" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą społeczeństwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą społeczeństwo. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 13 października 2014

Ja postrzegam to inaczej

W niedziele widziałem staruszkę dokarmiającą osiem kotów na tyłach Domu Technika. Nie było w tym nic niezwykłego, robiła to już któryś raz, podobnie jak kilka innych osób z okolicy, przedkładających własny dostatek i siły, nad dobro innych istot.
Z naprzeciwka szła typowa, polska rodzina. Ojciec, matka i córka. Młoda, zauważywszy kocie stado, zaczęła je radośnie przeliczać, natomiast jej rodzice mówić, niby do siebie, ale dość głośno bym wszystko słyszał, co myślą na temat całej tej sytuacji.
"Po co ona je dokarmia? Przez takie kobiety tylko te koty się mnożą, a pożytku z nich żadnego. Sama nie ma co do garnka włożyć, a jeszcze kotom kupuje żarcie...".
Najbardziej niezadowolony był mężczyzna. Zwróciłem mu uwagę, że są służby, które dbają, by populacja tych zwierząt w mieście była na jednolitym poziomie, poprzez stopniową kastrację. Nie znalazł w sobie odwagi by mi odpowiedzieć, tylko burknął coś pod nosem.

Rodzina poszła dalej, odprowadziłem ich wzrokiem. Byli radośni, roześmiani, kobieta wtulała się w mężczyznę, a ich córeczka radośnie podskakiwała dwa kroki przed nimi. Mężczyzna nawet nie spostrzegł, że właśnie wdepnął w ogromne, psie gówno.

poniedziałek, 8 września 2014

Reklamo - daj żyć!

Od kilku dni mam stały dostęp do telewizji, więc czasem, skacząc po kanałach, natykam się na reklamy. Niektóre w inteligentny sposób zachęcają do zakupu samochodu, inne humorystycznie reklamują sprzęt elektroniczny lub sportowy. Jednak znacząca większość reklam to gówno. Jakie są tego skutki?

Świat pokochał telewizję i reklamę. Jakie są tego skutki?
Świat pokochał telewizję i reklamę. Jakie są tego skutki?

niedziela, 27 października 2013

Kultura miejska

Dużo się mówi o kulturze miejskiej, o wychodzeniu z galerii na ulice. Na szarych murach powstają kolorowe murale, pomiędzy przechodniami można spotkać muzyków, grajków lub performerów. Ostatnio nawet rzeźby lubią pojawiać się w nieoczekiwanych miejscach - patrz tutaj. Jednak cały ten wysiłek może okazać się daremny, ponieważ zapomnieliśmy o drobnym szczególe.

wtorek, 26 marca 2013

Penisologia

Ostatnio w naszym kraju niepokojąco wiele zjawisk oscyluje wokół męskiego przyrodzenia. Najgłośniej ten temat poruszyła dyrektorka T8D, zapewne zaniepokojona decyzją konklawe o wyborze argentyńskiego kardynała na papieża, nazywając go "zwykłym chujem". Widocznie oczekiwała, że na balkonie pojawi się kobieta.
Nie będę wdawał się w szczegóły tej wypowiedzi. Nie zamierzam też rozwodzić się wokół "listy chujów" ukutej przez Ziemkiewicza 1,  bo generalnie całe to zamieszanie, jest wodą na młyn, a media doskonale zdają sobie z tego sprawę i sztucznie rozdmuchują problem.

Mnie intryguje coś innego. Od kiedy staliśmy się takim wulgarnym narodem, że nie potrafimy już wypowiedzieć się publicznie w kulturalny sposób?
Nie mam tutaj na myśli ludzi o znikomej przepustowości umysłowej, którzy nie uznają tradycyjnych przecinków i zmuszają nas do wyłapywania sensu wypowiedzi spomiędzy kurw, chujów i pierdolców. Raczej chodzi mi o ludzi, uznających się za elity społeczne, za kogoś wyżej sytuowanego ze względu na wiedzę, którą przecież z ogromnym wysiłkiem gromadzili przez te wszystkie lata swojej bogatej działalności artystycznej czy naukowej.

Polityka jest brudna, pełna zawiści, zazdrości i matactw, przez co dla ludzi obserwujących ją z boku jest wybitnie odrzucająca, a dla aktywnie w niej uczestniczących, nadzwyczajnie odurzająca. Ale przecież nie tylko tam padają ostre słowa.

