Powonienie na pewno jest czymś pierwotnym. Z powodu choroby, która okaleczyła mi ten zmysł w dzieciństwie, nie poznałem wielu zapachów towarzyszących okresowi dojrzewania. Teraz, gdy próbuję leczyć tę nieznośną przypadłość, poznaję świat na nowo.
Kicham od dziecka. Od przedszkola, mówiąc dokładniej, muszę zawsze mieć przy sobie chusteczki. Z tego okresu pamiętam niewiele, prócz mojej słabej odporności, która notorycznie zwalała mnie z nóg i twarzy kolegów, z którymi przyszło mi później dorastać.
Mimo to specyficzny, słodkawy zapach, który unosił się we wnętrzu przedszkolnych sal, utkwił mi w głowie do dnia dzisiejszego, gdy, zapewne jakiś zupełnie przypadkowy składnik powietrza, ponownie pobudził właściwe połączenie w mózgu.
Z początku pomyślałem, że to głupota. Nie byłem pewien, czy wtedy czułem jeszcze zapachy. W dodatku mogłem przypuszczać, że to co poczułem odnosi się do jakiegoś innego okresu mojego życia, bo przecież nie straciłem tego zmysłu całkowicie. Był on jedynie mocno upośledzony, okrojony i niezdolny do uchwycenia drobnych subtelności.
Ale nabrałem pewności, kopiąc na zapleczu umysłu w poszukiwaniu powiązanych wspomnień. Wśród kilku, poszarpanych scen z tamtego życia, utrwalił się też skrawek wspólnego obiadu i kompotu stojącego na stole.
Trochę przeraża mnie to, że bez trudu odnajduję wspomnienie z przed piętnastu lat, a mam problem, żeby zapamiętać tych kilka rzeczy, które muszę kupić w sklepie dwie przecznice dalej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.