Iskry uciekające z ogniska tańczyły u moich stóp. Z pewną dozą sceptycyzmu, którą w takich sprawach mógłby zalecić mi mój psychoanalityk, podchodziłem do wydarzeń z poprzedniej nocy. Nie chciałem wierzyć w jej słowa, czy raczej gesty, ponieważ z racji swej niepełnosprawności, tylko nimi mogła się posługiwać. Ciągle przyłapywałem się na tym, że zapominam o jej ułomności. Wstydziła się. Kryła się w cieniu, siadała z daleka od reszty grupy i wpatrywała się w komary szybujące nad naszymi głowami.
Z początku lubiłem jej towarzystwo z powodu tej niesamowitej ciszy jaką rozpościerała wokół siebie. Nie ukrywam, że z czasem pojawiło się we mnie uczucie, lecz skłamałbym mówiąc, że była to miłość. Przypominało to raczej pewną więź, a może nawet rodzaj zależności. Na sześćdziesiąt osób przebywających w obozie, tylko troje ludzi znało język migowy, także w naturalny sposób sytuacja zmusiła mnie do przebywania w jej pobliżu.
Od strony jeziora nadszedł nagły powiew wilgotnego powietrza. Ogień, ciasno oplatający kawałki sosnowego drewna, wyprężył się i skierował w moją stronę swe długie ramiona.
Zeszłej nocy przyszła do mnie razem ze swoją ciszą i usiadła na moim łóżku. Spytałem ją czy coś się stało, jednak odpowiedziała mi tylko pocałunkiem na dobranoc. Robiła to wiele razy, składała swe wargi na moich policzkach jakby chcąc bezszelestnie wyrazić swoją wdzięczność za wszystko to co dla niej robię, lecz tym razem było inaczej. Ledwie poczułem jej dotyk na ustach, była niezwykle delikatna jak jedwabna chusta, którą ktoś zarzucił na moją twarz.
I to było wszystko. Jeden pocałunek, krótki moment, który właściwie mógł nic nie znaczyć. Przeszkadzał mi nieporządek panujący w mojej głowie, bolała mnie moja obojętność bo tak naprawdę było mi wszystko jedno. Czy zakocham się, czy będę z nią, a może ona wyjedzie i już nigdy się nie spotkamy? Nie miałem ochoty działać, wolałem poczekać, aż koleje losu potoczą się do następnej stacji. A może to brak odwagi? Tylko dlaczego pierwszy raz w życiu ogarnia mnie strach przed działaniem?
Nie umiałem tego zrozumieć. Ktoś przyniósł moją gitarę. Marcin poprosił bym zagrał, więc usiadłem wśród tłumu młodych jak stary mędrzec wśród uczniów i uderzyłem w struny, lecz dopiero, gdy spostrzegłem jej uśmiech, skryty gdzieś za plecami słuchaczy, natychmiast odnalazłem właściwą melodię.
Chcę Ci powiedzieć jak bardzo Cię cenię
Chcę Ci powiedzieć jak bardzo Cię podziwiam
Chcę Ci powiedzieć: uważaj na te drogi
Ale nie mam odwagi...
Jest czwarta w nocy. Piszę przez chwilę
to co mi się we łbie ułożyło
Chciałbym, chociaż za oknem wiatr dmucha
Zanucić Ci prosto do ucha
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe lewe lewe lewe
Lewe lewe lewe
masz plusa za kulta ;D
OdpowiedzUsuń