" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



czwartek, 26 lipca 2012

Posadzka

Czasem, by czegokolwiek się nauczyć, należy znaleźć w sobie odwagę i przyznać się do popełnionych błędów. Lepsze delikatne upokorzenie niż uparte trwanie przy własnej głupocie. Poniższy tekst nie wywołał jak dotąd żadnej sensacji w internecie, ale mi już nawet na tym nie zależy.

Posadzka


Od zawsze wyobrażał sobie dwa tuziny żeńskich stóp depczących po jego plecach. Taki mały, intymny sekret, fetysz, który pozostał mu po latach względnie niespokojnej młodości. Teraz, gdy udało mu się opuścić swoje ciało i dostać się piętro wyżej, do mieszkania swojej przeuroczej, młodej sąsiadki, zrozumiał, że jego upodobania zmieniły się już dawno temu.
Tomasz. Nieszczęsne imię dla najbardziej pechowego kawalera, jakiego znał świat. Od momentu, gdy komornik skonfiskował jego gitarę na rzecz niezapłaconych mandatów (Hura niech żyje samodzielność!), Tomasz przeistoczył się w najgorszą niedorajdę w promieniu wielu kilometrów. Kumple z kapeli, w której grywał od ośmiu lat, szybko wyczuli tą zmianę i w raczej przykry sposób, zakończyli znajomość jednym telefonem.
Tomasz przeniknął przez swój sufit i zlał się z podłogą w mieszkaniu, a dokładnie w niewielkim pokoju, wynajmowanym przez bardzo młodą i przeuroczą dziewczynę. Bez gitary i z ogromnym piętnem największego niedorajdy, nie było mowy o konwencjonalnych próbach bliższego zaznajomienia się z siedemnastoletnią sąsiadką. Jak już wcześniej wspominałem, pobyt w podłodze przypomniał mu jego dawne fantazje i dał do zrozumienia, że jego młody i niedorozwinięty umysł, zbytnio upodobał sobie kobiece stopy. Dopiero teraz, w wieku dwudziestu ośmiu lat, zdał sobie sprawę, że kobiety pociągają go w całości, a nie w kawałkach. Tomasz nie był przecież jakimś zwyrodniałym erotomanem, który przed przystąpieniem do otwartego kontaktu z kobietą, ćwiartował ją przy użyciu siekiery. Nie, takie rzeczy nie wchodziły w grę i dlatego właśnie zdecydował się na opuszczenie podłogi i przeciśnięcie się do jednej ze ścian by ze spokojem obserwować rozwój sytuacji w pokoju dziewczyny.
Siedemnastolatka nadal spała, gdyż Tomaszowi dopiero o szóstej rano udało się odczepić zmysły od ciała i unieść się kilka metrów wyżej. Na domiar złego, nieletnia dość szczelnie okryła swe przeurocze ciało kocem i piżamą. Była sobota, słońce stało już wysoko, ale w pokoju panował mrok, bo ktoś opuścił żaluzje. Tomasz spodziewał się najgorszej zmory każdego podglądacza, czyli kilku godziny bezczynnego czekania, aż ofiara raczy odsłonić jakiś fragment swego ciała, choćby kostkę czy nadgarstek.
