J.
Niektórzy
zaczynają listy od przypomnienia jakiejś sympatycznej sytuacji z przed lat. Dla
nas nie ma czasu, który by nas poprzedzał, bo od zawsze trwamy w teraz i jakoś
nie mamy odwagi uganiać się za wtedy.
Może
powinienem ująć to w nawias, albo przynajmniej przemyśleć dokładniej, skoro
stawiam tak śmiałe tezy, bez wcześniejszej konsultacji z wewnętrznym organem decyzyjnym?
Cokolwiek
bym pomyślał, nic nas nie odmieni, nasze nastawienie do świata wydaje mi się
idealnym stanem zawieszenia, zdolnym do przetrzymania każdej wichury, jaką mogą
zaserwować nam nasi bliźni. Tak, zupełnie nie mam wiary w ich pozytywne
intencje względem nas, bo widzisz, jesteśmy skażeni naszym odmiennym podejściem
do wielu spraw. To wszystko kłuje w oczy, razi i pali tych, co wierzą, że jedna
jest tylko droga, ta słuszna ścieżka, i to oni nią podążają.
Każdy
chce dokądś zmierzać, wyznacza sobie rozmaite cele. Ale ilu posiadło zdolność
chodzenia, a ilu uroiło ją sobie?
F.
***
J.
Przed
chwilą stało się coś dziwnego. Zmyśliłem kobietę w autobusie. Zmyśliłem ją od
początku, od podstaw. Kawałek po kawałeczku.
Zdziwiłabyś
się ile skomplikowanych elementów jest w takim niepozornym człowieczku, jak
typowa starsza pani przemieszczająca się pomiędzy naszymi wymiarami. Wiecznie podkrążone
i niewyspane oczy, cera pozbawiona jakichkolwiek znamion piękna, za to usiana
bliznami po brodawkach, pryszczach i rozmaitych guzach. Albo siwe włosy
upchnięte pod beretem, których skrawki obumierają na krawędzi płaszcza. Albo
usta i zęby, które wyniszczyły choroby i połączenie tlenu z nikotyną.
A
dłonie, zapytasz, co z dłońmi, bo one zawsze Cię ciekawią. Otóż jej palce
opinała zużyta i znoszona skóra, którą ktoś siłą naciągnął na kości. Jej dolne
kończyny drżały z zimna lub od przeciągającej się podróży w pozycji stojącej.
Ktokolwiek
tworzy piękno, ma łatwe zadanie. Uroda, która zamiast zachwytu, porusza serce w
stronę żalu i współczucia, jest czymś o wiele bardziej doskonalszy, subtelnie
dopracowanym tworem, którego stworzenie wymaga ogromu pracy.
Jestem
przemęczony i przedarty.
F.
***
J.
Mam
z tym problem J. Bardzo duży problem. Znów zbyt wiele biorę do siebie. Ponownie
podsycam wewnętrzną nienawiść, jakimiś próżnymi zagraniami, w stylu wystawiania
słów ze swojego worka na murach.
Ty
mi powiedziałaś, że ja nie piszę wierszy, tylko zmieniam twarze, zakładam nowe
buty. W tym aspekcie mojego życia panuje chaos i nie ważne jak wielkim uczuciem
będziesz mnie darzyć i jak wielką gwarantować stałość, w tym pudełeczku zawsze
trzymać będę zbędne rupiecie, pozbierane od obcych ludzi każdego formatu.
Więc
za każdym razem, gdy urzeczywistniam jakiś drobiazg, wydaje się on nie mieć
większego znaczenia, poza manifestacją mojego aktualnego oblicza.
F.
***
J.
Zacząłem
zbierać stare książki. Wyprułem wnętrzności największej szafie w moim pokoju i
upycham tam literaturę i czasopisma. Nie wiem czy przeczytam kiedykolwiek to
wszystko, ale chcę je posiadać, może tak na wszelki wypadek?
(Któregoś
dnia wejdę do tej szafy i zniknę na zawsze. Jak w Narnii.)
Kiedyś
napisałem, że jeśli skończy się węgiel, i temu podobne, to będę mógł nimi palić
w piecu. Teraz nie mogę sobie tego nawet wyobrazi (jeszcze przypadkiem stanie
się to prawdą), jak mógłbym pozbyć się moich skarbów?
Kobieta
pracująca w niedalekim antykwariacie zna mnie z imienia i nazwiska.
Podejrzewam, że przypadłem jej do gustu regularnym wypytywaniem o nowości i
wielogodzinnym przesiadywaniem w ciasnym pomieszczeniu pełnym skarbów. Wie, że
zazdroszczę jej tej pracy i tego towarzystwa.
Sama
nie czyta zbyt wiele, pochłania jeden tytuł tygodniowo, twierdząc, że na więcej
nie ma sił. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym się nią nasycić. Jest zupełnie inna
niż Ty, taka prostolinijna, wręcz odpychająca. Chyba specjalnie zwiększa
dystans, nawet do tych wszystkich książek.
F.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.