Ćpasz literaturę na okrągło, jednocześnie wkładając całe serce w pasję do liter. Odzwierciedlasz nimi swoje myśli, czule pieszcząc klawiaturę, która i tak woli żyć własnym życiem i dorzucać niepotrzebne znaki. Ale to nic, nikt się nie obraża, bo każdemu może się zdarzyć niewinny błąd. Za cenę rosnącej frustracji, odbudujesz ten misterny domek z kart, bo coś w środku każe ci stawiać go kolejny raz.
Gdy wreszcie się uda, ekscytujesz się jakbyś, co najmniej, urodził dziecko. Koniecznie pragniesz pokazać to światu, udowodnić, że coś potrafisz, że znaczysz znacznie więcej niż przypadkowy zlepek atomów. Twoja świadomość tak bardzo pragnie społecznej akceptacji, że nie czekasz już dłużej i chwalisz się wszystkim. Dobrze, że jest internet, dobrze, że teraz płodne myśli mogą być zdalne, przenośne i niezawodne. Na Twarzy masz trzy lubnięcia. Twoje Ćwierknięcie przepada bez odpowiedzi, zupełnie jakby połknęła je jakaś niezbadana moc.
Myślisz zbyt dużą liczbą znaków, nie mieścisz się w normie, wyznaczonej przez świat doznań wizualnych. Brakuje sekund niezbędnych na odkodowanie przekazu, który jest kroplą wpadającą do bezdennej studni. Wszystko krzyczy - spójrz na mnie. Dlatego na ciebie, literaturo, jest już za późno.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.