Strefa komfortu to ostatnio mój ulubiony zwrot. Określam nim każdy problem, starając się uświadomić sobie, że nie wolno mi marnotrawić czasu na bezproduktywne przesiadywanie przed komputerem. A właśnie to robię!
Czy to już uzależnienie? Każdego ranka odwiedzam kolejne strony, których zawartość pozbawiona jest jakiejkolwiek wartości (od czasu do czasu natknę się na coś ciekawego, ale na jak długo utkwi to w mojej pamięci?). Są takie witryny, które odwiedzam już regularnie, jak wierny alkoholik ciągnący co wieczór do ulubionego baru. Ale czy odczuwam przymus? Czy mój umysł mówi mi, że muszę wejść na facebooka i sprawdzić czy coś tam przypadkiem się nie dzieje? Nie. Tak źle jeszcze ze mną nie jest.
Może to nawyk? Głupie przyzwyczajenie, które pozwala mi na jakiś czas uciec od problemów teraźniejszych, od pracy, od potrzeby samorealizacji. Dopóki nie napotkam gdzieś w sieci jakiegoś "dobrze napisanego" bloga, albo kawałka zgrabnie sformułowanego tekstu, tonę w błogim lenistwie i unoszę się wraz z prądem i kolejnymi zakładkami przeglądarki.
To jest właśnie moja strefa komfortu. Zamykam się w niej i nie pracuję, bo znacznie wygodniej jest odkładać wszystko na ostatnią chwilę i pracować pod nieco większą presją, niż zabrać się za coś od razu, bez pięćdziesiątego sprawdzania kwejka.
Jak z tym walczyć, jak przezwyciężyć tą wrodzoną zdolność do unikania konkretów, pracy i staranności? Jest kilka rozwiązań.
Krzysztof G. spróbował przetrwać miesiąc bez internetu (w dodatku codziennie robiąc nowe filmiki na yt). Można sprawdzić jak mu poszło i jak z dnia na dzień zmienia się jego nastawienie.
Paul M. przetrwał rok odcięty od sieci. (Długi tekst w języku angielskim).
Można też zwyczajnie, poprosić współlokatorów o zmianę hasła do sieci wi-fi w mieszkaniu na kilka kolejnych dni, by można było znacząco zwiększyć swoją produktywność. Oczywiście kosztem tych wszystkich, ślicznych kotków...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.