Wszedłem do Empiku niczym Chuck Norris z reklamy
mojego banku. Choć nie było to Enter the
dragon, bo posturą przypominam raczej Kung-fu Pandę, ale drzwi zatrzasnęły
się za mną z hukiem, który przyciągnął wzrok wszystkich zgromadzonych w środku.
Determinacja to podstawa, więc nawet nie zwolniłem swego kroku, zmierzając w
stronę stoiska z czasopismami.
Majowy numer "Odry". Dziewięć złotych, czyli cały dzień głodówki.
Albo trzy dni bez kolacji. Westchnąłem i zacząłem wertować pismo po raz szósty
albo siódmy. I wtedy, zupełnie nagle, dotarł do mnie głos zdrowego rozsądku, a
brzmiał on, ni mniej, ni więcej, tak:
Filipie!
Dawidzie! Korneliuszu! Jakkolwiek, do kurwy nędzy, masz na imię! Ogarnij się.
Wśród ponad stu pięćdziesięciu stron nie ma żadnych magicznych zaklęć, które
sprawią, że będziesz lepszym pisarzem. Twoje nazwisko nigdy nie znajdzie się w
spisie treści, bo zwyczajnie nie masz predyspozycji to pisania olśniewających
wierszy, porywających artykułów i recenzji, a twojej prozie bliżej do grafomani
niż literatury.
Uśmiechnąłem się do siebie, odłożyłem pismo na
miejsce i ruszyłem w stronę wyjścia. Spokojny krok i spokojne myśli. Czyli co,
wybieram ciepły obiad zamiast garści literatury współczesnej? Gdy dotarłem pod
drzwi, naszły mnie wątpliwości, które nie opuściły mnie, dopóki nie wywróciłem
portfela na lewo, wysypując na ladę ostatnie miedziaki.
Teraz od dwóch dni pismo leży obok mojego łóżka.
Nawet do niego nie zajrzałem. Boję się, ale sam nie wiem czego. Od jakiegoś
czasu potrafię czytać cudzą twórczość bez poczucia niższości wobec innych
twórców i nawet nie trafia mnie szlak, gdy ktoś dostaje świetną recenzje. Nie
wiem. Może boję się, że się zawiodę, że zobaczę jakiegoś dwudziestoparolatka,
który zgarnia nagrody i pochwały, a jego książka jest rozchwytywana. Trudno
powiedzieć. Może to głód? Tak, to zapewne głód nie pozwala mi zajrzeć do
"Odry".
Odra, czy świnka, ospa wietrzna, czy cholera - jakież ma to znaczenie?:) Lepszego pisarstwa w EMPIKu nie znajdziesz, lepiej kupić butelkę whisky:) Ja, na ten przykład, tak właśnie robię:) Pozdrawiam
OdpowiedzUsuń