Sylwester otworzył gwałtownie oczy. Autobus wybił się właśnie na bliżej nieokreślonej nierówności drogi i gwałtowny wstrząs przeszył cały pojazd, budząc co wrażliwszych pasażerów. Przez kilka pierwszych sekund po przebudzeniu, czuł się nieswojo, jak ryba wyciągnięta z wody, co wije się w dłoniach rybaka, chcąc odzyskać utraconą wolność. Sylwester wiercił się na swoim miejscu, a człowiek siedzący obok niego, unosząc nieco powieki, spytał:
- Zły dzień w pracy?
- Powiedzmy...
Wymamrotał bezmyślnie, a po chwili westchnął, jakby dopiero teraz spadł na niego cały ciężar zmęczenia i pustka po utraconym śnie, który pierzchnął przed nim w nieznane. Wiedział jedynie, że coś działo się po drugiej stronie kurtyny jego świadomości, ale choćby wytężał swoją pamięć całą noc, nie był w mocy wrócić tego co rozmyło się wraz z mrokiem hulającym za oknem.
Przywarł do swojego kąta i zrósł z szybą przez którą, raz na jakiś czas, przechodził pomarańczowy promień przydrożnych latarni. Właśnie taki, wpadający z ulicy blask, związał Sylwestra z jej spojrzeniem. Siedziała naprzeciwko niego, nie dalej jak półtora metra od jego miejsca, ale on dopiero teraz ją zauważył. Ale czy to możliwe, że wcześniej jej tutaj nie było, że dopiero co usiadła na tym miejscu? Wydawało mu się niemożliwym, by tak po prostu mógł ją przegapić czy nie zwrócić uwagi w odpowiednim kierunku, przez cały ten czas, gdy mknęli wraz z autobusem w coraz większą nicość.
Ona była inna. Jej oczy skąpane były w świetle, nawet, gdy autobus przetaczał się przez najciemniejszy odcinek drogi, a zwątpienie ogarniało nawet fanatycznie wiernych. Jej nie imał się strach, Sylwester widział to wyraźnie, tą rozpaloną wyobraźnie, która była jej niewyczerpaną kopalnią pewności siebie. Mogłaby przejść po szkle, krusząc wszystko co złe pod swoimi delikatnymi stopami, ratując tym samym nasz świat przed zagładą.
To nie była kochająca dziewczyna, córka czy siostra. Sylwester widział jej zagmatwany charakter, wypisany gdzieś na zakamarkach twarzy i na ubraniu, przetartym swetrze i podziurawionych spodniach. Na siedzeniu obok leżała jej szmaciana torba i kremowy płaszcz, z którego na pewno nie była dumna. Przygryzała sine wargi, bawiła się swoimi kolczykami, których kształt imitował zastygłe w locie ważki, choć rozmiarem dorównywały jedynie pszczołom. Jej natura była dwoista, a świat tak bardzo złożony, że gdyby Sylwester nagle zapragnął znaleźć się tam, po drugiej stronie, u jej boku, prawdopodobnie zatraciłby się na zawsze w jej włosach z karmelu.
Zresztą, kim mógłby być dla niej, jeśli nie kolejnym przystankiem na trasie do nieuchwytnego szczęścia albo nieco słodszym dodatkiem do samotnych chwil, przestanych w deszczu? Nie wiedział. Wątpił i kurczył się, stopniowo zamieniając się w rozumiejącego tylko pojedyncze sylaby, szaleńca, obdartego z odpowiedzialności za swoje myśli i czyny.
Autobus zatrzymał się na przystanku i wypluł z siebie wszystkich pasażerów z wyjątkiem dwójki, bezmyślnie wpatrzonych w siebie, młodych osób. Ona, przygryzając nieznacznie dolną wargę, skąpana w cieple i dziwnym półuśmiechu, przyglądała mu się z fascynacją. On, niczym wycieńczonych bezsennością narkoman, lękający się światła, mogącego skazić jego przekrwione gałki oczne, krył się przed jej wzrokiem w najciemniejszym miejscu autobusu.
Pewnie trwaliby w tym niemożliwym napięciu przez resztę życia, gdyby ona nie wyciągnęła ręki w kierunku Sylwestra i powiedziała, ledwie słyszalnym szeptem, którego strzępki zdołały rozproszyć się po zakamarkach jego uszu.
- Cześć.
I wtedy coś potrząsnęło autobusem gwałtownie, a człowiek siedzący obok niego spytał.
- Zły dzień w pracy?
- Powiedzmy...
Sylwester odpowiedział mu bezmyślnie. Był odrętwiały, jakby ktoś zdarł z niego skórę, a wnętrzności zmielił w sokowirówce. Zacisnął powieki i delikatnie rozmasował swoje skronie. Nie miał pojęcia skąd pojawiło się to napięcie. Może złapał jakiegoś wirusa i teraz zaczął potwornie gorączkować? To tłumaczyło światłowstręt, ból mięśni i ogólne osłabienie. Ale co ma zrobić z tym poczuciem, że był już tutaj wielokrotnie, że gdy tylko odwróci wzrok od tego co jest za oknem zobaczy... ją.
Ona była inna. Patrzyła na niego płonącym wzrokiem, jakby chciała zagarnąć resztki jego świadomości tylko dla siebie i zdrapać z jego twarzy ostatni wyraz oporu, silnej woli, a może nawet męskości. Dusiła go swoją pewnością siebie, niczym pętla skazańca. Ale czym Sylwester jej zawinił? Nawet jej nie znał, nigdy jej nie kochał, nie porzucił i nie okłamywał. Tylko dlaczego miał wrażenie, że nie jest mu kompletnie obca?
Z autobusu wysiedli wszyscy postronni pasażerowie, pozostawiając jedynie dwoje ludzi. Ona przebijała go spojrzeniem na wylot. On łapał się za serce i za wszelką cenę pragnął ukryć się w czeluściach swojej kurtki, jakby palił się ze wstydu. Chyba bezskutecznie.
- Cześć.
Cały świat zatrząsł się w swych posadach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.