Ostatnio w naszym kraju niepokojąco wiele zjawisk oscyluje wokół męskiego przyrodzenia. Najgłośniej ten temat poruszyła dyrektorka T8D, zapewne zaniepokojona decyzją konklawe o wyborze argentyńskiego kardynała na papieża, nazywając go "zwykłym chujem". Widocznie oczekiwała, że na balkonie pojawi się kobieta.
Nie będę wdawał się w szczegóły tej wypowiedzi. Nie zamierzam też rozwodzić się wokół "listy chujów" ukutej przez Ziemkiewicza 1, bo generalnie całe to zamieszanie, jest wodą na młyn, a media doskonale zdają sobie z tego sprawę i sztucznie rozdmuchują problem.
Mnie intryguje coś innego. Od kiedy staliśmy się takim wulgarnym narodem, że nie potrafimy już wypowiedzieć się publicznie w kulturalny sposób?
Nie mam tutaj na myśli ludzi o znikomej przepustowości umysłowej, którzy nie uznają tradycyjnych przecinków i zmuszają nas do wyłapywania sensu wypowiedzi spomiędzy kurw, chujów i pierdolców. Raczej chodzi mi o ludzi, uznających się za elity społeczne, za kogoś wyżej sytuowanego ze względu na wiedzę, którą przecież z ogromnym wysiłkiem gromadzili przez te wszystkie lata swojej bogatej działalności artystycznej czy naukowej.
Polityka jest brudna, pełna zawiści, zazdrości i matactw, przez co dla ludzi obserwujących ją z boku jest wybitnie odrzucająca, a dla aktywnie w niej uczestniczących, nadzwyczajnie odurzająca. Ale przecież nie tylko tam padają ostre słowa.
Przeglądając internet natknąłem się na tekst, który ktoś nazwał wierszem i zatytułował "chujem piszę wiersze" 2. Pomijam wszelkie walory artystyczne tego tekstu, bo się na nich nie znam (dość powiedzieć, że mnie nie urzekł). W komentarzach pod tekstem przeczytałem kilka zdań, tak pobieżnie by nie tracić czasu i doszedłem do wniosku, że albo poziom dyskusji literackich drastycznie spada, albo przespałem jakąś epokę i do głosu dochodzą obecni uczniowie gimnazjów, ze swoim unikalnym slangiem i mnogością zróżnicowanego słownictwa.
Rozumiem, gdy wulgaryzmy służą dosadnemu podkreśleniu wagi
jakiegoś problemu lub gdy osoba, która ich używa, robi to z całą
stanowczością i świadomością, że wstępuję na niepewny grunt.
Tak było w wypadku Władysława Frasyniuka, który już dwukrotnie zasłynął tym, że posłużył się w telewizji wulgarnymi zwrotami 3 i 4.
Jeśli już przeklinać to umiejętnie i z sensem, a nie jak szczeniaki z pod bloku.
Do tego wszystkiego dochodzi zjawisko, przez które obawiam się myśleć krytycznie o homoseksualistach. Bardzo wiele znanych osób eksperymentowało seksualnie z obojgiem płci, spora część z nich jest zadeklarowanymi homoseksualistami. Widząc SOKO całującą się ze swoją partnerką, nie mam złych myśli, nie wpieniam się, nie przeraża mnie to, jest mi to obojętne, a nawet cieszą się moje oczy, mogące obserwować tak wspaniałą miłość 5.
Jednak moja postawa jest zła, bo uważam, że lada moment zostaniemy przytłoczeni przez falę gejowskiej propagandy, która wpoi w nas właściwe postępowanie. Prawdopodobnie reprezentuję zdanie większości polaków, że homoseksualiści mają prawo być z kim chcą i samodzielnie decydować o swojej orientacji. Przeraża mnie jednak to w jakim stopniu cała przestrzeń publiczna jest stopniowo pochłaniana przez ich propagandę. Nie musicie mnie utwierdzać, ja wiem, że jesteście spoko, że niczym się ode mnie nie różnicie. Nie musicie na mnie krzyczeć z plakatów, czy maszerować pod moim domem, bo ja jestem z wami, macie prawo kochać tak jak chcecie. Ale nie uważam, że wasze "problemy" są tak wielkie, że muszą mieć specjalne miejsce w sferze publicznej dyskusji i że należy się nad nimi rozwodzić przez kilka wieczorów na antenie największych stacji.
Świat się zmienia. Ludzie argumentują mi, że przecież kiedyś leworęcznych uważano za wynaturzenie. Wtedy odpowiadam, że mi jest obojętne czy ktoś jest prawo czy lewo ręczny, już nawet na to nie zwracam uwagi, lecz jeśli w dłoni dzierży broń i w jakiś sposób mnie szantażuje, zaczynam się bać. Wydaje mi się (nie mam pewności co do tego), że leworęczni nie domagali się głośno praw, nie protestowali, domagając się równego traktowania. Po prostu w którymś momencie nauka powiedziała, że jest to całkowicie naturalne i w żaden negatywny sposób nie wpływa na czyjś rozwój. Co do homoseksualizmu zdania nadal są podzielone.
Istnieje pojęcie homofobii, czyli strachu przed osobami homoseksualnymi. Ja stworzyłbym pojęcie lęku przed oskarżeniem o homofobię. Poza tym mam obawy, że któregoś dnia obudzę się i nie będę wiedział, czy nadal lubię kobiety, czy może jednak chłopców.
Nie wiem czy komuś czegoś brak, że w mediach dudni się ciągle o penisach, że na murach ludzie malują ten prosty znak. Może nasze społeczeństwo ubożeje intelektualnie, skoro potrafimy się porozumiewać jedynie za pomocą rynsztokowego dialektu. Nie jestem zwolennikiem gładkiego języka, cenię dobitne, proste słowa, które mogą wyrządzić tyle dobrego, co i szkód. Zupełnie jak skalpel, jeśli trzyma go chirurg, może zdziałać cuda, jeśli bawi się nim ktoś nieodpowiedzialny, módlmy się. Jednak jak długo można mówić do kogoś w taki sposób?
Czyżbyśmy żyli w kraju frustratów?

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.