Przeglądając internet natknąłem się na tekst, który ktoś nazwał wierszem i zatytułował "chujem piszę wiersze" 2. Pomijam wszelkie walory artystyczne tego tekstu, bo się na nich nie znam (dość powiedzieć, że mnie nie urzekł). W komentarzach pod tekstem przeczytałem kilka zdań, tak pobieżnie by nie tracić czasu i doszedłem do wniosku, że albo poziom dyskusji literackich drastycznie spada, albo przespałem jakąś epokę i do głosu dochodzą obecni uczniowie gimnazjów, ze swoim unikalnym slangiem i mnogością zróżnicowanego słownictwa.

Rozumiem, gdy wulgaryzmy służą dosadnemu podkreśleniu wagi jakiegoś problemu lub gdy osoba, która ich używa, robi to z całą stanowczością i świadomością, że wstępuję na niepewny grunt.
Tak było w wypadku Władysława Frasyniuka, który już dwukrotnie zasłynął tym, że posłużył się w telewizji wulgarnymi zwrotami 3 i 4.
Jeśli już przeklinać to umiejętnie i z sensem, a nie  jak szczeniaki z pod bloku.


by Kazikova



Do tego wszystkiego dochodzi zjawisko, przez które obawiam się myśleć krytycznie o homoseksualistach. Bardzo wiele znanych osób eksperymentowało seksualnie z obojgiem płci, spora część z nich jest zadeklarowanymi homoseksualistami. Widząc SOKO całującą się ze swoją partnerką, nie mam złych myśli, nie wpieniam się, nie przeraża mnie to, jest mi to obojętne, a nawet cieszą się moje oczy, mogące obserwować tak wspaniałą miłość 5.

Jednak moja postawa jest zła, bo uważam, że lada moment zostaniemy przytłoczeni przez falę gejowskiej propagandy, która wpoi w nas właściwe postępowanie. Prawdopodobnie reprezentuję zdanie większości polaków, że homoseksualiści mają prawo być z kim chcą i samodzielnie decydować o swojej orientacji. Przeraża mnie jednak to w jakim stopniu cała przestrzeń publiczna jest stopniowo pochłaniana przez ich propagandę. Nie musicie mnie utwierdzać, ja wiem, że jesteście spoko, że niczym się ode mnie nie różnicie. Nie musicie na mnie krzyczeć z plakatów, czy maszerować pod moim domem, bo ja jestem z wami, macie prawo kochać tak jak chcecie. Ale nie uważam, że wasze "problemy" są tak wielkie, że muszą mieć specjalne miejsce w sferze publicznej dyskusji i że należy się nad nimi rozwodzić przez kilka wieczorów na antenie największych stacji.

Świat się zmienia. Ludzie argumentują mi, że przecież kiedyś leworęcznych uważano za wynaturzenie. Wtedy odpowiadam, że mi jest obojętne czy ktoś jest prawo czy lewo ręczny, już nawet na to nie zwracam uwagi, lecz jeśli w dłoni dzierży broń i w jakiś sposób mnie szantażuje, zaczynam się bać. Wydaje mi się (nie mam pewności co do tego), że leworęczni nie domagali się głośno praw, nie protestowali, domagając się równego traktowania. Po prostu w którymś momencie nauka powiedziała, że jest to całkowicie naturalne i w żaden negatywny sposób nie wpływa na czyjś rozwój. Co do homoseksualizmu zdania nadal są podzielone.
Istnieje pojęcie homofobii, czyli strachu przed osobami homoseksualnymi. Ja stworzyłbym pojęcie lęku przed oskarżeniem o homofobię. Poza tym mam obawy, że któregoś dnia obudzę się i nie będę wiedział, czy nadal lubię kobiety, czy może jednak chłopców.


Nie wiem czy komuś czegoś brak, że w mediach dudni się ciągle o penisach, że na murach ludzie malują ten prosty znak. Może nasze społeczeństwo ubożeje intelektualnie, skoro potrafimy się porozumiewać jedynie za pomocą rynsztokowego dialektu. Nie jestem zwolennikiem gładkiego języka, cenię dobitne, proste słowa, które mogą wyrządzić tyle dobrego, co i szkód. Zupełnie jak skalpel, jeśli trzyma go chirurg, może zdziałać cuda, jeśli bawi się nim ktoś nieodpowiedzialny, módlmy się. Jednak jak długo można mówić do kogoś w taki sposób?

