" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowiadanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowiadanie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 20 września 2014

Ballada o pewnej nocy, a właściwie poranku (1)

Na sopockim peronie Szybkiej Kolei Miejskiej w piątkowy wieczór zawsze panuje niemożliwy, pijany tłok. Niezliczone ilości zeszmaconych niewiast i agresywnych samców prą w górę schodów, by następnie, nierówno i chaotycznie, rozlać się po wnętrzu stalowego smoka sunącego po przerdzewiałych szynach. Tak jest co noc, ale eskalacja tego zjawiska następuję wraz z końcem każdego tygodnia lub wraz ze wpływem wypłat na konta.
Jan odebrał stypendium i poszedł chlać z kumplami z roku, bo nie potrafił znaleźć dla siebie lepszej rozrywki. Książki mu zbrzydły, odkąd przekonał się, że życie jest dużo mniej przyjemne w obsłudze i odstaje od pisarskich wyobrażeń. Wierzył, że każdy dzień przyniesie mu wspaniałe przygody, że każdy człowiek spotkany na drodze okaże się fascynującą osobowością i odrębną opowieścią. Ufał i marzył, aż z czasem wszystko się w nim poprzestawiało. Miłość wcale nie była taka prosta i szlachetna jak u Szekspira, ani tak tajemniczo poplątana jak Gra w klasy.
Uświadomił sobie, że można kochać dwie kobiety jednocześnie, tak silnym i zróżnicowanym uczuciem, że jest ono wstanie zniszczyć niemądrego człowieka od środka, jeśli w porę nie wyrzuci ich z serca. Nie był przygotowany na ból, bo wszyscy obiecywali mu szlachetne ideały. Nie spodziewał się odrzucenia ze strony nieznajomych, ich strach i nieufność była dla niego czymś niezrozumiałym i nowym, dopiero z czasem do tego przywykł.
Żadna książka nie przygotowała go na zmaganie się z kacem, na walkę ze komfortowym życiem, którego nie potrafił sobie odmówić. Jan uwielbiał obwiniać wszystkich dookoła za swoje nieszczęścia.

Ludzie zapakowali się do kolejki i popędzili w stronę Gdynii. Wokół zrobiło się nagle dziwacznie pusto. Było sześć po trzeciej rano, Jan w samotności spędzał kolejne chwile totalnego, alkoholowego upojenia, przegryzając je frustrującym uczuciem. Czyżby zmarnował kolejny dzień swego, śmiertelnie nudnego, życia?
Nagle dostrzegł ruch z prawej strony. Ktoś usiadł na ławce obok. Jan obrócił powoli ciężką głowę, a mglisty obraz stopniowo wgrał się do jego myśli. Zaczęło się od długich, chudych nóg, zakończonych szarymi trampkami i sznurówkami oplatającymi kostki. Dalej, z perspektywy Jana, nie było już tak ciekawie. Krótkie, sztruksowe spodenki, jakaś ciemnawa bluzeczka, zegarek, bransoletka, wisiorek z krzyżykiem, ciemnorude włosy i dwa pozłacane kolczyki.
Całokształt odrobinę nie pasował do miejsca akcji. Swobodny ubiór bohaterki zdradzał więc, że nie przyszła tutaj dla zabawy w klubie.
 - Papierosa? - Powiedział, a raczej wybełkotał. Po chwili, gdy już wypuścił to słowo z ust, pomyślał, że, być może, uczynił to zbyt cicho i szkarłatnowłosa nie zauważyła jego komunikatu. Jednak po chwili odwróciła ku niemu swe zielone spojrzenie i rzekła:
 - Sory, nie mam.
Janek pomyślał, że to najpiękniejszy głos jaki kiedykolwiek słyszał. Lekko się wzdrygnął, zrobił głupią minę i sięgnął do kieszeni.
 - Ale ja mam. Chcesz?
 - Tu nie wolno... - Uniosła nieco głos, ale po chwili przerwała, widząc, że Jan już zapalił i teraz patrzy się na nią głupim wzrokiem, wyciągając przed siebie paczkę razem z zapalniczką.
 - Całe życie zamierzasz robić tylko to, na co pozwolą ci inni ludzie?
Dziewczyna nie odpowiedziała, wahając się jeszcze przez krótką chwilę nad propozycją Janka. Wreszcie wyciągnęła dłoń i delikatnie musnęła palcami jego palce. Ten niespodziewany kontakt fizyczny sprawił, że podświadomie zwalczył w sobie zmęczenie i, wspinając się na szczyty swoich możliwości, postanowił natychmiast wytrzeźwieć. Nie wiedział tylko w jaki sposób mógłby to osiągnąć.