" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



czwartek, 29 sierpnia 2013

Nie ma mowy

Przedwczoraj podczas rozmowy na facebooku przyszło mi do głowy bardzo ważne pytanie. By nie zapomnieć, zapisałem je na kartce i zostawiłem na swoim biurku. Wczoraj wieczorem i dziś rano sporo nad tym myślałem i doszedłem do pewnych wniosków.

Jak to jest, że w erze wszechobecnego internetu i błyskawicznej komunikacji, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiamy? Mamy od dwustu do dwóch tysięcy znajomych na facebooku i prawie z nikim nie piszemy, nie komunikujemy się, jeśli czegoś nie potrzebujemy. Nasze więzi zacierają się, bo w prawdziwym świecie nie jesteśmy wstanie utrzymać trwałej relacji z grupą większą niż 150 osób. A ludzie mają teraz świetne możliwości by rozmawiać ze sobą codziennie o wszystkim i niczym, by dzielić się smutkami i radościami swego życia, albo wymieniać się swoimi przemyśleniami dotyczącymi zastanej rzeczywistości. Niestety coraz częściej takie rzeczy objawia się wirtualnemu tłumowi na tablicy, czy może raczej, zwyczajnie rzuca w próżnie, na łaskę i niełaskę motłochu i ich podniesionych kciuków.
W ten sposób w społeczeństwie wykreowały się nowe potrzeby. Dziś ważna jest atencja, ludzie muszą lubić nasze posty, nasze myśli, nasze słowa, bo w ten sposób dają nam do zrozumienia, że my ich interesujemy. To bardzo łechta nasze ego, dobrze o tym wiecie.
To jedna rzecz, ale idźmy dalej. Wbrew pozorom pewien głębszy sens ma cała ta opowieść.
Nie wyhodowałem sobie rzeszy porządnych znajomych, ponieważ całe moje życie podzielono na trzyletnie segmenty. Pierwsze dwa lata nauki spędziłem w podstawówce, która sąsiaduje z moim domem, więc wszyscy mnie tam znali. Czułem się tam dobrze, zacząłem nawiązywać pierwsze znajomości i przyjaźnie. Patrząc z dzisiejszej perspektywy – byłem miłym, towarzyskim, acz raczej zamkniętym w sobie chłopcem, który dobrze się czuł w znanym sobie środowisku. Idealnie jednak nie było, bo jeszcze zanim przyszła reforma, szkoła kombinowała coś z łączeniem klas i w gruncie rzeczy na lekcjach dla 15 osób było nas 33.
Później przyszła reforma i przenieśli mnie do innej szkoły, która stoi nadal, w linii prostej, niecałe 300 metrów od mojego domu. Jednak był to dla mnie spory dystans i zupełnie inny świat. Fakt, że nie tylko mnie przeniesiono, miał jednak pewien wpływ, bo razem ze mną ruszyła tam cała klasa i nasza nauczycielka. Niestety rok później, czyli w czwartej klasie, ktoś wpadł na genialny pomysł - nie może tak być, że dwie klasy w szkole odstają od pozostałych czterech, powinniśmy wymieszać dzieci, utworzyć klasę sportową itd. Niech się środowisko integruje.
Także rozdzielono chłopców i dziewczynki, a następnie przypisano ich do nowych klas. Tak zleciały trzy lata w towarzystwie przyszłych koszykarek, siatkarek, czy bóg wie kogo, ale to nie był zły czas.
Dalej gimnazjum. Wciąż pełen strachu przed nieznanym, wciąż nie nauczony jak sobie radzić z ciągłymi zmianami, rzuciłem się na głęboką wodę. Szkoła ta stała daleko od mojego osiedla, na czym zależało mojej rodzinie, bo nie chciała bym brał sobie za wzór kolegów z podwórka. Było w tym sporo racji, ale niestety sukces okazał się połowiczny, gdyż w nowej szkole gnoili mnie okrutnie. No przynajmniej pierwsze pół roku nie obyło się bez gwałtownych zajść.
Ale zacząłem się czegoś uczyć. Trzy lata w liceum, potem tyleż na studiach. Już wiedziałem jak przystosować się do zmieniającego się otoczenia, jak od pierwszych chwil szukać sobie sojuszników i jak wybadać nastroje potencjalnych wrogów. W krótkim czasie moje nazwisko zrobiło się rozpoznawalne wśród studentów archiwistyki, ale wtedy naszły mnie pewne wątpliwości, podobne do tych dzisiejszych.
Pytanie: Widzieliście kiedyś, żeby porządny sad wyrósł na polu, które rolnik regularnie orze?
Prawdziwa przyjaźń jest jak sad, by móc zbierać jej owoce, musisz pozwolić jej wyrosnąć i zakwitnąć, a przede wszystkim, dać czas. (Normalnie zabrzmiało jakbym cytował P. Coelho).
Przytoczyłem to wszystko, ponieważ mam wrażenie, że wielu ludzi ma podobnie jak ja. Przeszli podobny proces edukacji, ale poradzili sobie w inny sposób. Niektórzy wybierali liceum razem ze znajomymi, albo znacznie lepiej radzili sobie z nawiązywaniem trwałych relacji. Inni mieli tę przyjemność, że na studiach połowa roku pochodziła z tej samej szkoły, czy tego samego miasta. A inni trafiali na taki kierunek, gdzie nikt ich nie znał i gdzie w ciągu trzech lat odezwali się do tłumu góra trzy, czy cztery razy.
Internet zniszczył nasze relacje*, które i tak były już mocno nadszarpnięte, przez nieudolną politykę edukacji i wychowania. Nikt nas nie nauczył jak ważne są kontakty między ludzkie. Jeśli sami na to nie wpadliśmy to skazywaliśmy się na prześladowania i samotność. Nikt nie lubił wyobcowanych, wiem coś o tym, bo sam taki byłem i sam wielu takich widziałem, a nawet gnębiłem, gdy nie patrzyli. 
Nikt nas nie nauczył, a może tylko mnie nie nauczono, przez co sam wyciągnąłem błędne wnioski? Jeśli tak, to ja już nie wiem co sprawia, że nie rozmawiamy ze sobą wcale i w tramwaju słyszę tylko bla bla bla.

*Łatwiej otworzyć się przed obcymi ludźmi, niż porozmawiać z naszymi bliskim, nawet przez ten pieprzony internet, który chroni nas przed konfrontacją. Pisałem już o tym tutaj, ale temat nadal uważam za niewyczerpany i wymagający dalszych, bardziej profesjonalnych analiz. Dlaczego słowo pisane tak bardzo zmienia się w sieci, skąd w ludziach to poczucie, że w internecie można bezkarnie wypisywać swoje myśli i nie brać za nie odpowiedzialności? Dlaczego pod kontrowersyjnymi artykułami, ludzie nie boją się pisać wulgarnie czy wręcz odrażająco o innych ludziach, choć wiedzą, że każde ich słowo będzie podpisane linkiem do ich profilu na facebooku?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.