Czasem, by czegokolwiek się nauczyć, należy znaleźć w sobie odwagę i przyznać się do popełnionych błędów. Lepsze delikatne upokorzenie niż uparte trwanie przy własnej głupocie. Poniższy tekst nie wywołał jak dotąd żadnej sensacji w internecie, ale mi już nawet na tym nie zależy.
Posadzka
Od zawsze
wyobrażał sobie dwa tuziny żeńskich stóp depczących po jego plecach. Taki mały,
intymny sekret, fetysz, który pozostał mu po latach względnie niespokojnej
młodości. Teraz, gdy udało mu się opuścić swoje ciało i dostać się piętro wyżej,
do mieszkania swojej przeuroczej, młodej sąsiadki, zrozumiał, że jego
upodobania zmieniły się już dawno temu.
Tomasz.
Nieszczęsne imię dla najbardziej pechowego kawalera, jakiego znał świat. Od
momentu, gdy komornik skonfiskował jego gitarę na rzecz niezapłaconych mandatów
(Hura niech żyje samodzielność!), Tomasz przeistoczył się w najgorszą
niedorajdę w promieniu wielu kilometrów. Kumple z kapeli, w której grywał od
ośmiu lat, szybko wyczuli tą zmianę i w raczej przykry sposób, zakończyli
znajomość jednym telefonem.
Tomasz
przeniknął przez swój sufit i zlał się z podłogą w mieszkaniu, a dokładnie w
niewielkim pokoju, wynajmowanym przez bardzo młodą i przeuroczą dziewczynę. Bez
gitary i z ogromnym piętnem największego niedorajdy, nie było mowy o konwencjonalnych
próbach bliższego zaznajomienia się z siedemnastoletnią sąsiadką. Jak już
wcześniej wspominałem, pobyt w podłodze przypomniał mu jego dawne fantazje i
dał do zrozumienia, że jego młody i niedorozwinięty umysł, zbytnio upodobał
sobie kobiece stopy. Dopiero teraz, w wieku dwudziestu ośmiu lat, zdał sobie
sprawę, że kobiety pociągają go w całości, a nie w kawałkach. Tomasz nie był
przecież jakimś zwyrodniałym erotomanem, który przed przystąpieniem do
otwartego kontaktu z kobietą, ćwiartował ją przy użyciu siekiery. Nie, takie
rzeczy nie wchodziły w grę i dlatego właśnie zdecydował się na opuszczenie
podłogi i przeciśnięcie się do jednej ze ścian by ze spokojem obserwować rozwój
sytuacji w pokoju dziewczyny.
Siedemnastolatka
nadal spała, gdyż Tomaszowi dopiero o szóstej rano udało się odczepić zmysły od
ciała i unieść się kilka metrów wyżej. Na domiar złego, nieletnia dość
szczelnie okryła swe przeurocze ciało kocem i piżamą. Była sobota, słońce stało
już wysoko, ale w pokoju panował mrok, bo ktoś opuścił żaluzje. Tomasz
spodziewał się najgorszej zmory każdego podglądacza, czyli kilku godziny
bezczynnego czekania, aż ofiara raczy odsłonić jakiś fragment swego ciała,
choćby kostkę czy nadgarstek.
Siedemnastolatka
o imieniu Laura była naprawdę pilną uczennicą katolickiej szkoły średniej.
Miała najlepsze stopnie w klasie, szczególnie z historii, której uczył przemiły
pan o imieniu Radosław. Rodzice obdarzyli ją kasztanowymi włosami,
wzbudzającymi zachwyt w piersi jej koleżanek, ciotek, babć i całej dalszej
rodziny, a także większości mężczyzn, którzy, choćby przypadkiem, obcowali z
jej pięknem. Przyciągała wzrok pałający męskim pożądaniem i kobiecą zazdrością.
Laura od dawna zdawała sobie sprawę ze swej wyjątkowej urody. Od jakiegoś czasu
potrafiła manipulować chłopakami ze swego otoczenia, używając do tego swych
piwnych oczu lub głębokiego dekoltu. Na lekcjach historii zawsze siadała w
pierwszej ławce, tuż obok nauczyciela, by skutecznie skupiać jego wzrok przez
znaczącą większość czasu. Na religii bywało podobnie, ksiądz Henryk lubił, gdy
Laura przychodziła w spódnicy sięgającej przed kolana, które jak mówił, są
wprost stworzone do klękania. Siedemnastolatka podejrzewała, że duchowny miał
na myśli coś więcej niż modlitwę, ale swoje rozważania zostawiła dla siebie.
