Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w jakiejś kawiarni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie. Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radość słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram.
Ja porzucony na desce do krojenia, albo zaplatany w strony modnego czasopisma. na podłodze, obok kosza, w korytarzu, przy butach. I jeszcze jeden ja na krawędzi Twojej poduszki. Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki.
Więc powiedz mi, ile jeszcze "ja" zostało we mnie? A jeśli nie potrafię już istnieć samodzielnie?
F.
***
Ucieknijmy od niej J.
Czy nie masz dość terroru jej dłoni, odwiecznie trzymanej na naszym pulsie? I tej dzikiej niepewności drzemiącej w pytaniu "co będzie potem?". Chyba przez lata nauczyliśmy się żyć niezależnie, odwlekając coraz śmielej widmo lodowatego ostrza rozpruwającego serce. Dalej i dalej. Nasz zachód niknie za widnokręgiem. Jednak ona nadal tam jest, czai się na nasze największe skarby, które tak ochoczo gromadzimy odkąd w głowach nam świadomość.
Tylko, że ona nie uznaje pamiątek, po prostu odbiera wszystko i wyrzuca na śmietnik. A my, bezradne dzieci z pootwieranymi ustami, musimy patrzeć.
Szepczę Ci do ucha J. "ucieknijmy". Nalegam, wymknijmy się nim ona wstanie z krzesła i odtańczy swój taniec.
F.
***
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.