Przedwczoraj
podczas rozmowy na facebooku przyszło mi do głowy bardzo ważne
pytanie. By nie zapomnieć, zapisałem je na kartce i zostawiłem na
swoim biurku. Wczoraj wieczorem i dziś rano sporo nad tym myślałem
i doszedłem do pewnych wniosków.
Jak
to jest, że w erze wszechobecnego internetu i błyskawicznej
komunikacji, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiamy? Mamy
od dwustu do dwóch tysięcy znajomych na facebooku i
prawie z nikim nie piszemy,
nie komunikujemy
się, jeśli czegoś nie potrzebujemy.
Nasze
więzi zacierają się, bo w prawdziwym świecie nie jesteśmy
wstanie utrzymać trwałej relacji z grupą większą niż 150 osób.
A ludzie mają teraz świetne możliwości by rozmawiać ze sobą
codziennie o wszystkim i niczym, by dzielić się smutkami i
radościami swego życia, albo wymieniać się swoimi przemyśleniami
dotyczącymi zastanej rzeczywistości. Niestety coraz częściej
takie rzeczy objawia się wirtualnemu tłumowi na tablicy, czy może
raczej, zwyczajnie rzuca w próżnie, na łaskę i niełaskę
motłochu i ich podniesionych kciuków.
W ten sposób w społeczeństwie wykreowały się nowe potrzeby. Dziś ważna jest atencja, ludzie muszą lubić nasze posty, nasze myśli, nasze słowa, bo w ten sposób dają nam do zrozumienia, że my ich interesujemy. To bardzo łechta nasze ego, dobrze o tym wiecie.
W ten sposób w społeczeństwie wykreowały się nowe potrzeby. Dziś ważna jest atencja, ludzie muszą lubić nasze posty, nasze myśli, nasze słowa, bo w ten sposób dają nam do zrozumienia, że my ich interesujemy. To bardzo łechta nasze ego, dobrze o tym wiecie.
To
jedna rzecz, ale idźmy dalej. Wbrew pozorom pewien
głębszy
sens ma cała ta opowieść.
Nie
wyhodowałem sobie rzeszy porządnych znajomych, ponieważ całe moje
życie podzielono na
trzyletnie segmenty. Pierwsze dwa lata nauki spędziłem w
podstawówce, która sąsiaduje z moim domem, więc wszyscy mnie tam
znali. Czułem się tam dobrze, zacząłem nawiązywać pierwsze
znajomości i przyjaźnie. Patrząc z dzisiejszej perspektywy –
byłem miłym, towarzyskim, acz raczej zamkniętym w sobie chłopcem,
który dobrze się czuł w znanym sobie środowisku. Idealnie jednak
nie było, bo jeszcze zanim przyszła reforma, szkoła kombinowała
coś z łączeniem klas i w gruncie rzeczy na lekcjach dla 15 osób
było nas 33.
Później
przyszła reforma i przenieśli mnie do innej szkoły, która stoi
nadal, w linii prostej, niecałe 300 metrów od mojego domu. Jednak
był to dla mnie spory dystans i zupełnie inny świat. Fakt, że
nie tylko mnie przeniesiono, miał jednak pewien wpływ, bo razem ze
mną ruszyła tam cała klasa i nasza nauczycielka. Niestety rok
później, czyli w czwartej klasie, ktoś wpadł na genialny pomysł
- nie może tak być, że dwie klasy w szkole odstają od
pozostałych czterech, powinniśmy wymieszać dzieci, utworzyć klasę
sportową itd. Niech się
środowisko integruje.
Także
rozdzielono chłopców i dziewczynki, a następnie przypisano ich do
nowych klas. Tak zleciały trzy lata w towarzystwie przyszłych
koszykarek, siatkarek, czy bóg wie kogo, ale to nie był zły czas.
Dalej
gimnazjum. Wciąż pełen strachu przed nieznanym, wciąż nie
nauczony jak sobie radzić z ciągłymi zmianami, rzuciłem się na
głęboką wodę. Szkoła ta stała daleko od mojego osiedla, na czym
zależało mojej rodzinie, bo nie chciała bym brał sobie za wzór
kolegów z podwórka. Było w tym sporo racji, ale niestety sukces
okazał się połowiczny, gdyż w nowej szkole gnoili mnie okrutnie.
No przynajmniej pierwsze pół roku nie obyło się bez gwałtownych
zajść.
Ale
zacząłem się czegoś uczyć. Trzy lata w liceum, potem tyleż na
studiach. Już wiedziałem jak przystosować się do zmieniającego
się otoczenia, jak od pierwszych chwil szukać sobie sojuszników i
jak wybadać nastroje potencjalnych wrogów. W krótkim czasie moje
nazwisko zrobiło się rozpoznawalne wśród studentów archiwistyki,
ale wtedy naszły mnie pewne
wątpliwości, podobne do tych dzisiejszych.
Pytanie:
Widzieliście kiedyś, żeby porządny sad wyrósł na polu, które
rolnik regularnie orze?
Prawdziwa
przyjaźń jest jak sad, by móc zbierać jej owoce, musisz pozwolić
jej wyrosnąć i zakwitnąć, a przede wszystkim, dać czas. (Normalnie zabrzmiało jakbym cytował P. Coelho).
Przytoczyłem
to wszystko, ponieważ mam wrażenie, że wielu ludzi ma podobnie jak
ja. Przeszli podobny proces edukacji, ale poradzili sobie w inny
sposób. Niektórzy wybierali liceum razem ze znajomymi, albo
znacznie lepiej radzili sobie z nawiązywaniem trwałych relacji.
Inni mieli tę przyjemność, że na studiach połowa roku pochodziła
z tej samej szkoły, czy tego samego miasta. A inni trafiali na taki
kierunek, gdzie nikt ich nie znał i gdzie w ciągu trzech lat
odezwali się do tłumu góra trzy, czy cztery razy.
Internet
zniszczył nasze relacje*, które i tak były już mocno
nadszarpnięte, przez nieudolną politykę edukacji i wychowania.
Nikt nas nie nauczył jak ważne są kontakty między ludzkie. Jeśli
sami na to nie wpadliśmy to skazywaliśmy się na prześladowania i
samotność. Nikt nie lubił wyobcowanych, wiem coś o tym, bo sam
taki byłem i sam wielu takich widziałem, a nawet gnębiłem, gdy
nie patrzyli.
Nikt nas nie nauczył, a może tylko mnie nie
nauczono, przez co sam wyciągnąłem błędne wnioski? Jeśli tak,
to ja już nie wiem co sprawia, że nie rozmawiamy ze sobą wcale i w
tramwaju słyszę tylko bla bla bla.
*Łatwiej otworzyć się przed obcymi ludźmi, niż porozmawiać z naszymi
bliskim, nawet przez ten pieprzony internet, który chroni nas przed
konfrontacją. Pisałem już o tym tutaj, ale temat nadal uważam za niewyczerpany i wymagający dalszych, bardziej profesjonalnych analiz. Dlaczego słowo pisane tak bardzo zmienia się w sieci, skąd w ludziach to poczucie, że w internecie można bezkarnie wypisywać swoje myśli i nie brać za nie odpowiedzialności? Dlaczego pod kontrowersyjnymi artykułami, ludzie nie boją się pisać wulgarnie czy wręcz odrażająco o innych ludziach, choć wiedzą, że każde ich słowo będzie podpisane linkiem do ich profilu na facebooku?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.