Głęboko w duchu cieszyła się, że mężczyźni reagują w ten sposób, jednak z
drugiej strony chciałaby ktoś docenił jej wnętrze. Nic dziwnego, że stopniowo
wszelcy adoratorzy zaczęli ją nudzić.
Tomasz
zauważył, że Laura rozchyliła powieki. Chwile później dziewczyna poruszyła
dłońmi i przetarła zaspane oczy. Kasztanowe włosy rozlane na lekko różowej
poduszce, powoli uniosły się wraz z głową i resztą ciała, która postanowiła
opuścić łóżko. Tomasz nie mógł opanować zachwytu obserwując poczynania swej przeuroczej
sąsiadki. Laura podniosła się na równe nogi, uniosła wysoko ręce, odsłaniając
gładki brzuch razem z malutkim pępkiem i ziewnęła głośno, nabierając ogromnej
porcji świeżego powietrza. Następnie odsłoniła żaluzje i otworzyła okno by
wpuścić choćby odrobinę poranka do małego pokoju. Tomasz czekał niecierpliwie,
aż dziewczyna postanowi coś z siebie zrzucić, lecz Laura podrapała się po
głowie i wyszła z pokoju. W tym samym momencie jakiś przeraźliwy dźwięk wyrwał
go ze snu i ściągnął z powrotem do łóżka. Tomasz zaklął okrutnie pod adresem
telefonu, z którego rozległo się ciche pobrzękiwanie.
Odkąd
komornik zabrał mu połowę jego nędznego majątku, dzwonili do niego tylko
rodzice, była dziewczyna z wiecznymi (ciągnącymi się od pięciu lat) pretensjami
oraz wszelcy urzędnicy z groźbami, żądaniami i zapewnieniami o rychłym
spotkaniu na sali sądowej.
Spojrzał na
telefon i natychmiast jeszcze mocniej znienawidził swoją Alicję, znów dzwoniącą
z wyrzutami. Po tym, gdy jego niedoszła narzeczona wylała z siebie wszystkie
poranne żale i rzuciła słuchawką, Tomasz jeszcze długo leżał w łóżku i pogrążał
się w coraz mroczniejszych fantazjach na temat brzucha Laury.
***
O ósmej
wieczorem ponownie udało mu się wejść do ściany jej maleńkiego pokoiku, lecz ku
jego rozpaczy, nie zastał Laury przy jej biurku, gdzie jak zwykle zapisywałaby
coś w swoim pamiętniku, ani na łóżku, gdzie zaczytywałaby się w Pilipiuku.
Szybko zrozumiał, że jego przeurocza, młoda sąsiadka, musiała wybrać się na
wieczorny spacer lub jakieś spotkanie towarzyskie.
Chłodnawy,
jak na tą porę roku, wiatr, wypędził z niego resztki ciężkiego snu. Szedł
spokojnie i co chwile dawał się ponieść instynktowi, by ten obierał za niego
dalszą ścieżkę. Takim sposobem Tomasz dotarł nad brzeg rzeki, gdzie licealiści
urządzili sobie sobotnią imprezę. W tych sprawach zmysły nigdy go nie zawiodły,
zawsze potrafił dotrzeć tam, gdzie ciągnęło go pragnienie doznania czegoś
wyjątkowego.
Usiadł na
ławce i z odległej ciemności obserwował kilkudziesięciu młodych ludzi bawiących
się nad brzegiem. Wiedział, że Laura tam jest, wyczuwał to, ale dopiero po
dłuższej chwili zauważył jej kosmatą, bordową czapkę i kasztanowe włosy
sterczące spod niej. Tonęła w uśmiechach i objęciach jakiegoś chłopaka w jej
wieku. Tomasz był mocno zaniepokojony, bo liczył, że uda mu się z nią chociaż
porozmawiać, gdy wpadną na siebie w trakcie powrotu do domu.