Czyżbyśmy żyli w kraju frustratów?




wtorek, 15 maja 2012

Ogrodzone miasto

Lato, pod postacią ogródków piwnych, wyrosło na toruńskiej starówce. Nie jest tak źle jak w Gdańsku, chodnikami nadal da się przejść i nie wpaść na ludzi idących z naprzeciwka, ale kolorowe parasole coraz bardziej szpecą, przynajmniej mój własny, obraz gotyckich zabytków.
Rozumiem dlaczego powstają tego typu rzeczy, przecież nie ma nic lepszego niż zimne piwo na świeżym powietrzu, gdy w mieście znowu upał gości, jednak przeraża mnie to z jaką częstotliwością powstają nowe miejsca pozwalające na spożywanie alkoholu pod parasolami. To Justyna zwróciła moją uwagę na ten temat, a spacerując z nią po toruńskim Starym Rynku, nie mogłem się z nią nie zgodzić.

Nasze społeczeństwo nie dorosło jeszcze do legalnych narkotyków jak i prawa do publicznego spożywania niskoprocentowych alkoholi. Nie dorosło też do tego by dbać o dobra jakie pozostawiła nam historia. Tak niewiele przetrwało po naszych przodkach, a ci którzy nadal są żywymi świadkami historii nie otrzymują od nas tego na co zasłużyli. Nasze społeczeństwo nie zna pojęcia szacunku do drugiego człowieka. Przyznajmy to otwarcie, każdy z nas był choćby raz świadkiem chamstwa jakie szerzy się wśród młodych względem starszych pasażerów komunikacji miejskiej.

W autobusach nie ma miejsca na szacunek, ale za to na zabytkowych i reprezentacyjnych budynkach i kamienicach jest sporo miejsca na szerokie bilbordy i kolorowe loga firm, których siedziby ulokowały się gdzieś w pobliżu. Nasz kraj jest biedny. Widać to świetnie na przykładzie rozlicznych budynków, których piękno wyparowało przez okres PRL-u i teraz nie ma środków by nadać im piękny wygląd, a co dopiero pierwotny zamysł architektoniczny. Rozliczne pałace, wille lub kamienice z przed wojny stoją i sypią tynkiem na przechodniów bo właściciele nie mają środków finansowych i prawnych by móc odnowić część naszego dziedzictwa.

Chciałbym za dwadzieścia lat móc pokazać swoim dzieciom cudowne zabytki architektury, które rozsiane są po zaułkach wielkich miast. Pokazać, czy raczej zachęcić kilkoma przykładami by dalej same poszukiwały małych cudów stworzonych przez człowieka. Przy tej myśli warto się zastanowić, czy przypadkiem nie jestem jednym z nielicznych młodych ludzi, którzy lubują się w spacerach po zakamarkach wielkich miast, w poszukiwaniu czegokolwiek, co posiadało lub nadal posiada, jakąś skrytą wartość estetyczną? Patrząc i nawiązując do swojego poprzedniego postu zaczynam się zamartwiać bo w czasach śmieciowej kultury i dominacji mediów masowych, ciasne zaułki pachnące kałużami nie są zbyt kuszące. Mają potężną konkurencję w postaci łatwo przyswajalnej sztuki. Mam nadzieję, że Andy W. płonie za to w piekle. (Przypomniałem sobie, że muszę napisać w następnym poście dlaczego nie lubię Warhola).

Dobra dajmy już spokój temu wszystkiemu. Wyżaliłem się.

Czy wspominałem już, że kocham swój widok z okna? Zazieleniło się, a w parku, niedaleko ronda Herberta, w trawie hasają ze dwa tuziny ptaków najróżniejszych gatunków. Będąc zakochanym, człowiek jakby mocniej odbiera wszystkie bodźce z zewnątrz. No i wspólne przeżywanie różnych rzeczy tak mocno mnie cieszy. Do tego wszystkiego dochodzi fakt, że zaczynam się rozpisywać, wchodzi mi nawyk formułowania kompletnych myśli i zamykania ich ładnymi zwrotami.

Z twierdzy Toruń, która pomimo lat pokoju, nadal lubi się grodzić, pozdrawiam wszystkich upojonych majowym ochłodzeniem.