coś szczególnego co pozwoli mi przestać myśleć w ten egoistyczny sposób, który zniechęca do mnie coraz więcej ludzi.
Jestem fałszywy, żyję w otoczeniu pryzmatów rozszczepiających moje osobowości by nikt nie mógł dotrzeć do prawdziwego wnętrza. I nawet jeśli szczerze z kimś porozmawiam to i tak wiem, że są to same kłamstwa bo nie jestem zdolny pokazać komukolwiek całkowitej prawdy, jeśli ona w ogóle istnieje. Wygodniej jest tworzyć rzeczywistość urojoną, która jest dużo doskonalsza od jej pierwowzoru, choć jest to tylko niedoskonała kopia. Niedoskonała, ale zarazem doskonała rzeczywistość, urojona tylko po to by zachować w sobie jakieś resztki racjonalności.
Rzeczywistość, czyli otaczający nasz świat, który jesteśmy w stanie ogarnąć naszą percepcją w jednej chwili, staramy się jakoś uporządkować wartościami, a przecież one są zupełnie nieskuteczne. Nie ma przecież dwóch takich samych uczuć, każdy człowiek czuje inaczej i w inny sposób definiuje swoje wartości. Niestety, największym problemem jest to, że nie definiujemy wartości sami, lecz ulegamy wpływom. To sedno człowieczeństwa, wolność wyboru, lecz z podatnością na manipulacje, zniekształcenia czy urojenia. Gdybym był inny równałbym się z Bogiem...
Teraz wracam myślami do snu, do Boga siedzącego na piaszczystej plaży. Wokół pusto, tylko kilka mew i jedynie człowiek niezwykle podobny do Boga.
Sam na sam z szumem bezkresnego błękitu zwanego Bałtykiem, oddałbym wszystko za to by znaleźć ten spokój, ale wiem, że wtedy straciłbym to co w sobie tak bardzo cenie.
Wciąż słyszę, że marudzę, a ja już zwyczajnie nie wiem. Nikt nie wie.
A skąd wiesz, że to był Bóg?
OdpowiedzUsuńbo miał moją twarz
OdpowiedzUsuńI tylko dlatego?
OdpowiedzUsuńraczej
OdpowiedzUsuńNie rozkmniniam ciebie...
OdpowiedzUsuńKażdy kłamie to jest wspaniałe, bo to świadczy, że ludzie jednak myślą- potrafią wymyślić i przedstawić abstrakcję; twój własnej wyobraźni.
OdpowiedzUsuńRzeczywistość jest tak naprawdę zbyt nudna i brutalna by o niej rozmawiać.
Bóg ma twarz każdego z nas o ile jest.
Cholera, Ponocjusz ta notka podoba mi się wyjątkowo, napisz coś szybciutko jeszcze.