Często bywam niepoważny, roztrzepany lub zwyczajnie przygłupi. W tym co robię i jak myślę bez przerwy brakuje sensu i porządku. Coraz rzadziej coś mnie wzrusza i przejmuje, zupełnie jakbym wznosił wokół siebie barierę podążając za myślą, że człowiek wrażliwy to ktoś słaby i przez to niezdolny do odniesienia sukcesu.
Pisali o niej tutaj,
Agata przyjechała do nadmorskiego parku na Brzeźnie na swoim żółtym rowerze. Ktoś znalazł ją później zagrzebaną w stercie liści. Ktoś (lub ona sama) dźgnął ją nożem. W miejscu, gdzie do tego doszło, ktoś postawił brzozowy krzyż i umieścił skromną tabliczkę. Ludzie spontanicznie znoszą tam kwiaty.
Później, 16 kwietnia znaleziono tam kolejne ciało. Tym razem ojciec zamordował swoją pięcioletnią córkę. Pewnie o tym słyszeliście, feralne miejsce, było w tym roku świadkiem już dwóch tragedii z udziałem małoletnich.
Ludzie zadają sobie pytania i spacerują po okolicy w zadumie, co, stopniowo, przekształca malowniczy park, w swego rodzaju cmentarz.
Spacer po tej okolicy zostawia w głowie cholerny niepokój. Jest coś pięknego w tych wszystkich zniczach, pluszowych zabawkach i świeżo ściętych kwiatach. To pokazuje, że drzemie w nas jeszcze empatia, że nie uodporniliśmy się całkowicie na ludzkie nieszczęście.
Zwrot "Zabójstwo w Brzeźnie" padało ostatnio tyle razy, że zacząłem się zastanawiać co jest nie tak z tym miejscem.
I nie mogę tego odgadnąć. Nie wiem nawet czy jest sens nad tym się zastanawiać. Takie rzeczy dzieją się ciągle i wszędzie, a my, pozostali jeszcze przy życiu, musimy jedynie pamiętać o tych, którzy odeszli. Cała reszta to niepotrzebna gadanina.
Boli mnie bezsilność, ale jednocześnie cieszę się, że nie tylko ja tak mam.




Czuje nienasycenie artykułem, F.
OdpowiedzUsuńWiem, bo mało napisałem. Ten wpis to raczej hołd dla zamordowanych dziewczynek.
Usuń