Gdybym potrafił kraść nocy kolejne godziny i budzić się o siódmej rano w poniedziałek z uśmiechem na ustach, może zabrałbym się do przeczytania tych wszystkich rzeczy, które dzień w dzień gromadzą się wokół mnie. Wywiady, artykuły, opowiadania i wiersze, a jeszcze tyle książek zalega na półkach w Toruniu, Bydgoszczy, a nawet Olsztynie. (Tu mrugam ku mojej Justynie).
Dziś prawie utopiłem się w nowożytnej historii mojego ukochanego kraju, który kąpie się w wiosennych barwach. W pociągu czytałem prozę Różewicza i z każdą stroną czułem się coraz dziwniej. Później wygrzebałem z torby stare wydania "Odry" i "Twórczości". Znalazłem kilka egzemplarzy z lat 80 w bagażniku Land Rovera należącego do Julii, którą odwiedziliśmy w samym sercu dzikiej Warmii. W jednym z tych pisemek znalazłem wywiad z Lemem i fragment dziennika Tadeusza Różewicza, w którym wspomina coś o Stachurze. (Później przyjrzę się temu dokładniej).
Zostawiam pożółkłe strony, pachnące wiejskim poddaszem.
Tydzień to za mało by nacieszyć się Warmią, jeziorami i łąkami, a deszcz i szarawa mgiełka wokół rodzinnego miasta, ani na chwilę nie zasłaniają mi cudownych obrazów wyrytych w pamięci.
Zakwitły akacje na Bocianowie. Taka mała dzielnica Bydgoszczy, niedaleko dworca, przez którą zawsze przechodzę wracając do rodzinnego domu z wypraw różnorakich. Wracam, więc i widzę na bzach fioletowe kwiaty, oczywiście w jaśniejszym i ciemniejszym odcieniu, według rodzaju. Dalej pną się w niebo zielone akacje, z bladymi, drobnymi kwiatami skupionymi w większe grupy, podobnie zresztą jak kwiaty wcześniej wspomnianego krzewu.
Wszystko jest piękne, myślę sobie idąc ulicą Ogrodową. Na Kościuszki rosną tylko akacje i to kilka odmian, więc i tam musiały pojawić się bladozielone kwiatki.
Mieszkam na Tadeusza
Na Kościuszki zakwitły akacje.
Układam sobie w głowie wiersz, mijając kilka dużych bzów, porastających trawnik przed tym starym domkiem, sypiącym się już powoli, gdzie kiedyś mieszkała moja koleżanka z klasy, a dzisiaj okna zieją starością. Chocimska 20? Dobrze pamiętam. Posesja obok też ma trawnik, który kąpie się w fiolecie i zieleni. Oddycham, tak bardzo cieszę się z docierających do mnie zapachów. Jak małe dziecko. Zresztą, nie ma się co dziwić, ledwie miesiąc temu odzyskałem skrawki powonienia. Wciąż przyzwyczajam się do nowego świata.
Na mojej ulicy nie zakwitły akacje. Jedynie bez rozrastający się na moim podwórku już dwudziesty raz ozdobił je swym kolorem i przede wszystkim, zapachem.
Kiedyś przed każdą posesją rosło choćby jedno drzewo. Dziś jest ich o połowę mniej, a przynajmniej tak mi się zdaje.
Tak ciężko wrócić do miasta, gdy ledwie kilka dni temu, biegało się boso po trawie, mrówkach i innych robakach, mając na sobie za ciasne spodnie od garnituru. Trudno tak, porzucić wiosenne szaleństwo, wyrzygać tą radość, którą przed kilkoma dniami zachłysnąłem się, patrząc na moją ukochaną skąpaną kolorami zachodzącego słońca. Teraz to wyrzyguję patrząc przez zachlapane okno na kałuże ciągnące się wzdłuż betonowych chodników. Zieleń nie ma tu siły przebicia.
Wiem, że jutro nie obudzi mnie kukułka, której kukanie przyciągnęłoby moją uwagę. Ale znacznie gorszą rzeczą jest świadomość, że w moim łóżku będę sam. Przynajmniej do naszego następnego spotkania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.