Siedemnastolatka o imieniu Laura była naprawdę pilną uczennicą katolickiej szkoły średniej. Miała najlepsze stopnie w klasie, szczególnie z historii, której uczył przemiły pan o imieniu Radosław. Rodzice obdarzyli ją kasztanowymi włosami, wzbudzającymi zachwyt w piersi jej koleżanek, ciotek, babć i całej dalszej rodziny, a także większości mężczyzn, którzy, choćby przypadkiem, obcowali z jej pięknem. Przyciągała wzrok pałający męskim pożądaniem i kobiecą zazdrością. Laura od dawna zdawała sobie sprawę ze swej wyjątkowej urody. Od jakiegoś czasu potrafiła manipulować chłopakami ze swego otoczenia, używając do tego swych piwnych oczu lub głębokiego dekoltu. Na lekcjach historii zawsze siadała w pierwszej ławce, tuż obok nauczyciela, by skutecznie skupiać jego wzrok przez znaczącą większość czasu. Na religii bywało podobnie, ksiądz Henryk lubił, gdy Laura przychodziła w spódnicy sięgającej przed kolana, które jak mówił, są wprost stworzone do klękania. Siedemnastolatka podejrzewała, że duchowny miał na myśli coś więcej niż modlitwę, ale swoje rozważania zostawiła dla siebie. Głęboko w duchu cieszyła się, że mężczyźni reagują w ten sposób, jednak z drugiej strony chciałaby ktoś docenił jej wnętrze. Nic dziwnego, że stopniowo wszelcy adoratorzy zaczęli ją nudzić.
Tomasz zauważył, że Laura rozchyliła powieki. Chwile później dziewczyna poruszyła dłońmi i przetarła zaspane oczy. Kasztanowe włosy rozlane na lekko różowej poduszce, powoli uniosły się wraz z głową i resztą ciała, która postanowiła opuścić łóżko. Tomasz nie mógł opanować zachwytu obserwując poczynania swej przeuroczej sąsiadki. Laura podniosła się na równe nogi, uniosła wysoko ręce, odsłaniając gładki brzuch razem z malutkim pępkiem i ziewnęła głośno, nabierając ogromnej porcji świeżego powietrza. Następnie odsłoniła żaluzje i otworzyła okno by wpuścić choćby odrobinę poranka do małego pokoju. Tomasz czekał niecierpliwie, aż dziewczyna postanowi coś z siebie zrzucić, lecz Laura podrapała się po głowie i wyszła z pokoju. W tym samym momencie jakiś przeraźliwy dźwięk wyrwał go ze snu i ściągnął z powrotem do łóżka. Tomasz zaklął okrutnie pod adresem telefonu, z którego rozległo się ciche pobrzękiwanie.
Odkąd komornik zabrał mu połowę jego nędznego majątku, dzwonili do niego tylko rodzice, była dziewczyna z wiecznymi (ciągnącymi się od pięciu lat) pretensjami oraz wszelcy urzędnicy z groźbami, żądaniami i zapewnieniami o rychłym spotkaniu na sali sądowej.
Spojrzał na telefon i natychmiast jeszcze mocniej znienawidził swoją Alicję, znów dzwoniącą z wyrzutami. Po tym, gdy jego niedoszła narzeczona wylała z siebie wszystkie poranne żale i rzuciła słuchawką, Tomasz jeszcze długo leżał w łóżku i pogrążał się w coraz mroczniejszych fantazjach na temat brzucha Laury.

