" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



piątek, 7 grudnia 2012

Berliner

Święta idą, dzieciaku!

Chyba odrobinę dałem o sobie zapomnieć, a to nie dobrze.

Jak widać tutaj i tutaj, w miniony weekend odwiedziliśmy naszą przyjaciółkę Julię, która konspiracyjnie zbiera dla nas informacje w niemieckiej stolicy. Było zacnie, troszkę mroźnie i niepogodnie, ale pomimo tych niesprzyjających warunków, udało nam się zachwycić tym miastem do ostatniego tchu. 

Berlin to brudna metropolia, skupiająca kilka milionów ludzi o odmiennych wyznaniach, kulturze, poglądach politycznych czy nawet kolorze skóry. Pierwszy kontakt z tym miastem poraża umysł lawiną doznań kulturowych. To jak przesiadka z dużego Fiata do Mercedesa klasy S. Wszędzie podróżuje się metrem, kolejką naziemną lub rowerami, albo piętrowymi autobusami, albo tramwajami, w których, tylko teoretycznie, nie można pić piwa. A my piliśmy.

Wszędzie jest pełno pustych butelek i śmieci. Niektóre miejsca, gdzie każdej nocy przepływa ludzka rzeka, spragniona imprez i alkoholu, zamieniają się w wysypiska śmieci. Nocne powietrze wypełnia smród spalin, śmieci, dymu z własnoręcznie skręcanych papierosów i blantów, oraz odór moczu z obszczanych bram i murów. Niektóre stopnie schodów okupują niedoszłe królowe i niedoszli królowe berlińskiej nocy. Chcieli być na szczycie, a znów kończą na parterze.

Zdarza się, że z tego parteru ludzie się już nie podnoszą. Bezdomny śpiący na ulicy, zawinięty w śpiwór i obłożony jakimiś śmieciami, nie jest dla nikogo sensacją. Tak samo jak człowiek śpiący w przejściu podziemnym, pomiędzy stacjami metra. Zaniepokoiłem się o los naszego człowieczeństwa. Dokąd to doprowadzi? Kontrast jaki powstał, gdy zobaczyłem ogromną wystawę starych, bogato zdobionych, maszyn do szycia, ustawioną w jednym z luksusowych sklepów w samym centrum miasta, i bezdomnego, owiniętego w śpiwór, który spał sobie tuż obok. 

Gdzieś pośród całej tej nawały zdarzeń i przemyśleń, miejsce miał niecodzienny incydent. Gdy jechaliśmy kolejką, uradowani jej ogrzewaniem i własnym towarzystwem (bośmy się dawno nie widzieli, a dopiero co nas do Berlina wwieziono), pewna dziewczyna rozpoznała we mnie poetę z gdańskiego Buffetu. Nie umiem opisać mojej reakcji. Czułem się głupio, ogarnęło mnie zmieszanie i skrępowanie. Zareagowałem na to wszystko śmiechem i żartami, ale później jeszcze długo to przeżywałem. Koniec świata, jestem sławny, już nie będę miał prywatnego życia.
To dopiero pieści moje ego.

No, ale już niebawem, znów będzie okazja by się ze mnie pośmiać (lub nie).


Uwaga!

Do wszystkich, którzy siedemnastego grudnia (17.12) będą w Toruniu. Zapraszam do Od Nowy, żeby posłuchać mnie jak się kompromituje przed niewielką publicznością w kolejnym slamie.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.