" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



środa, 17 lipca 2013

Dwie książki w cenie małego obiadu dla dwojga

Autor:Jean-Marie Gustave Le Clézio
Tytuł: Urania
Wydawca: Państwowy Instytut Wydawniczy 2008


J.M.G. Le Clezio - Urania

Kolejna książka z mojego ulubionego, taniego cyklu wydawniczego, w którym ukazują się dzieła autorów dla mnie nieco egzotycznych (między innymi: TUTAJ i TUTAJ opisywałem książki z tej serii).

Cóż mamy tym razem? Autor pisał tę książkę przez bardzo wiele lat (niemal całe swoje życie), więc jest to poniekąd suma jego doświadczeń związana z podróżami po południowym Meksyku i obcowania z różnymi plemionami.
Mamy więc bohatera, który przybywa do Doliny, będącej idealnym przekrojem stanu współczesnej Ameryki Środkowej. Tam dowiaduje się o miejscu, które wydaje się być pewną próbą realizacji wizji o utopijnej wspólnocie, snutych przez myślicieli od wielu wieków. Bohater, razem z czytelnikiem, poznaje tę niewielką społeczność poprzez relację jednego z jej członków. Później sytuacja gwałtownie się zmienia i zgodnie z przewidywaniami, okrutny świat, zamroczony kapitalistycznym pędem nastawionym na coraz większy zysk, odbiera tej niewielkiej grupie ludzi ich szczęście. 

O co chodzi z Uranią? Sam nie wiem. Cholernie ciężko mi się to czytało, bo autor prowadzi fabułę w specyficzny sposób, zupełnie jak dziadek, który opowiadając coś wnukom, nie omieszka cofnąć się w swej pamięci o kilkadziesiąt lat za daleko. Czytam więc historię głównego bohatera, która zaczyna się w okupowanej Francji z czasów drugiej wojny światowej, następnie przenosi się na meksykańską prowincje, gdzie poznaje środowisko naukowe, znajduję sobie kochankę i chadza po nieciekawych dzielnicach w poszukiwaniu jakiejś wyśnionej, tropikalnej prostytutki.
Momentami odechciewało mi się czytać, ale jakoś się przemogłem.
W między czasie czytamy teksty, jakie główny bohater otrzymał od tajemniczego młodzieńca, poznanego w autobusie międzymiastowym. Z tych kilkunastu stron dowiadujemy się o historii i celów jakie stawiają przed sobą mieszkańcy Campos, bo właśnie tak nazywa się ów utopijna osada.
Na koniec autor dokonuje jakby rozliczenia, dopisując dalsze losy bohaterów, którzy udają się na wygnanie, po opuszczeniu swej osady.

Czy jest to ciekawa książka? Czy warto czytać? Nie odradzam, ale też nie polecam, bo moim zdaniem, można było napisać to w bardziej przyjemny sposób. Ta książka jest po prostu surowa, wiele wątków jest tylko liźniętych i aż prosi się o rozwinięcie (jak choćby historia miłości głównego bohatera do jego kochanki - zupełnie nie mogłem tego poczuć).



***


Autor:Sean Beaudoin (en)
Tytuł: Donikąd, byle szybciej (Going Nowhere Faster)
Wydawca: Nasza Księgarnia 2010

Sean Beaudoin - Donikąd, byle szybciej


Pewnie nigdy nie przeczytałbym do końca Uranii, gdybym nie przyrzekł sobie, że jak tylko ją skończę, to zabiorę się za Donikąd, byle szybciej.

Za młodu każdy ma jakieś, nieco szalone i niedorzeczne dla innych, marzenie. Niektórym, posiadającym większy od innych zapał, udaje się je zrealizować, a inni kończą w Biedronce, albo płodzą trójkę dzieci. Ale to nie ma znaczenia, bo w gruncie rzeczy, większość ludzi w jakiś sposób odnajduje swoją drogę do szczęścia.

Główny bohater ma na imię Stan i jest całkiem zdolnym chłopakiem, który ma odrobinę przerąbane w szkole i który cierpi na pewne zaburzenie. Otóż wydaje mu się, że ktoś go chce zabić. Znaczy, on doskonale wie, kto chce to zrobić, tylko, że nikt mu jakoś nie chce uwierzyć.Wielkim marzeniem Stana jest zostać scenarzystą. Póki co pracuje jedynie w lokalnej wypożyczalni filmów i musi się wszystkim tłumaczyć dlaczego jeszcze nie zdecydował na jakie studia się wybiera.
Stanowi podoba się też pewna dziewczyna. Stan ma świrniętą rodzinkę, najlepszego przyjaciela, który nie mówi do niego po imieniu i młodsza, mądrzejszą od niego, siostrę. Przez to wszystko Stan przypomina nieco Holdena z Buszującego w zbożu (co sam zauważa i natychmiast neguje).
Życie Stana to idealny materiał na scenariusz filmowy, lecz nasz bohater nie potrafi tego dostrzec. Skupia się raczej na drobnych problemach, które (jak zwykle) przekształca w swej wyobraźni do gigantycznych rozmiarów.

Czego możemy spodziewać się po tej książce? Pościgów, walki wręcz, sporej dawki humoru, wybuchów, eksplozji, strzelanin, aktów wandalizmu i znęcania się nad rowerem. Ach, no i te wszystkie szalone wynalazki i niesamowite streszczenia nigdy niezrealizowanych scenariuszy filmowych...

Polecam, bo dawno nic mnie tak nie urzekło, jak ta przyjemna i lekko strawna historia, którą można pochłonąć w jeden dzień. Autorowi udało się odtworzyć pewną subtelną atmosferę. Naprawdę poczułem się jakbym czytał coś, co stworzył człowiek w wieku 18-20 lat.

1 komentarz:

  1. Książkę czytalem i tak samo ciężko przez nią brnąłem.
    p.s. Ujął mnie bardzo Twój wpis przy profilu (na górze). pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.