***

O ósmej wieczorem ponownie udało mu się wejść do ściany jej maleńkiego pokoiku, lecz ku jego rozpaczy, nie zastał Laury przy jej biurku, gdzie jak zwykle zapisywałaby coś w swoim pamiętniku, ani na łóżku, gdzie zaczytywałaby się w Pilipiuku. Szybko zrozumiał, że jego przeurocza, młoda sąsiadka, musiała wybrać się na wieczorny spacer lub jakieś spotkanie towarzyskie.
Chłodnawy, jak na tą porę roku, wiatr, wypędził z niego resztki ciężkiego snu. Szedł spokojnie i co chwile dawał się ponieść instynktowi, by ten obierał za niego dalszą ścieżkę. Takim sposobem Tomasz dotarł nad brzeg rzeki, gdzie licealiści urządzili sobie sobotnią imprezę. W tych sprawach zmysły nigdy go nie zawiodły, zawsze potrafił dotrzeć tam, gdzie ciągnęło go pragnienie doznania czegoś wyjątkowego.
Usiadł na ławce i z odległej ciemności obserwował kilkudziesięciu młodych ludzi bawiących się nad brzegiem. Wiedział, że Laura tam jest, wyczuwał to, ale dopiero po dłuższej chwili zauważył jej kosmatą, bordową czapkę i kasztanowe włosy sterczące spod niej. Tonęła w uśmiechach i objęciach jakiegoś chłopaka w jej wieku. Tomasz był mocno zaniepokojony, bo liczył, że uda mu się z nią chociaż porozmawiać, gdy wpadną na siebie w trakcie powrotu do domu.
Zimne powiewy rozkołysały drzewa, które zagłuszyły nocny szum miasta. Tomasz przemarzł do kości, a młodzieży zostało jeszcze dużo wódki. Nie miał wyboru, czekał. Czuł się jak drapieżnik czający się na swoją ofiarę w bezpiecznym ukryciu. Idealna okazja do ataku mogła nadarzyć się w każdej chwili, więc wciąż musiał pozostawać czujny, co nadwyrężało jego zmysły. Gdy zauważył, że Laura zaczyna się ze wszystkimi żegnać, ruszył w swoją stronę by zastawić na nią pułapkę.
Laura wyszła z nadrzecznego parku i ruszyła szybkim krokiem wąskimi uliczkami starego miasta w stronę swojego domu. Było jej zimno, choć prawie cały wieczór tuliła się do swego dwumetrowego kolegi, przydającego się jedynie w tak ekstremalnych sytuacjach jak nagłe ochłodzenie klimatu. Wydawało jej się, że miasto opustoszało. Widziała przed sobą jedynie jakąś szarą sylwetkę ciągnącą w tą samą stronę, poza tym ulica świeciła pustkami, co było nieprawdopodobnym zjawiskiem w sobotnią noc. Chłód przegonił spacerowiczów.
Laura dogoniła Tomasza, który świadomie ociągał się z powrotem do domu. Znali się, bo przecież mieszkali w tym samym bloku. On świetnie udawał, że ma wszystko gdzieś i za każdym razem, gdy spotykali się gdzieś przypadkowo, dawał jej do zrozumienia, że jest raczej typem wiecznie zbuntowanego indywidualisty. Ona wprost ubóstwiała jego podejście do życia, lecz widywała go zbyt rzadko by myśleć o Tomaszu, jak o potencjalnym partnerze życiowym.
Oboje szli powoli mocno schłodzonym chodnikiem, w stronę bloków, przebijających się przez cienie wysokich drzew. On opowiadał jej o swoim życiu i o tym jak bardzo nienawidzi systemu, który pragnie pozbawić go życia. Kłamał jak tylko mógł by stworzyć w jej głowie odpowiedni obraz siebie. Nie było to trudne, wystarczyło wnikliwie przyglądać się Laurze przez wiele dni, raz z poziomu posadzki, a raz z sufitu.
Nie mógł wiedzieć czy Laura mu wierzy, ale wyczuwał, że udało mu się zdobyć jej zaufanie. Przynajmniej częściowe, bo gdyby nagle zaproponował by skręcili w jedną z bocznych uliczek, gdzie stoi jakieś stare i porzucone domostwo, na pewno by się na to nie zgodziła.
Wystarczyło drobne kłamstwo. Subtelna sugestia, iż Tomasz chce jej coś pokazać. Laura zgodziła się, zapewne lekko podpuszczona przez zwodniczą odwagę przychodzącą wraz z alkoholem. Trochę trudniej przyszło Tomaszowi namówić ją do zwiedzenia razem z nim starego domostwa. Jednak po dłuższych chwili wahania, weszli razem do środka.

***

Posadzkę w piwnicy mocno nadgryzł ząb czasu. W wielu miejscach były głębokie bruzdy wyrządzone przez rozmaitej maści tymczasowych lokatorów. Szczury, myszy, bezdomni i młodzi ludzie, niszczyli co popadnie, dodając temu miejscu niesamowitej mocy. W jedno tchnienie serce stawało człowiekowi przy gardle, by chwile później przygwoździć całe ciało do lodowatej ziemi. Ręce i nogi dzielnie próbowały ocalić resztę organizmu przed niebezpieczeństwem, ale nie było w nich dość siły by wywalczyć sobie wolność.
Laura próbowała krzyczeć i wyrwać się z jego objęć, ale gdy ponownie przydusił ją do ziemi, lodowaty beton wybił z jej głowy świadomość. Tomasz dostał to, czego tak bardzo pragnął. Miał swą przeuroczą, młodą sąsiadkę na własność przez resztę nocy.
Świt nie zastał Laury.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.