" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



piątek, 12 lipca 2013

Dwa

J.

Zastanawiałaś się kiedyś jak bardzo samotny jest włos, który pozostawiłem po sobie na stoliku w jakiejś kawiarni. Na samą myśl ogarnęło mnie przerażenie. Odcięty od korzeni, wyrwany z bezpiecznego otoczenia, gdzie wszystko było mi znane i każdy dzielił ze mną radość słonecznego dnia i cierpienie jesiennego deszczu, powoli obumieram.

Ja porzucony na desce do krojenia, albo zaplatany w strony modnego czasopisma. na podłodze, obok kosza, w korytarzu, przy butach. I jeszcze jeden ja na krawędzi Twojej poduszki. Cały pęczek mnie masz w odpływie umywalki.
Więc powiedz mi, ile jeszcze "ja" zostało we mnie? A jeśli nie potrafię już istnieć samodzielnie?

F.

***

Ucieknijmy od niej J.

Czy nie masz dość terroru jej dłoni, odwiecznie trzymanej na naszym pulsie? I tej dzikiej niepewności drzemiącej w pytaniu "co będzie potem?". Chyba przez lata nauczyliśmy się żyć niezależnie, odwlekając coraz śmielej widmo lodowatego ostrza rozpruwającego serce. Dalej i dalej. Nasz zachód niknie za widnokręgiem. Jednak ona nadal tam jest, czai się na nasze największe skarby, które tak ochoczo gromadzimy odkąd w głowach nam świadomość.
Tylko, że ona nie uznaje pamiątek, po prostu odbiera wszystko i wyrzuca na śmietnik. A my, bezradne dzieci z pootwieranymi ustami, musimy patrzeć.
Szepczę Ci do ucha J. "ucieknijmy". Nalegam, wymknijmy się nim ona wstanie z krzesła i odtańczy swój taniec.


F.


***

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.