" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



niedziela, 13 lutego 2011

Filip aka Korneliusz Wysocki kontra reszta świata...

Tak! Koniec sesji, wszystko zaliczone na piękne czwóreczki. Teraz jeszcze tylko zaopatrzyć się w nowy plan zajęć, wykorzystać 8 godzin ferii i śmigać do Torunia na drugi semestr. Aha, jeszcze coś ambitnego wrzucić na bloga.


Jak źle jest ze mną? Bardzo, granice depresji pokonałem już dawno, dopadła mnie też niemoc twórcza. Jedynie pogoda poprawia mi nastrój. Tak piękne chmury na błękitnym niebie mogę oglądać godzinami. Szkoda, że w samotności z którą nie mogę się dogadać. Z nikim nie mogę się dogadać i chyba nic w tym dziwnego bo każdy z nas ma w życiu takie okresy, jakby cały świat sprzysiągł się przeciwko nam. Z drugiej strony są to zazwyczaj najbardziej płodne okresy twórczości, wiadomo, cierpienie motywuje, jeśli ktoś ma podobnie jak ja, czyli przelewa żale na kartkę, to najlepiej idzie mu to wtedy, gdy jest osaczony przez problemy.
Zastanawiające jest to czy przypadkiem w naszych głowach nie doszło do niekontrolowanej zmiany i teraz by stworzyć cokolwiek musimy się unieszczęśliwiać i dołować. Może jest w tym sens, filozofia marudzenia, generacja nic i temu podobne. Może jest jakaś ukryta głębia w wywyższaniu się, stawianiu ponad ogół, byciu przesadnym erudytą czy nawet snobem. Ja nie widzę w tym nic zajebistego, nie chce być przesadnie wrażliwym, nie chcę mieć wnętrza, które nie pozwala mi zasnąć, nie chce wypracowywanego latami sumienia i własnego wyczucia co do moralności mych czynów. Tak wiele rzeczy dzieje się poza moją świadomością, ale i tak zbyt wiele czuje, zbyt wiele doświadczam i zbyt wielu rzeczy wyrzekam się przekonany o słuszności własnego punktu widzenia.
Może ma racje Gombrowicz, że od "gęby" nie da się uciec, ale ja jestem niepokorny i wierze, że mogę być całkowicie niezależny. Jak zwykle wątpię w to, gdy tylko mocniej zaboli czyjaś obelga lub gdy ktoś zignoruje mnie całkowicie.

Przyznajmy szczerze - każdy chciałby być wrażliwym człowiekiem z duszą romantyka, tacy ludzie znacznie bardziej doświadczają życie. dlatego tyle snobów stąpa po ziemi.
Każdy chciałby czuć jak najwięcej, nawet jeśli byłoby to cierpienie i ból. To jest główny problem wszystkich naszych poczynań - chcielibyśmy, ale z jakiejś przyczyny nigdy naszych planów nie zamienimy w czyny.

Naprawdę nie da się napisać kilku wersów w starym dobrym stylu? Nie ma w nas ani grama nadziei czy miłości? Czy poezja nie jest już rejestrem wyższych uczuć? Jeśli nadal nim jest to dlaczego zapisujemy tylko rozpacz i cierpienie?
Pisałem wiersze, niekiedy zdarza mi się to jeszcze stworzyć jeden lub dwa gdzieś na marginesie notatek czy w autobusie między miastami. Może nie jestem w tym najlepszy, może nie używam modnych form, może nie potrafię zawrzeć myśli w pięciu słowach rozsianych po 40 wersach, może moja energia ma być spożytkowana na coś dużo bardziej okazalszego?
Może mam dotrzeć do każdego, a nie tylko do tych którzy potrafią wczuć się w zawiłe metafory? Może mam działać na przekór, pisać radosne słowa by odczarować rozpacz? Czy tylko ja jestem dostatecznym optymistą?
Zabije nas: ignorancja ludzi, którym nie powinno być wszytko jedno; rozpacz ludzi, którzy powinni nas pocieszać; snobizm ludzi, którzy powinni stać w cieniu; nienawiść ludzi, którzy powinni kochać; miłość ludzi, którzy nie powinni kochać; dobitna monotonia zdarzeń i znaczeń. Zginiemy bo wyschnie rzeka postrzegań, z której piło już tyle pokoleń, a my, jakby na przekór, zasypujemy ją. Zginiemy, wypalimy się, damy się zniszczyć innym lub popełnimy samobójstwo wyczuwając (sic!) w tym najlepsze wyjście.
Zwykliśmy, my młodzi, ufać uczuciom wtedy gdy powinno się ufać rozumowi i odwrotnie i jeszcze w całej naszej podłości, gdy już uświadomimy sobie ten błąd, zrzucimy odpowiedzialność na przodków, którzy nie wpoili nam tego jak należy postępować. Snobizm i przewrażliwienie sięgną szczytu.

A przecież tak niewiele trzeba. Gram szczęścia raz dziennie. Mały uśmiech na przystanku w zimny dzień, małe piwo w toruńskim Carpe Diem, krótka rozmowa z matką czy przyjacielem. Może mały całus skradziony jakieś koleżance lub nowy rozdział dopisany do starej opowieści. Wszystko jest w naszych głowach i aż trudno uwierzyć, że tak łatwo się tam mieści.

3 komentarze:

  1. "Każdy chciałby być wrażliwym człowiekiem z duszą romantyka, tacy ludzie znacznie bardziej doświadczają życie"- uważam, że taki człowiek w erze Facebooka i Youtuba nie ma szans na przetrwanie :)

    Gratuluję zaliczenia egzaminów, mi też się udało, następny semestr już za parę minut.

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak przypuszczałem, że jestem skazany na zagładę...

    OdpowiedzUsuń
  3. Na komentarze odpiszę najszybciej, jak tylko znajdę czas, dobrze? Dziś oprócz,że i jego nie mam za dużo, to i myśli nieodpowiednie :).

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.