Zimne powiewy
rozkołysały drzewa, które zagłuszyły nocny szum miasta. Tomasz przemarzł do
kości, a młodzieży zostało jeszcze dużo wódki. Nie miał wyboru, czekał. Czuł
się jak drapieżnik czający się na swoją ofiarę w bezpiecznym ukryciu. Idealna
okazja do ataku mogła nadarzyć się w każdej chwili, więc wciąż musiał
pozostawać czujny, co nadwyrężało jego zmysły. Gdy zauważył, że Laura zaczyna
się ze wszystkimi żegnać, ruszył w swoją stronę by zastawić na nią pułapkę.
Laura wyszła
z nadrzecznego parku i ruszyła szybkim krokiem wąskimi uliczkami starego miasta
w stronę swojego domu. Było jej zimno, choć prawie cały wieczór tuliła się do
swego dwumetrowego kolegi, przydającego się jedynie w tak ekstremalnych
sytuacjach jak nagłe ochłodzenie klimatu. Wydawało jej się, że miasto
opustoszało. Widziała przed sobą jedynie jakąś szarą sylwetkę ciągnącą w tą
samą stronę, poza tym ulica świeciła pustkami, co było nieprawdopodobnym
zjawiskiem w sobotnią noc. Chłód przegonił spacerowiczów.
Laura
dogoniła Tomasza, który świadomie ociągał się z powrotem do domu. Znali się, bo
przecież mieszkali w tym samym bloku. On świetnie udawał, że ma wszystko gdzieś
i za każdym razem, gdy spotykali się gdzieś przypadkowo, dawał jej do
zrozumienia, że jest raczej typem wiecznie zbuntowanego indywidualisty. Ona
wprost ubóstwiała jego podejście do życia, lecz widywała go zbyt rzadko by
myśleć o Tomaszu, jak o potencjalnym partnerze życiowym.
Oboje szli
powoli mocno schłodzonym chodnikiem, w stronę bloków, przebijających się przez
cienie wysokich drzew. On opowiadał jej o swoim życiu i o tym jak bardzo
nienawidzi systemu, który pragnie pozbawić go życia. Kłamał jak tylko mógł by
stworzyć w jej głowie odpowiedni obraz siebie. Nie było to trudne, wystarczyło
wnikliwie przyglądać się Laurze przez wiele dni, raz z poziomu posadzki, a raz
z sufitu.
Nie mógł
wiedzieć czy Laura mu wierzy, ale wyczuwał, że udało mu się zdobyć jej
zaufanie. Przynajmniej częściowe, bo gdyby nagle zaproponował by skręcili w
jedną z bocznych uliczek, gdzie stoi jakieś stare i porzucone domostwo, na
pewno by się na to nie zgodziła.
Wystarczyło
drobne kłamstwo. Subtelna sugestia, iż Tomasz chce jej coś pokazać. Laura
zgodziła się, zapewne lekko podpuszczona przez zwodniczą odwagę przychodzącą
wraz z alkoholem. Trochę trudniej przyszło Tomaszowi namówić ją do zwiedzenia
razem z nim starego domostwa. Jednak po dłuższych chwili wahania, weszli razem
do środka.
***
Posadzkę w
piwnicy mocno nadgryzł ząb czasu. W wielu miejscach były głębokie bruzdy
wyrządzone przez rozmaitej maści tymczasowych lokatorów. Szczury, myszy,
bezdomni i młodzi ludzie, niszczyli co popadnie, dodając temu miejscu
niesamowitej mocy. W jedno tchnienie serce stawało człowiekowi przy gardle, by
chwile później przygwoździć całe ciało do lodowatej ziemi. Ręce i nogi dzielnie
próbowały ocalić resztę organizmu przed niebezpieczeństwem, ale nie było w nich
dość siły by wywalczyć sobie wolność.
Laura
próbowała krzyczeć i wyrwać się z jego objęć, ale gdy ponownie przydusił ją do
ziemi, lodowaty beton wybił z jej głowy świadomość. Tomasz dostał to, czego tak
bardzo pragnął. Miał swą przeuroczą, młodą sąsiadkę na własność przez resztę nocy.
Świt nie
zastał Laury.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.